I SA/Wr 2365/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) Sędziowie: S.NSA Janusz Zubrzycki Asesor WSA Marek Olejnik Protokolant: Aleksandra Dobosiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2005 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad 2001 r.: I. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, II. zarządza zwrot na rzecz strony skarżącej J.D. kwoty 39, 30 zł. (trzydzieści dziewięć złotych trzydzieści groszy) tytułem wpisu. Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa utrzymała w mocy orzeczenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określające J. D. kwotę należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień, październik, listopad 2001 r. Czynności kontrolne ujawniły, iż we wskazanych powyżej okresach rozliczeniowych Skarżąca dokonała odliczenia podatku naliczonego w oparciu o faktury wystawione dla innych podmiotów. Do ww. faktur Strona dołączyła sporządzone przez siebie noty korygujące na mocy których dokonała zmiany nabywcy. Ponadto w miesiącu październiku dwukrotnie odliczony został podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez P.W. A J. K. Powołując się na zapis art. 19 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług organ stwierdził, iż odliczenie podatku możliwe jest w oparciu o fakturę dokumentująca zakup towaru czy usługi przez podatnika dokonującego odliczenia. Faktura stanowiąca podstawę odliczenia musi zawierać dane pozwalające na identyfikacje podatnika w sposób nie budzący wątpliwości. Ustawa i wydane na jej podstawie akty wykonawcze pozwalają na sprostowanie pomyłek zawartych w dokumencie księgowym jakim jest faktura, ale tylko w ograniczonym zakresie, z tej materii wyłączone są zmiany dotyczące oznaczenia osoby nabywcy. W tym zakresie przewidziany jest zupełnie inny tryb wymagający wystawienia nowej faktury. Ponieważ Skarżąca dokonała odliczenia podatku naliczonego w oparciu o faktury adresowane do innych podmiotów, dokonując zmiany w osobie adresata w sposób przez prawo niedopuszczalny organ podatkowy pozbawił ją prawa do pomniejszenia podatku w oparciu o ww. faktury. W skardze Strona zarzucała naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zakwestionowaniu odliczenia podatku w oparciu o faktury zawierające błędne dane dotyczące nabywcy, skorygowane przez wystawienie i potwierdzenie not korygujących. W uzasadnieniu Skarżąca wskazywała, iż sporne faktury wystawiła zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W badanym okresie rozliczeniowym Strona prowadziła działalność gospodarczą w pomieszczeniach dzierżawionych od innych firm (adresatów faktur), które początkowo kontynuowały działalność w tym samym lokalu co Strona prowadząc sprzedaż tych samych artykułów, co powodowało pomyłki ze strony wystawców faktur. Powyższe pomyłki Strona, kierując się zapisem § 45 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, prostowała notami korygującymi, w których kontrahenci potwierdzili rzeczywistego nabywcę. Tak więc faktura wraz z korektą stanowią dokument potwierdzający nabycie towaru. Dokumenty powyższe stanowią podstawę do zapłaty podatku przez zbywcę oraz księgowania wydatku w ciężar kosztów przez Stronę w związku z powyższym bezzasadne jest ich kwestionowanie przez organy podatkowe. Po dokonaniu kontroli Skarżąca wystąpiła o faktury korygujące, które przedłożyła organom podatkowym, które jednak ich nie uwzględniły. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasową argumentację. W dniu [...] Skarżąca złożyła pismo procesowe w którym cofa skargę, wnosząc o zwrot uiszczonej opłaty sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 60 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż: "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności." Kierując się dyspozycją przywołanego zapisu Sąd, po wnikliwym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy doszedł do przekonania, iż cofniecie skargi nie zmierza do obejścia prawa, nie spowoduje również utrzymania w mocy aktu dotkniętego nieważnością. Powyższe ustalenia sprawiają, że Sąd związany jest czynnością procesową skarżącego, w związku, z czym po myśli art. 161 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art. 97 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), w związku z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).