I SA/Wr 227/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 marca 2009 r. sprawy ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2003. oddala skargę. Przedmiotem skargi "A" spółki z o.o. w L. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r. nr [...] określającą Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r. określił Spółce "A" zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie [...] zł. Organ stwierdził, że Spółka, zaliczając do kosztów uzyskania przychodów wydatki w kwocie [...] zł ,na zakup 17.000 litrów oleju napędowego od spółki z o.o. "B" z siedzibą w P., zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł. Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wniesiona na tę decyzję skarga została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 16 listopada 2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 268/06) uchylił decyzję organu odwoławczego. Sąd uznał za istotne, dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka W. K. Prezesa Zarządu Spółki "B", jako wystawcy spornej faktury, na okoliczność przeprowadzenia kwestionowanej transakcji sprzedaży oleju napędowego. Sąd zarzucił organom podatkowym, że w toku postępowania nie podjęły próby doręczenia wezwania W. K., w trybie przewidzianym w art. 144 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U z 2005 r., nr 8, poz.60 ze zm.). Wymogu skutecznego wezwania świadka, zdaniem Sądu, nie spełniały dwukrotne wizyty inspektorów kontroli skarbowej w miejscu zamieszkania świadka oraz doręczenie wezwania do osobistego stawiennictwa dla W. K. w innym postępowaniu. Sąd uznał, że organy podatkowe nie przeprowadziły dowodu z zeznań świadka W. K., naruszając tym samym przypisy postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 144 O.p., w stopniu mogącym mieć wpływa na wynika sprawy. Po uprawomocnieniu się wyroku, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że brak dowodu z zeznań świadka W. K. stanowi naruszenia art. 122, art. 187 §1 i art. 191 oraz art. 144 O.p. Zdaniem organu, konieczność dokonania ponownej oceny całości zebranego w sprawie materiału dowodowego uzasadniała zastosowania art. 233 § 2 O.p. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. decyzją z [...] r. nr [...] określił "A" spółce z o. o. z s. w L. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie [...] zł. W toku postępowania organ I instancji wezwał W. K. do osobistego stawiennictwa (odpowiednio w dniach [...] r. i [...] r.) w Urzędzie Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w L. celem złożenie zeznań w sprawie transakcji miedzy "A" sp. z o.o. w L. a "B" sp. z o.o. w P. Wezwania te zostały zwrócone przez pocztę (w dniach [...] r. i [...] r.) z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Wobec powyższego organ I instancji, uznając za niemożliwe przeprowadzenie tego dowodu, postanowieniem z dnia [...] r., włączył do postępowania kontrolnego materiały dowodowe, zgromadzone w toku innych postępowań kontrolnych, zawierające informacje na temat spółki z o.o. "B", a mające wpływ na wyjaśnienia niniejszej sprawy. Do materiału dowodowego włączono m in. uwierzytelnione kserokopie: - dokumentów zgromadzonych w postępowaniu kontrolnym nr [...] dotyczącym "C" sp. z o.o. w L. w tym notatkę inspektora kontroli skarbowej z dnia [...] r. nr [...] protokół przesłuchania świadka W. K. z dnia [...] r., protokół zgromadzenia wspólników spółki "B" z dnia [...] r., notatkę służbową inspektora kontroli skarbowej z dnia [...] r., protokół z dnia [...] r. z czynności sprawdzających przeprowadzonych u kontrahenta kontrolowanej, - dokumentów zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego nr [...] dotyczące "D" R. G., w tym protokół przesłuchania strony, tj. R. G. z dnia [...] r. Z ustaleń organu wynika, że spółka "A" na udokumentowanie spornej transakcji posiada jedynie fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r., gdyż mowy strony nie podpisywały. Nie jest także znane pochodzenie