I SA/Wr 267/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku adwokata J.B. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi R.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji w przedmiocie określenia zryczałtowanego podatku dochodowego postanawia: przyznać adwokatowi J.B. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynagrodzenie w kwocie 590,40 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt 40/100), w tym podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23%, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. W sprawie, prawomocnym postanowieniem z dnia 2 lutego 2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 963/08) referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał R.K. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka we Wrocławiu wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata J.B. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 stycznia 2011 r. (sygn. akt II FSK 1824/10) uchylającego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 210/10 (obecnie I SA/Wr 267/11) o odrzuceniu skargi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wyznaczenie adwokata w ramach prawa pomocy na podstawie ww. orzeczenia referendarskiego oznacza umocowanie tego profesjonalnego pełnomocnika do podejmowania wszystkich czynności w sprawie, a nie tylko do czynności w określonym postępowaniu w sprawie. W konsekwencji adwokat wyznaczony z urzędu dla skarżącego w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 963/08 został dopuszczony w tej samej roli procesowej do udziału w postępowaniu przed Sądem również w sprawie prowadzonej pod sygn. akt I SA/Wr 267/11 (poprzednio I SA/Wr 210/10). W postępowaniu toczącym się pod sygn. akt I SA/Wr 267/11 (poprzednio I SA/Wr 210/10) ustanowiony z urzędu adwokat J.B. sporządził i wniósł skargę na oznaczone w sentencji postanowienie, skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 210/10 odrzucającego skargę oraz zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 267/11 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. W treści wszystkich ww. pism procesowych ustanowiony z urzędu adwokat zawarł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczenie, że koszty te nie zostały uiszczone w części ani w całości. W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do brzmienia art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 ze zm. – dalej Rozporządzenie) w § 19 wprowadziło zasadę, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Z kolei w § 18 ust. 1 Rozporządzenia ustalone zostały stawki minimalne za konkretne czynności procesowe w pierwszej i drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten przewiduje odpowiednie stawki za występowanie w postępowaniu w pierwszej instancji (pkt 1) lit. a, b, c § 18 ust. 1 Rozporządzenia) oraz w drugiej instancji: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, tylko udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, bądź udział w postępowaniu zażaleniowym (pkt 2) lit. a, b, c i d § 18 ust. 1 Rozporządzenia). W sprawie wyznaczony dla strony skarżącej adwokat sporządził skargę wszczynającą postępowanie przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 210/10 oraz zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 267/11 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Z uwagi na fakt, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie nie jest ani należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, stawka minimalna wynagrodzenia adwokata świadczącego pomoc prawną z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji wynosi – stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1) lit c Rozporządzenia – 240 zł. W sprawie ten sam adwokat sporządził zażalenie oraz skargę kasacyjną. Do wynagrodzenia adwokata za dokonanie tych czynności znajduje unormowanie wynikające z odpowiednio § 18 ust. 1 pkt 2) lit. b i § 18 ust. 1 pkt 2) lit. d Rozporządzenia. Zgodnie z pierwszym z przywołanych przepisów prawa § 18 ust. 1 pkt 2) lit. b Rozporządzenia stawki minimalne wynagrodzenia wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w sprawie wynosi 240,00 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit c Rozporządzenia). Z uwagi na fakt, że adwokat, który sporządził i wniósł skargę kasacyjną, występował w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, jego wynagrodzenie należało określić w wysokości 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1) Rozporządzenia. Stawka ta w niniejszej sprawie wynosi 240 zł, a w konsekwencji wynagrodzenie adwokata za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej - 120 zł (50% kwoty 240 zł). Natomiast w myśl drugiego ze wskazanych przepisów Rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postępowaniu zażaleniowym 120 zł. Według § 2 ust. 3 Rozporządzenia w sprawach, których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podatek, o który podwyższeniu podlegają poszczególne wyżej oznaczone składniki wynagrodzenia adwokata, wynosi w sprawie odpowiednio 55,20 zł (23% kwoty 240 zł wynagrodzenia za udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji), 27,60 zł (23% kwoty 120 zł wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej) oraz 27,60 zł (23% kwoty 120 zł wynagrodzenie za udział w postępowaniu zażaleniowym). Reasumując, Sąd postanowił, na podstawie wyżej powołanych przepisów prawa, przyznać ustanowionemu z urzędu adwokatowi J.B. łączną kwotę 590,40 zł kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na którą składają się: wynagrodzenie - 480 zł oraz podatek od towarów i usług – 110,40 zł.