I SA/Wr 228/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na wskazane w komparycji orzeczenie odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości, skarżący zawnioskował o wstrzymanie wykonania decyzji ustalającej zobowiązanie. W uzasadnieniu wskazał, że wykonanie decyzji ustalającej zobowiązanie może spowodować dla skarżącego szkodę, której nie będzie można naprawić. Postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącego od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że - zgodnie z art. 61 § 3 in fine p.p.s.a. - wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. O postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99; publ. w CBOSA). W piśmiennictwie trafnie wskazuje się, że wnosząc skargę na decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności, będzie można skutecznie żądać wstrzymania decyzji, której stwierdzenia nieważności odmówiono (W. Ryms, Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zagadnienia wybrane), Warszawa 2003, s. 40, 55; uchwała 7 Sędziów z 27.6.2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001/1/7, akceptowane przez B. Dautera w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Wolters Kluwer 2013 r., uw. 9 i 10 do art. 61). Pogląd ten zaakceptował także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1146/16 (publ. w CBOSA). Z przytoczonego wcześniej art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji, której stwierdzenia nieważności żąda, nie zasługuje w tym kontekście na uwzględnienie. Skarżący motywując przedmiotowy wniosek, odwołuje się do ogólnikowych twierdzeń, użytych w regulacji prawnej, a mianowicie, że konieczność zapłaty podatku stwarza dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia niemożliwej do naprawienia szkody. Skarżący nie precyzuje jednak, na czym konkretnie szkoda miałaby polegać. Wskazać należy, że wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. Z pisma skarżącego z dnia 18 kwietnia 2017 r. wynika zaś, że należący do skarżącego udział w nieruchomości, której decyzja dotyczy, został już sprzedany w toku egzekucji i zostało wydane postanowienie o przysądzeniu własności nabywcy. Sąd wskazuje, że podnoszona we wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuacja finansowa skarżącego nie jest w rozpatrywanej sprawie wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymi przesłankami są bowiem zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudna sytuacja materialna strony skarżącej może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., I FZ 189/10, postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., II FSK 1224/11, publ. CBOSA). Ponadto zgodnie art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.