paliwa, bowiem paliwo zostało dostarczone transportem sp. z o.o. "B", zapłata, jak wynika z faktury, nastąpiła w gotówce, towar został przyjęty przez Prezesa Zarządu "A" M. K., paliwo dostarczono do stacji paliw w P., gdzie zatrudnieni byli pracownicy. Organ ustalił także, że spółka "B" ostatnią deklarację VAT-7 złożyła za sierpień 2003 r. Z zeznań Prezesa Zarządu spółki "B" W. K. złożonych w innym postępowaniu, wynika, że pełnił tę funkcję od 1999 do 2005 r., Spółka prowadziła działalność handlową, w tym w zakresie obrotu paliwami – do momentu, gdy nie wymagało to koncesji. W. K. oświadczył, że osobiście prowadził księgowość spółki "B" nie kończył żadnego kursu rachunkowości. Paliwo spółka "B" kupowała w firmie "E" z W., dostarczano je na konkretne zmówienie transportem wynajętym, albo cysternami należącymi do zamawiającego, gdyż spółka "B" nie posiadał możliwości magazynowania paliwa. Organ wskazał, że z notatki służbowej z [...] r., włączonej do materiału dowodowego, wynika, że w 2003 r. spółka "B" nie kupowała paliwa w firmie "E" S.A. we W. Dokonane ustalenia, zdaniem organu, wskazują, że transakcja kupna 17.000 litrów oleju napędowego od spółki "B" nie miała miejsca. Organ uznał zatem, że brak podstaw do zaliczania kwot wynikających z zakwestionowanej faktury do kosztów podatkowych spółki "A" w L. W odwołaniu spółka "A" wniosła o uchylenia decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zarzuciła naruszenie: - art. 15 u.p.d.p. przez niezastosowanie tego przepisu, mimo że zebrany materiał dowodowy potwierdzał dokonanie spornej transakcji, - art. 23 § 1 i 2 O.p przez nieokreślenie podstawy opodatkowania w drodze szacowania, w sytuacji, gdy dane z ksiąg podatkowych nie są rzetelne, - art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. przez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, w szczególności dowodu z zeznań świadka W. K. oraz nieuwzglednienie jego wyjaśnień złożonych w pisemnym oświadczeniu, a także nieuwzglednienie wyjaśnień składanych w trakcie innych postępowań, z których wynikało, że spółka "B" prowadziła działalność w zakresie obrotu paliwami. W uzasadnieniu odwołania, Strona kwestionowała prawdziwość twierdzeń organu o braku możliwości przesłuchania W. K., powołując się na przeprowadzenie takiego dowodu w innym postępowaniu. Jednocześnie wskazywała, że w tamtym postępowaniu świadek nie przedstawiał danych dotyczących spornej transakcji. Strona podkreśliła, że materiał dowodowy jest niekompletny. Wskazała także na konieczność przesłuchania świadka W. K. celem konfrontacji jego zeznań z kwestionowanymi przez organ oświadczeniem świadka i wyjaśnieniami złożonymi w innych postępowaniach. Dyrektor Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w L., po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, w jakich przypadkach wydatek poniesiony przez podmiot gospodarczy może zostać zaliczony do kosztów podatkowy i powołał art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Wskazał na okoliczności niesporne w sprawie. Ponadto wyjaśnił, że organ I instancji, wypełniając dyspozycje zwarte w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w L. z [...] r. podjął czynności zmierzające do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka W. K. Jednak z uwagi na dwukrotne nie odebranie wezwania przez świadka, organ w celu uzupełnienia postępowania dopuścił dowód z zeznań tego świadka założonych w innym postępowaniu, a także inne dowody dotyczące działania spółki z o.o. "B", tj. na okoliczności mające znaczenie w rozpoznawanej sprawie. Organ odwoławczy, poddał ocenie całość zebranego materiału dowodowego, wskazał na przedstawiony przez świadka R. G. mechanizm wprowadzania do obrotu nieistniejącego paliwa przy udziale spółki "B". Z zebranego materiału dowodowego organ wyprowadził wniosek, że spółka "B" była podmiotem jedynie stwarzającym formalne pozory działalności, zaś faktycznie nie uczestniczyła w obrocie gospodarczym. Wystawiona przez