I SA/Wr 23/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 marca 2010 r. sprawy ze skargi "A" SPÓŁKA AKCYJNA we W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz A SPÓŁKI AKCYJNEJ we W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, IV. zarządza zwrot A SPÓŁCE AKCYJNEJ we W. na jej koszt z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwoty 1.167 (jeden tysiąc sto sześćdziesiąt siedem) złotych – z tytułu nadpłaconego wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia [...].09.2007 r. (nr [...]), powołując przepisy art. 62 § 1, § 4 i § 5 oraz art. 55 § 2 i art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej, Naczelnik Urzędu Celnego we W. zaliczył proporcjonalnie dokonaną przez podatnika – A spółkę akcyjną we W. wpłatę w kwocie 111.151,90 zł na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, objętego decyzją z dnia [...].06.2007 r. nr [...] w ten sposób, że kwotę 68.937 zł na poczet zaległości podatkowej, a kwotę 42.214,90 zł na poczet odsetek. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że termin płatności należności podatkowej dotyczącej zgłoszenia celnego [...] z dnia 20.11.2002 r. upłynął w dniu 28.11.2002 r., a w związku z tym kwota zaległości podatkowej, wynikająca z wymienionej powyżej decyzji z dnia 28.06.2007 r. powinna być zapłacona razem z odsetkami liczonymi od dnia 29.11.2002 r. W złożonym zażaleniu spółka zarzuciła, że skoro w podstawie decyzji z dnia [...].06.2007 r. powołany został przepis art. 11c ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, to należało zastosować jego brzmienie obowiązujące w dacie powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu (obowiązujące przed dniem 1.09.2003 r.), z czego wynika, iż w trybie tego unormowania dochodzi do "ustalenia" podatku, a więc jego konstytutywnego ukształtowania (ust.1), co potwierdza wyznaczenie 14-dniowego terminu zapłaty podatku od doręczenia decyzji (ust.2). Z tego względu nieprawidłowo organ naliczył odsetki od dnia 29.11.2002 r. Niezależnie od powyższego zarzutu, przy obliczeniu odsetek organ powinien uwzględnić przepis art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, wyłączający naliczanie odsetek za okres od wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji będącej przedmiotem tej kontroli. W przedmiotowej sprawie kontrola Urzędu Kontroli Skarbowej została wszczęta w dniu 19.05.2004 r. Przy tym spółka wyraziła zapatrywanie, że ograniczenie zastosowania tego unormowania, a to na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej – w przedmiotowym przypadku nie mogło mieć zastosowania, jako że inny organ, aniżeli Urząd Kontroli Skarbowej, prowadził postępowanie podatkowe. W uzupełnieniu zażalenia (pismo spółki z dnia 27.09.2007 r.) podniesiono, że w sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, gdyż za datę wszczęcia postępowania podatkowego należało uznać dzień 19.11.2002 r., w którym spółka dokonała zgłoszenia celnego, a to mając na względzie przepis art. 165 § 6 Ordynacji podatkowej, wyłączający obowiązek wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego oraz uznający wszczęcie tego postępowania w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego. Postanowieniem z dnia [...].11.2007 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Według organu odwoławczego kwestia ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu nie należy do zakresu postępowania, którego przedmiotem jest jedynie zaliczenie wpłaty dokonanej przez podatnika. Stanowisko wobec problematyki obowiązku podatkowego spółka mogła przedstawić w odwołaniu od decyzji, jednakże decyzji podatkowej nie zaskarżyła. Gdy chodzi o ograniczenie naliczania odsetek na podstawie art. 54 (a w tym § 1 pkt 6), to nie ma ono zastosowania w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej. Przez "postępowanie kontrolne", o jakim tu mowa (w art. 31 ust. 1) należy rozumieć postępowanie podatkowe, unormowane w dziale IV Ordynacji podatkowej. Nie chodzi tu więc o organ kontroli skarbowej, lecz o postępowanie podatkowe jako takie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka A zarzuciła naruszenie art. 54 § 1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z jej art. 165 § 6, poprzez błędne przyjęcie daty wszczęcia postępowania podatkowego i w konsekwencji naliczenie odsetek pomimo, iż decyzja nie została podatnikowi doręczona w terminie trzech miesięcy od daty wszczęcia postępowania, jak również naruszenie art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez naliczenie odsetek za okres od dnia wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji w sprawie pomimo, iż postępowanie podatkowe nie zostało wszczęte w