I SA/Wr 2427/14

Dnia 7 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku J. W. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26.05.2015 r. w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odmówić uzupełnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2427/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. (Nr [...]) w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w punkcie I. uchylił wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w punkcie II. orzekł, że decyzja ta nie podlega wykonaniu, zaś w punkcie III. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J.W. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 13 lipca 2015 r. doręczono skarżącemu odpis przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem, zaś pismem z dnia 16 lipca 2015 r. (nadanym na poczcie w dniu 18 lipca 2015 r.) J. W. wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez nałożenie na organ obowiązku zwrotu części kosztów w kwocie 300 zł (na podstawie art. 208 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie – "p.p.s.a"), wywołanych niesumiennym i oczywiście niewłaściwym postępowaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w sprawie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek podlegał odmownemu załatwieniu. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Według § 3 art. 157 p.p.s.a., orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Uznać zatem trzeba, że uzupełnienie orzeczenia co do kosztów postępowania zapada w formie postanowienia (art. 160 p.p.s.a). Jak to wynika z art. 157 § 2 p.p.s.a, wniosek o uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, zaś – stosownie do art. 16 § 2 p.p.s.a. – sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba, że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do załatwienia wniosku o uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów, przepisy art. 157 p.p.s.a. nie przewidują jednak żadnego wyjątku w kwestii składu rozpoznającego wniosek, zatem zastosowanie znajduje ogólna regulacja z art. 16 § 2 p.p.s.a. (por. B. Dauter, Komentarz do art. 157 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, s. 342). Instytucja uzupełnienia wyroku ma na celu, aby w przypadku pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym. Z treści powołanego art. 157 § 1 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugiej zaś sytuacji strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w przypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ w wyroku z dnia 26 maja 2015 r. zawarto orzeczenie o kosztach, a mianowicie w punkcie III. wyroku, w którym zasądzono od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że możliwość uzupełnienia wyroku w zakresie zwrotu kosztów istnieje tylko wówczas, gdy orzeczenie co do istoty sprawy nie zawiera w ogóle rozstrzygnięcia o nich. Jeżeli natomiast sąd orzekł o zwrocie kosztów w pewnym zakresie, ale w mniejszym rozmiarze niż żądała tego strona, przysługuje zażalenie (art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a.), a nie wniosek o uzupełnienie wyroku, o którym mowa w art. 157 p.p.s.a. (postanowienie z dnia 28.09.2010 r., sygn. akt II FZ 543/09, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zwrócić trzeba uwagę, że przepis art. 208 p.p.s.a. umożliwia sądowi obciążenie strony kosztami na zasadzie zawinienia, a więc odmiennie niż według ogólnej reguły odpowiedzialności za wynik postępowania. Jednakże i w tym przypadku (art. 208 p.p.s.a.) chodzi o koszty postępowania sądowego niezbędne do celowego dochodzenia praw, wskazane w art. 205 p.p.s.a. Tak więc przepis art. 208 p.p.s.a. nie daje podstawy do zasądzenia innych kosztów (np. powstałych w postępowaniu przed organem administracji), aniżeli kosztów postępowania sądowego. Jak już wcześniej podkreślono, koszty postępowania sądowego zostały na rzecz skarżącego zasądzone w punkcie trzecim wyroku z dnia 26 maja 2015 r. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a, postanowił, jak w sentencji postanowienia.