taki podmiot faktura nie posiada cech dowodu księgowego, gdyż nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu transakcji. Z tych względów wskazano, że wydatek na nabycie od tego podmiotu paliwa nie jest wydatkiem poniesionym w celu uzyskania przychodów. Przy czym na ocenę tę nie ma wpływu okoliczność, czy spółka "A" została wprowadzona w błąd, czy też wiedziała, że faktura nie potwierdza faktycznych czynności. Organ wyjaśnił także, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono, aby dane z ksiąg rachunkowych nie pozwalały na określenie podstawy opodatkowania, ustalono jedynie, że spółka nie nabyła oleju napędowego od spółki "B" na podstawie spornej faktury. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu "A" spółka z o.o. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzuty podniesione w skardze są powtórzeniem zarzutów odwołania. Ponadto strona zarzuciła naruszenie - art. 180 § 1 O.p. przez jego niezastowowanie przy wymiarze podatku, tj. poprzez odmówienie wiarygodności: fakturze dokumentującej nabycie oleju napędowego od spółki "B", dowodowi przyjęcia oleju na magazyn oraz wyjaśnieniom Prezesa Zarządu skarżącej. Skarżąca spółka podkreśliła, że dowód z zeznań świadka W. K., na okoliczność przeprowadzenia spornej transakcji, jest podstawowym środkiem dowodowym i dowód ten nie został przeprowadzony. Strona skarżąca, zarzuca, że w toku postępowania nie podjęto działań zmierzających do ustalenie, czy świadek W. K. mieszka pod adresem, na który kierowane są wezwania do osobistego stawiennictwa. Zeznania złożone w innych postępowaniach, nie mogą zastąpić dowodu przeprowadzonego w niniejszej sprawie, gdyż wówczas świadek nie wyjaśnił żadnych okoliczności dotyczących współpracy ze skarżącą Spółką. Strona skarżąca kwestionuje także zeznania świadka R. G., wywodząc że fakt fikcyjnego obrotu komponentami do paliw nie oznacza, że spółka "B" nie sprzedała paliwa, które posiadała. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., podtrzymał stanowisko wyrażonej w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie należy wskazać także na regulację zwartą w art. 153 P.p.s.a. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 268/06) wiązały w sprawie organ i wiążą także Sąd ponownie rozpoznający sprawę. Ocenić zatem należy, czy przeprowadzone postępowanie, po uchyleniu decyzji, nie narusza dyspozycji art. 153 P.p.s.a. Sąd w wyroku z 16 listopada 2006 r. zrzucił, że czynności, na które powoływały się organy podatkowe, wskazując na brak możliwości przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka W. K., nie zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Wskazał także na konieczność przeprowadzenia dowodu z zeznań tego świadka. Ponownie rozpoznając sprawę, organ podatkowy podjął próby przeprowadzenia tego dowodu. Dwukrotnie wezwano świadka, zgodnie z art. 144 O.p. i dwukrotnie wezwania zostały zwrócone przez pocztę z adnotacją "nie podjęto w terminie". Wobec powyższego, organ uznał, że nie jest możliwe przeprowadzenie dowodu bezpośrednio w tym postępowaniu i dopuścił dowód z zeznań tego świadka złożonych w innym postępowaniu, a ponadto szereg innych dowodów na okoliczność sposobu działania kontrahenta skarżącej Spółki, tj. spółki "B". Działania te, w ocenie Sądu, pozwalają przyjąć, że wskazania dotyczące dalszego postępowania, po uchyleniu decyzji, zostały przez organ podatkowy zrealizowane w ponownie prowadzonym postępowaniu. Organ wezwał bowiem świadka w sposób przewidziany przepisami prawa, i dopiero z powodu braku możliwości przeprowadzenia bezpośrednio dowodu z zeznań tego świadka, dopuścił dowód z jego zeznań złożonych w toku innego postępowania, na okoliczności mające istotne znaczenie także w tej sprawie. Rozpoczynając rozważania w zakresie podnoszonych zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że zarówno z zasady ogólnej wyrażonej w art. 122 O.p., jak i konkretyzujących tę zasadę norm art. 180 art. 187 § 1 O.p. wynika obowiązek