I SA/Wr 2506/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2014 r. postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 29 grudnia 2014 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie odrębnym pismem wezwano stronę skarżącą do usunięcia (również w terminie siedmiu dni) braku formalnego skargi przez przedłożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. W wezwaniu zawarto pouczenie, że nieusunięcie wskazanego braku formalnego skargi spowoduje odrzucenie skargi. Do doręczenia obu wezwań doszło 9 stycznia 2015 r. Pismem, którego wpływ Sąd odnotował w dniu 29 grudnia 2014 r., strona skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skuteczne cofnięcie skargi stanowi podstawę do umorzenia postępowania. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj., gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Odwołując się do orzecznictwa, umorzenie postępowania sądowoadministarcyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania o jakich mowa w art. 161 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 187/10; LEX nr 668289). W świetle powyższego przyjąć zatem trzeba, że skuteczne cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego stronie skarżącej prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, tj. braków formalnych i fiskalnych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 26/10, LEX nr 668376; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 79/10, LEX nr 784412; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 542; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 606). Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Stosownie natomiast do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi przez nadesłanie odpisu z KRS, nie uiściła również stosownego wpisu sądowego. Powyższe oznacza, że cofnięto skargę nieopłaconą oraz zawierającą brak formalny, a więc taką, która na tym etapie nie wszczęła skutecznie postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., wniesiona skarga podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.