I SA/Wr 231/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania orzeczenia. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka w skardze na oznaczoną w sentencji decyzję złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, gdyż jej wykonanie przed merytorycznym rozpoznaniem skargi spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącej, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przejawi się tym, że szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona i zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. wskazał, że decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 2004 r. nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. G. postanowieniem z dnia [...] nr [...] w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, dokonał przerachowania nadpłaty z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień 2009 r. na poczet zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług w tym na należność główną za luty 2004 r. w wysokości 6.109 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz na należność główną za marzec 2004 r. w wysokości 7.630 zł wraz z odsetkami za zwłokę. A zatem decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] została wykonana, co wskazuje na brak zaległości podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Na mocy tego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, który jest przedmiotem wniesionej skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu, wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego, przekonującego i dokładnego uzasadnienia przez skarżącego wniosku, wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. m. in.: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05, niepubl.). W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt I FZ 481/09). W ocenie Sądu, żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie została przez skarżącą spółkę wykazana. Lakoniczne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku, a odnoszące się do hipotetycznie mogących zaistnieć sytuacji w stosunku do przedsiębiorstwa skarżącej tj. niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, stanowi w istocie powtórzenie treści art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zaś argumentację przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić w tym miejscu należy, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04; niepubl.). Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że z akt sprawy wynika, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 2004 r. została wykonana, brak jest zatem w rozpatrywanej sprawie zagrożenia dla skarżącej spółki niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, na które powołuje się wnioskująca. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej. Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 upsa - Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.