wszechstronnego, obiektywnego zgromadzenia materiału dowodowego i takiej jego oceny, aby w sposób najbardziej oddający rzeczywistość ustalić stan faktyczny sprawy. Badanie przez Sąd legalności decyzji polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy działania organów przy ustaleniu stanu faktycznego były zgodne z obowiązującymi procedurami, gdyż błędy popełnione przez organy na tym etapie postępowania uniemożliwiałyby prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut dotyczący wydania decyzji z naruszeniem art. 122 w związku z art. 180 oraz art. 187 § 1 O.p., a polegający, według twierdzeń skarżącej Spółki, na odmówieniu mocy dowodowej: fakturze VAT wystawionej przez sp. z o.o. "B", dowodowi przyjęcia oleju napędowego na stan magazynu skarżącej i wyjaśnieniom Prezesa Zarządu skarżącej Spółki oraz na niepodjęciu wszelkich działań zmierzających do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka W. K. i w konsekwencji nie przeprowadzenie tego dowodu. Zarzuty te z jednej strony dotyczą kompletności postępowania dowodnego, z drugiej oceny zebranych w toku postępowania dowodów. Należy wyjaśnić, że w ramach prowadzonego postępowania organy podatkowe przeprowadzają dowody w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego umożliwiającego załatwienie sprawy. Zdaniem Sądy, w rozpoznawanej sprawie dowody takie zostały zebrane i poddane wszechstronnej ocenie. Jako dowód w prowadzonym postępowaniu dopuszczono zarówno sporną fakturę VAT, wystawioną przez sp. z o.o. "B", dowód przyjęcia na stan magazynu oleju napędowego wskazanego w tej fakturze (dowód MP z dnia [...] r.), wyjaśnienia składane w toku postępowania przez przedstawiciela skarżącej Spółki, jaki i dowody przeprowadzone w ramach innych postępowań, a wskazujące na sposób działania kontrahenta skarżącej, tj. sp. z o.o. "B". Dowody przeprowadzone w ramach innych postępowań wprowadzono do niniejszej sprawy postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r., wśród tych dowodów były zeznania świadka W. K. i wyjaśnienia R. G. Wobec braku możliwości przesłuchania świadka W. K. w postępowaniu prowadzonym w niniejszej sprawie, organ zasadnie dopuścił inne dowody, w tym dowód z zeznań tego świadka złożonych w toku innego postępowania. Dowody te przedstawiały sposób działania sp. z o.o. "B". Z ustaleń organu wynika, że Prezesem Zarządu, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w okresie od 1999 do 2005 r. i jedynym udziałowcem spółki z o.o. "B" był W. K. Spółka ta była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia [...] r. i z dniem [...] r. została wykreślona z rejestru. Spółka nie zgłosiła prowadzenia działalności w zakresie obrotu paliwami i jak wynika z zeznań W. K. działalność taką prowadziła w okresie, kiedy nie wymagało to koncesji. W badanym roku podatkowym sp. z o.o. "B" na podstawie umowy o prace zatrudniała prezesa Zarządu Spółki W. K. oraz osobę, której danych osobowych W. K. nie pamięta. Dokumentacja spółki "B" nie została przedstawiona organom podatkowym (notatka służbowa pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] r.). W. K. twierdził, że dokumentację tę przekazał nabywcy udziałów w spółce "B" P. K. Ze znajdujących się w aktach sprawy dowodów wynik, że W. K. udziały w spółce zbył P. K. w dniu [...] r. w tym samym dniu sporządzono protokół przekazania dokumentów rejestrowych spółki "B" oraz dokumentów finansowych do dnia [...] r. P. K. oświadczył, że dokumentacji finansowej spółki nie otrzymał mimo kilkakrotnych wezwań. Księgi rachunkowe spółki "B" prowadził osobiście W. K., mimo braku jakiejkolwiek wiedzy z dziedziny rachunkowości, co wynika z zeznań złożonych w dniu [...] r. Z zeznań W. K. wynik także, że spółka nie posiadała ani możliwości gromadzenia paliwa, ani środków transportu przystosowanych do jego przewozu. Działalność spółki "B", jak wyjaśnił W. K. polegała na dostarczeniu paliwa na konkretne zamówienie transportem zamawiającego. Z informacji uzyskanej z urzędu