terminie 3. miesięcy od dnia zakończenia kontroli. W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że dla rozstrzygnięcia kwestii odsetkowej należało przyjąć, iż na podstawie art. 165 § 5 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe w którym wydano decyzję określającą zobowiązanie podatkowe, było wszczęte z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego, albowiem stan faktyczny sprawy wyczerpywał pojęcie "przypadku, o którym mowa w art. 23 ust. 2 Prawa celnego", a przy tym nieistotne było to, że w toku postępowania doszło do przedawnienia należności celnych. W efekcie tego, pomiędzy wszczęciem postępowania (data zgłoszenia celnego – 20.11.2002 r.), a doręczeniem decyzji podatkowej (29.06.2007 r.) upłynął okres dłuższy aniżeli 3 miesiące, co uzasadniało odstąpienie od naliczania odsetek (art. 64 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej). Spółka stwierdziła, że nawet gdyby przyjąć, iż art. 165 § 6 Ordynacji podatkowej nie miał zastosowania w przedmiotowym przypadku, to i tak zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 64 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, gdyż pod pojęciem "kontroli podatkowej" o której tu mowa, należało rozumieć także kontrolę wykonywaną przez Urząd Kontroli Skarbowej, na co wskazuje przepis art. 31 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej. Ponieważ wszczęcie kontroli UKS miało miejsce w dniu 19.05.2004 r., to naliczenie odsetek bez uwzględnienia przerwy, nie było prawidłowe. Podniesiono w skardze, że przepis art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, uchylający stosowanie art. 54 Ordynacji podatkowej powoduje wyłączenie tego unormowania jedynie w przypadku prowadzenia postępowania przez organ kontroli skarbowej, a nie jak w przedmiotowej sprawie – przez organ celny (podatkowy). Wniosła spółka o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Spółka podtrzymała swoje stanowisko w piśmie procesowym z dnia 24.01.2008 r. Wyrokiem z dnia 19.03.2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę (sygn. akt I SA/Wr 27/08). Na skutek skargi kasacyjnej wywiedzionej od wymienionego orzeczenia, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 19.11.2009 r. (sygn. akt I FSK 1216/08), uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania (pkt I.) oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz A SPÓŁKI AKCYJNEJ S.A. we W. kwotę 380 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt II.). W motywach orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny za uzasadniony uznał zarzut błędnej wykładni art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej. Sąd kasacyjny zwrócił uwagę, że w stanie prawnym obowiązującym w okresie od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 20 sierpnia 2004 r. przepis art. 31 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej postanawiał, że użyte w ustawie o kontroli skarbowej określenia: 1) organ kontroli skarbowej, 2) inspektor kontroli skarbowej, albo osoba dokonująca czynności kontrolnych, 3) postępowanie kontrolne prowadzone przez organ kontroli skarbowej – oznaczają odpowiednio: organ podatkowy, kontrolującego, postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową w rozumieniu ustawy Ordynacja podatkowa. Z tego zaś – zdaniem Sądu wynikało – iż kontrola sprawowana przez organy kontroli skarbowej była zarazem kontrolą podatkową w rozumieniu Ordynacji podatkowej, w tym także wskazaną w treści art. 54 § 1 pkt 6 tej ustawy. Ze względu na to, że w niniejszej sprawie kontrola skarbowa została wszczęta w dniu 19.05.2004 r., wynik kontroli wydany został w dniu 12.07.2004 r., zaś Naczelnik Urzędu Celnego we W. postępowanie podatkowe wszczął w kwietniu 2007 r., to zachodziła przesłanka określona w art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej wyłączająca naliczanie odsetek. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej odnosi się do postępowania kontrolnego prowadzonego przez organy o kontroli skarbowej i nie dotyczy organu podatkowego wydającego postanowienie o zaliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty. Sąd drugiej instancji jako nieuzasadnione uznał pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, a mianowicie, że w sprawie miał zastosowanie art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej oraz art. 165 § 6 tej ustawy. Zdaniem Sądu nie można jednocześnie stosować przepisów pkt 6 i pkt 7 § 1 art. 54 Ordynacji, natomiast ze względu na przedawnienie należności celnych, art. 23 ust. 2 Prawa celnego nie stanowił podstawy procedowania przez organ celny i dlatego stosowanie art. 165 § 6 Ordynacji nie miało podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznając ponownie sprawę zważył co następuje: Skarga była uzasadniona. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie organu celnego odnośnie zaliczenia dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych. Według art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej również "op", jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Na podstawie § 4 art. 62 – do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Z kolei według art. 55 § 2 op, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami z zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Z przytoczonych przepisów wynika, że w sytuacji gdy dokonana przez podatnika wpłata na poczet zaległości podatkowej nie pokrywa całości zadłużenia w postaci kwoty zaległości oraz odsetek od tej zaległości, to organ zobowiązany jest dokonać proporcjonalnego zaliczenia wpłaty, według zasady opisanej we wskazanym art. 55 § 2 Ordynacji, co czyni z urzędu oraz w trybie postanowienia. Jasne jest przeto, że obowiązek naliczenia prawidłowej kwoty odsetek ciąży na organie podatkowym, albowiem bez tego zastosowanie reguły proporcjonalnego zaliczenia nie byłoby możliwe, do czego organ ten jest zobligowany. Z umiejscowieniem obowiązku naliczenia odsetek po stronie organu koresponduje przepis art. 53 § 3 op. który wyłącza obowiązek podatnika naliczania odsetek, między innymi w przypadku postanowienia z art. 62 § 4. Skoro zatem powinnością organów celnych było określenie prawidłowej kwoty odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej, to przedmiotem ich dociekań w niniejszej sprawie winny być te wszystkie okoliczności, które rzutowały (mogły rzutować) na wielkość oprocentowania zaległości podatkowej. Zasadnicza kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy w przypadku skarżącej spółki miały zastosowanie przepisy art. 54 § 1 pkt 6 i pkt 7 Ordynacja podatkowej, określające okresy, w których odsetek za zwlokę od zaległości podatkowych nie nalicza się. Zagadnienie to, jak powyżej przedstawiono, było przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. Według art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej także "p.p.s.a.", sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy ba podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z powołanego obok przepisu wynika, iż rozpoznający na nowo sprawę Sąd pierwszej instancji nie posiada już swobody w zakresie wykładni prawa i jako wiążącą przyjąć musi wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jednakże jak podkreśla się w piśmiennictwie, z określenia "związany wykładnia prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią prawa (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 268). W judykaturze i doktrynie zwraca się uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA (wyrok SN z dnia 9.07.1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, publ. OSNAP z. 15/1999, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 577). W efekcie związania wykładnią prawa dokonaną przez Sąd kasacyjny trzeba było stwierdzić, że nieprawidłowo Dyrektor Izby Celnej przyjął w zaskarżonym postanowieniu, iż w sprawie nie będą miały zastosowania przepisy art. 54 (w tym § 1 pkt 6) Ordynacji podatkowej, motywując to brzmieniem przepisu art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.), według którego w zakresie nieuregulowanym w ustawie (o kontroli skarbowej – przypis) do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem art. 54 i 290 § 3 tej ustawy (z zastrzeżeniem ust. 1a – nieistotne – przypis). Jak powyżej przytoczono, przepis art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej należy rozumieć w ten sposób, że uchyla on stosowanie art. 54 Ordynacji podatkowej w postępowaniu prowadzonym przez organ kontroli skarbowej. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie chodziło o postanowienie organu celnego (nie – kontroli skarbowej) w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej, to organ ten nie mógł powoływać się na art. 31 ust. 1 wskazanej ustawy, jako podstawę wyłączenia stosowania art. 54 Ordynacji. Jednakże odpadnięcie możliwości powołania się na regulację art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, nie przesądza jeszcze kwestii stosowania art. 54 § 1 pkt 6, albowiem unormowanie to zawiera własne, pozytywne przesłanki wyłączenia naliczania odsetek, a mianowicie za okres od dnia wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, jeżeli postępowanie podatkowe nie zostało wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli. Zatem dla jego zastosowania wymagane było przede wszystkim ustalenie, czy wykonywanie kontroli przez organ kontroli