I SA/Wr 2434/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A spółki akcyjnej z siedzibą we W. na postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2014 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej z urzędu kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Przedmiotem skargi jest postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. (nr [...]) wydane w przedmiocie przedłużenia A z/s we W. terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2014 r. do czasu zakończenia postępowania kontrolnego. Zgodnie z pouczeniem zawartym w końcowej części tego postanowienia, na podstawie art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), na akt ten przysługiwała skarga do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa, a samą skargę należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na to w wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jego wniesienia. Jak wynika z akt sprawy, stanowiące przedmiot skargi postanowienie, skarżąca otrzymała w dniu 22 sierpnia 2014 r. Pismem z dnia 5 września 2014 r. (data stempla pocztowego) strona wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia [...] października 2014 r. Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poinformował stronę skarżącą o braku przesłanek do zmiany ww. postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tego wezwania, opatrzonego firmową pieczątką spółki A oraz podpisem osoby odbierającej przesyłkę organu, odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżąca otrzymała w dniu 3 października 2014 r. Skarga na postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 5 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego). W odpowiedzi na skargę, Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie, a z ostrożności procesowej zaś także o jej oddalenie. Jak zarzucił, skoro odpowiedź na wniesione wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżąca spółka otrzymała w dniu 3 października 2014 r., to termin na wniesienia skargi do sądu administracyjnego mijał, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., w dniu 3 listopada 2014 r. W piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżąca odniosła się do argumentów podniesionych przez organ w odpowiedzi na skargę, nie zgadzając się m.in. z podniesionym w tej odpowiedzi zarzutem wniesienia przez nią skargi w sprawie po upływie wymaganego terminu. Jak wyjaśniała, już w treści skargi sygnalizowała, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia prawa skarżąca otrzymała w dniu 6 października 2014 r. Zdaniem skarżącej, wskazywaną przez nią datę wpływu ww. pisma potwierdza także pieczątka skarżącej na otrzymanym piśmie oraz na kopercie, a także, zapis pod poz. 85 prowadzonego przez spółkę rejestru poczty, pod którą pracownik spółki upoważniony do odbioru korespondencji odnotował wpływ w tym dniu ww. korespondencji Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. (z dnia [...] października 2014 r.). Skarżąca zarzuciła również, że nie jest możliwe aby w dniu 3 października 2014 r. skarżąca otrzymała odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w sprawie, skoro – jak twierdziła – dopiero w tym dniu organ podatkowy przesłał to pismo do skarżącej. Taką właśnie datę nadania tego pisma na adres skarżącej spółka tłumaczyła powołaniem się na stempel pocztowy widniejący na kopercie zawierającej sporną przesyłkę, z którego, jej zdaniem, wynikało, że przesyłka ta została wysłana dopiero w dniu 3 października 2014 r. Zdaniem skarżącej, nie jest możliwe aby korespondencja nadana listem poleconym zwykłym w dniu 3 października 2014 r. dotarła do siedziby skarżącej jeszcze tego samego dnia. Do pisma skarżąca dołączyła potwierdzoną za zgodność kserokopię pisma Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] października 2014 r. (odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) oraz kopertę z odnotowaną datą wpływu ("wpłynęło") na dzień 6 października 2014 r., a także, potwierdzony za zgodność rejestr poczty przychodzącej w dniu 6 października 2014 r. Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Powołując się na art. 144 O.p. jednocześnie podkreślił ten organ, że nie jest w posiadaniu dokumentów, które potwierdzałyby odmienną datę doręczenia w stosunku do tej, jaka wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W stanie faktycznym sprawy poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżąca wyczerpała tryb przedsądowy jaki był w sprawie niezbędny do skutecznego wniesienia skargi, tj. wezwała na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Bezspornie również, organ udzielił stronie odpowiedzi na to wezwanie. Sporną była natomiast sama data w której skarżąca otrzymała ww. odpowiedź organu, a która to okoliczność rzutowała na kwestię zachowania terminu do wniesienia skargi. Badając terminowość złożonej w sprawie skargi Sąd nie miał wątpliwości – bazując na aktach sprawy – że, wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, skutek