skarbowego wynika, że spółka "B" ostatnie deklaracje podatkowe, tj. CIT-2 i VAT-7 złożyła za sierpień 2003 r. W toku postępowania nie znalazły potwierdzenia zeznania świadka, że zakupu paliwa dokonywał w firmie "E" z W. Także R. G., przesłuchany jako strona, wyjaśnił, że dokonywał fikcyjnych transakcji z W. K. reprezentującym sp. z o.o. "B" w zakresie obrotu komponentami do paliw. W zeznaniach R. G. przedstawił sposób nawiązywania kontaktu ze spółką "B", a także opisał mechanizm wystawiania fikcyjnych faktur w tym dla spółki "B". Zabrane w toku postępowania, a także innych postępowań dowody zostały poddane wszechstronnej ocenie. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, którym dowodom odmówiły wiarygodności i dlaczego. Poczynione ustalenia, zdaniem Sadu, pozwalały na wyprowadzenie wniosku, że spółka "B." faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej, a jedynie stwarzała pozory takiej działalności, w okresie objętym postępowaniem. Wskazują na to nie tylko zeznania R. G., ale także zeznania W. K. Strona skarżąca powołując się na zeznania świadka W. K. przywołuje je tylko w części, np. wskazując, że spółka "B" prowadziła działalność w zakresie obrotu paliwami. Z włączonego do akt sprawy protokołu zeznań W. K. wynika, że spółka "B" prowadziła handel m in. paliwem, ale w okresie kiedy nie wymagało to koncesji. Koncesja na produkcję i obrót paliwami płynnymi w 2003 r. była wymagana. Zatem już z zeznań świadka pośrednio wynika, że Spółka obrotu paliwami nie prowadził w 2003 r. Organ ocenił także dowody, na które powołuje się strona skarżąca, w szczególności dowód potwierdzający dostarczenia paliwa udokumentowanego sporną fakturą VAT, stwierdzając, że brak na nim podpisu osoby dostarczającej to paliwo, a jako odbierający wystąpił prezes skarżącej spółki, mimo, że na stacji paliw gdzie paliwo miało być dostarczone zatrudnionych było 3 pracowników. Dokonane ustalenia, zdaniem Sądu, uprawniały organ do stwierdzenia, że dostawa 17.000 l oleju napędowego, udokumentowana fakturą VAT wystawioną przez spółkę "B" była transakcją fikcyjną. Dokonując takiej oceny organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, o jakiej mowa w art. 191 O.p. Ocenił bowiem poszczególne dowodu na gruncie całości zgromadzonego materiału dowodowego. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 23 § 1 pkt 2 O.p.. Skarżąca podnosi, że w rozpoznawanej sprawie, na skutek uznania ksiąg rachunkowych spółki "A" za nierzetelne, podstawy opodatkowania winny zostać określone szacunkowo. Strona skarżąca podkreśla, że nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie sprzedaży paliw w 2003 r. Organ I instancji, powołując art. 193 § 6 O.p., za nierzetelną uznał księgę jedynie w części dotyczącej kosztów podatkowych udokumentowanych sporną fakturą, w pozostałej części księgę uznał za rzetelną. Zakwestionowany koszt pominięto, jako wynikający z faktury VAT nie dokumentującej rzeczywistej transakcji. Nie istniały zatem w tym zakresie przesłanki do szacowania podstaw opodatkowania. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia prawa materialnego, polegającego na niezastosowaniu art. 15 u.p.d.p. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcie przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 tej ustaw. W ustalonym stanie faktycznym, faktura nr [...] z dnia [...] r. wystawiona przez spółkę z o.o. "B" dokumentuje fikcyjną transakcję między wystawcą faktury a skarżącą Spółką. Tym samym faktura ta nie może dokumentować wydatku poniesionego w celu uzyskania przychodów. Za koszt podatkowy mogą być uznane wyłącznie wydatki poniesione w związku z transakcjami rzeczywistymi, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, tj. poniesione w celu uzyskania przychodów i nie wymienione w art. 16 u.p.d.p. Sąd, w rozpoznawanej sprawie, nie stwierdził naruszenia prawa procesowego, ani naruszenia prawa materialnego w zakresie uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.