skarbowej w okresie od maja do lipca 2004 r. można było utożsamiać z "kontrolą podatkową", o której mowa w przedmiotowym unormowaniu. Jak już wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że "kontrola podatkowa", o której mowa w art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej oznaczała – w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1.01.2003 r. do dnia 20.08.2004 r. – postępowanie kontrolne prowadzone przez organ kontroli skarbowej. Z treści skargi oraz odpowiedzi na skargę wynika też, że postępowanie podatkowe zostało wszczęte na podstawie postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...].04.2007 r., co uzasadnia ogólny wniosek, że upłynął 3-miesięczny okres, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 6 op. Analiza treści zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej prowadzi do wniosku, że na skutek błędnej wykładni art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej organ ten – również błędnie - za nieuzasadnione uznał wyłączenie naliczania odsetek na podstawie art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji, a w konsekwencji zaniechał ustaleń, które pozwoliłyby określić okres przerwy w ich naliczaniu. W ten sposób organ celny naruszył przepisy art. 122, art. 187 § 1 i art. 191, w stopniu mogącym mieć (mającym) istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że wobec braku jakichkolwiek ustaleń przez Dyrektora Izby Celnej w postępowaniu mającym za przedmiot zaliczenie wpłaty na poczet zaległości podatkowej, odnośnie dat wszczęcia kontroli i postępowania podatkowego, doręczenia decyzji, tożsamości przedmiotów kontroli i postępowania - Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może ocenić prawidłowości ustaleń w tym zakresie, gdyż sprawując jedynie kontrolę administracji publicznej, nie ma kompetencji do czynienia ustaleń faktycznych za organ podatkowy. Dopuszczalne przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe (art. 106 § 3 p.p.s.a.) ma jedynie uzupełniający charakter a jego celem nie jest ustalanie stanu faktycznego sprawy administracyjnej (podatkowej) lecz umożliwienie oceny odnośnie zgodności z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia administracyjnego (podatkowego). Szczątkowe, a przy tym nie udokumentowane dane, przytaczane przez obydwie strony przy okazji formułowania stanowisk, o ile pozwoliły ocenić, że zaniechanie organu miało wypływ na wynik sprawy, o tyle były niedostateczne dla sformułowania wypowiedzi odnośnie konkretnego okresu, za jaki odsetki nie mogą być naliczane. Tak więc w ponownie prowadzonym postępowaniu, poddając się przedstawionej ocenie prawnej odnośnie wykładni i stosowania art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, organ celny zobowiązany będzie dokładnie ustalić na podstawie dowodów daty wszczęcia kontroli i postępowania podatkowego oraz doręczenia decyzji, a także ocenić tożsamość spraw będących przedmiotem kontroli i postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny za nieuzasadnione uznał pozostałe zarzuty skargi, zgodnie z oceną prawną wyrażoną w przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.11.2009 r. Chodzi tu zarówno o zarzut odmowy zastosowania art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji jak i art. 165 § 6 tej ustawy. Wskazać należy, że przepis art. 54 § 1 pkt 7 ma węższy zakres aniżeli pkt 6 § 1 art. 54, a obydwa te unormowania nie mogą być jednocześnie stosowne. Przepis art. 54 § 1 pkt 7 wyłącza bowiem naliczanie odsetek dopiero za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z kolei za Sądem kasacyjnym należało przyjąć, że w niniejszej sprawie nie występowała sytuacja, którą można by utożsamić z przypadkiem określonym w art. 23 ust. 2 Prawa celnego, to jest że w zgłoszeniu celnym zadeklarowano nieprawidłowe dane mogące mieć wpływ na wysokość długu celnego lub zastosowana procedurę, a stąd zasadnie Naczelnik Urzędu Celnego we W. wszczął jedynie postępowanie podatkowe, w trakcie którego określił elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Mając na uwadze przedstawione powody skargę uznać trzeba było za uzasadnioną, co nakazywało uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej we W. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego postanowiono na podstawie art. 200 wymienionej ustawy, zaś orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu miało umocowanie w jej art. 152. Ponieważ w niniejszej sprawie wpis sądowy był wpisem stałym i wynosił 100 zł na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – to różnica pomiędzy wpisem należnym a kwotą pobraną (wpłaconą przez stronę) podlega zwrotowi na podstawie art. 225 p.p.s.a.