doręczenia skarżącej spółce odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należało przyjąć już w dniu 3 października 2014 r., a nie, jak podnosiła skarżąca, dopiero w dniu 6 października 2014 r. Uzasadniając powyższe Sąd miał na uwadze datę doręczenia pracownikowi spółki odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jaka widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej korespondencji. Dowód pocztowy Sąd uznał za wiarygodny biorąc pod uwagę umieszczony na tym dokumencie podpis pracownika skarżącej spółki oraz pieczęć firmową spółki. Odwołując się do orzecznictwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 498/12 i powołane tam wyroki; dostępny na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl), należy wskazać, że dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru jest dokumentem urzędowym (stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone) w rozumieniu art. 194 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.: dalej – O.p.), zaś skuteczne podważenie zawartych w nim treści może być dokonane jedynie w drodze przeprowadzenia przeciwdowodu przeciwko temu dokumentowi. A contrario, dopóki taki dowód nie zostanie przeprowadzony, dopóty zwrotne potwierdzenie odbioru stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art. 194 § 1 w zw. z § 2 O.p.). W kontekście tym należy podnieść, że skarżąca, kwestionując datę doręczenia jaka wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, nie przedstawiła jednocześnie skutecznego dowodu na obalenie tego dokumentu. Z materiału dowodowego sprawy nie wynika również, by skarżąca podjęła jakiekolwiek kroki do obalenia tego dokumentu, inicjując np. postępowanie reklamacyjne we właściwym urzędzie pocztowym. Za niewystarczające dla uznania twierdzeń skarżącej należało uznać dowody przedstawione przez skarżącą przy piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2014 r., tj. potwierdzoną za zgodność kserokopię pisma Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] października 2014 r. (odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) oraz kserokopię koperty z odnotowaną datą wpływu ("wpłynęło") na dzień 6 października 2014 r. Dokumenty te nie obalają bowiem skutku oraz daty doręczenia jakie wynikają z pocztowego dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru. Nie inaczej należało ocenić także dołączoną do ww. pisma kserokopię (potwierdzoną za zgodność) rejestru poczty przychodzącej do skarżącej w dniu 6 października 2014 r. Z dokumentu tego nie wynika dodatkowo, że dokonana pod poz. 85 adnotacja dotyczy otrzymanej w sprawie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (z ogólnej adnotacji w rejestrze wynika jedynie tyle, że korespondencja uwzględniona pod poz. 85 rejestru "dotyczy wezwania"). W nawiązaniu do powyższego należy podnieść, że choć obalenie domniemania prawdziwości treści zawartych w dokumencie urzędowym może nastąpić przy pomocy wszelkich znanych ustawie środków dowodowych, to jednak rzeczą Sądu jest każdorazowa ocena, czy w danym przypadku wartość przedstawionych dowodów pozwala przyjąć, iż domniemanie to zostało obalone. W rozpoznawanej sprawie na rzecz twierdzeń strony przemawiać miałaby wyłącznie: data widniejąca na prezentacie pisma Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] października 2014 r. oraz rejestr poczty przychodzącej, prowadzony w danym dniu. W obu wypadkach zatem mamy do czynienia z dokumentami prywatnymi, wytworzonymi wyłącznie przez zainteresowaną stronę postępowania. Zważywszy zatem, że rejestr poczty przychodzącej spisany był wyłącznie przez stronę skarżącą, zaś data widniejąca na prezentacie pisma umieszczona została tam wyłącznie zgodnie z wolą przyjmującego (skarżącej), nie sposób przyjąć by omawianym dokumentom można było przypisać choćby w niewielkim stopniu obiektywny charakter, odzwierciedlający rzeczywistą chronologię zdarzeń. Tym samym, choć – co do zasady – strona skarżąca mogła dążyć do obalenia domniemania zwrotnego potwierdzenia odbioru przy pomocy powołanych dokumentów prywatnych, to jednak, wobec niepotwierdzenia stanowiska skarżącej innymi, mniej subiektywnymi co do treści i pochodzenia dowodami, brak było podstaw do uznania, że skutek doręczenia nastąpił w innym dniu aniżeli wynikający z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru. Reasumując, skoro ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że skarżąca odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa otrzymała w dniu 3 października 2014 r., to trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi rozpoczął swój bieg w dniu 4 października 2014 r. i upływał z dniem 3 listopada 2014 r. (2 listopada 2014 r. przypadał w niedzielę). Skargę nadaną w dniu 5 listopada 2014 r. należało uznać zatem za wniesioną po terminie. Z tych powodów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2) i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.