I SA/Wr 2360/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Odstępstwa na rzecz wspomnianego wyjątku ustawodawca przewidział w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: - dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonalności sąd wydaje na wniosek skarżącego, co oznacza brak podstaw prawnych do działania w tym postępowaniu przez sąd z urzędu. Dyrektywę tę należy interpretować szeroko, tj. jako odnoszącą się nie tylko do wnioskowego trybu wszczynania omawianego postępowania, ale również, jako zwalniającą sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powszechnie aprobowanym poglądem, strona zobowiązana jest skonkretyzować przesłanki na podstawie których domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04.10.2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, Legalis). Dodać również należy, że za wstrzymaniem wykonania decyzji nie może przesądzać sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego jaka wynika z zaskarżonej decyzji. W stanie faktycznym sprawy, skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podniósł okoliczności mające charakter wyłącznie merytorycznych zarzutów, skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji organów podatkowych. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał bowiem żadnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności, skarżący w żaden sposób nie odniósł się do potencjalnych skutków jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w majątku zobowiązanego. Z tych względów, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, albowiem, zaniechanie przez podatnika uprawdopodobnienia jakichkolwiek przesłanek uwzględnienia tego wniosku, uniemożliwiało jego merytoryczną ocenę. Należy przy tym podnieść, iż brak wskazania przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189) . Jednocześnie, nawiązując do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa podatkowego należy nadmienić, iż rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym postanowił jak w sentencji.