I SA/Wr 270/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 27 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za listopad 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący w skardze na oznaczoną w sentencji postanowienia decyzję, w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc listopad 2008r. w wysokości 17 396 zł, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadniając zgłoszone żądanie skarżący wskazał, że jednorazowa zapłata zaległości podatkowej zachwieje niewątpliwie jego płynnością finansową. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki i wyrządzi znaczną szkodę. Skarżący nie posiada bowiem żadnych oszczędności, które pozwoliłaby na zaspokojenie przedmiotowego zobowiązania. Dochód uzyskuje jedynie z prowadzonej działalności gospodarczej, który przeznacza w całości na funkcjonowanie firmy. W konsekwencji zapłata zaległości wiązałaby się z niepowetowaną szkodę. Nadto wskazał, że jest obciążony kilkoma kredytami inwestycyjnymi, co także wpływa na niemożność jednorazowej spłaty określonego w decyzji zobowiązania, tym bardziej, że w grudniu 2013r. doszło do skutecznej egzekucji zobowiązań za miesiące luty i marzec 2008r. Łączna kwota pozostałych zobowiązań to około 293 088 zł. Natychmiastowa egzekucja zaległości w podatku akcyzowym za 2008 r. spowoduje całkowitą utratę płynności finansowej firmy i uniemożliwi jej funkcjonowanie, co w dalszej perspektywie doprowadzi do jej likwidacji i zwolnienia wszystkich pracowników, którym i tak w większości wręczono wypowiedzenia. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zatem trudne do odwrócenia skutki. Uchylenie natomiast zaskarżonej decyzji nie naprawi skutków wywołanych jej wykonaniem. Z urzędu wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja dotycząca sytuacji finansowo-majątkowej skarżącego przedłożona do wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, który prawomocnym postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014 r. nie został uwzględniony. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest współwłaścicielem (wraz z żoną na zasadzie wspólności majątkowej) działki o pow. 6ha, natomiast w 2012 r. uzyskał przychód z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w wysokości 51.990.611,35 zł, a dochód w kwocie 1.736.385.79 zł, zaś w 2013 r. przychód skarżącego wyniósł 51.690.518,70 zł, a w styczniu 2014 r. 3.205.679,69 zł. W lutym 2014r. wartość sprzedanych towarów i usług wyniosła 2.927.602 zł. Skarżący uzyskuje też dochód z tytułu pełnienia funkcji prezesa w zarządzie w GAJ sp. z o.o. Wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w administracji, w którym zajęto rachunek bankowy skarżącego w ING Bank Śląski. Żona skarżącego również prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje dochód z tytuły pełnienia funkcji wiceprezesa zarządu a przedłożona dokumentacja wskazuje na znaczne obroty (w 2013 r. odnotowano przychód w kwocie 789. 154,73 , a do lutego 2014r. -108.397,44). Egzekucja prowadzona jest także w stosunku do żony skarżącego. Nadto jak wynika z przedłożonych wydruków z kont bankowych należących do małżonków, mimo ciążących na nich zobowiązań podatkowych i zastosowanych środków egzekucyjnych swobodnie dysponują znacznymi kwotami pozwalającymi na regulowanie wysokich kosztów utrzymania rodziny (ok 44 700 zł), na które składają się poza kredytem hipotecznym w kwocie ok 20 000 zł także min. fundusz urlopowy 1400 zł, czesne w szkołach 2.260 zł i zajęcia dodatkowe dla dzieci 1 050 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie podlegał uwzględnieniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że instytucja wtrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma służyć tymczasowej ochronie strony skarżącej przed negatywnymi skutkami wykonania aktu, tylko do czasu wydania wyroku. W ramach postępowania w tym przedmiocie Sąd jednak nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny samego aktu. Zaskarżona decyzja bowiem korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu. Chodzi tu o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być stosownie udokumentowane (por. postanowienie NSA z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt II FSK 1894/12). Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W niniejszej sprawie – po ocenie argumentacji podanej w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonanie decyzji a także pomocniczo – dokumentacji przedłożonej do wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazać należy, że skarżący nie przedstawił przekonujących dowodów pozwalających na przyjęcie, że zachodzą przyczyny powodujące konieczność zastosowania ochrony tymczasowej. W odniesieniu bowiem do podniesionej przez skarżącego okoliczności egzekucji zobowiązań podatkowych, która jego zdaniem - spowoduje zachwianie płynnością finansową, podkreślenia wymaga, że prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z różnymi zagrożeniami, łącznie z czasowym lub stałym brakiem płynności finansowej. Przedsiębiorca winien więc wykazać przezorność, zapobiegawczość, staranność, dbałość oraz umiejętność i operatywność w przezwyciężaniu ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tym samym, udzielenie ochrony tymczasowej nie może mieć zastosowania w każdej sprawie, w której zapłata zobowiązania podatkowego może powodować trudności dla podatnika. Trudności te muszą mieć bowiem charakter obiektywny, a przy ocenie skutków zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. należy mieć na uwadze wcześniejszy sposób prowadzenia przez podmiot gospodarczy działalności (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt FZ 525/06). Niemniej jednak przyznać należy, że wykonanie jakiejkolwiek decyzji określającej zobowiązanie podatkowe ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje, lecz przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznej, a więc większej niż przeciętnie wywoływanych wykonaniem decyzji tego rodzaju oraz skutków trudnych do odwrócenia, to jest skutków takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych środków. Tak więc, uszczuplenia majątku wnioskodawcy na skutek wykonania decyzji, nie można każdorazowo wiązać z powstaniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, szczególnie w sytuacji, gdy skarżący prowadzi działalność gospodarczą, w wyniku której osiąga wysokie przychody oraz uzyskuje dochody z zasiadania w zarządzie spółki z o.o., a także swobodnie dysponuje środkami na osobistym rachunku bankowym ponosząc swobodnie ponad przeciętne koszty utrzymania (44 700 zł), których charakter znacząco wykracza poza zakres podstawowych potrzeb niezbędnych do utrzymania rodziny. Tymczasem zobowiązanie w podatku akcyzowym wnikające z zaskarżonej decyzji wynosi 17 396 zł. Ustosunkowując się do argumentacji wnioskodawcy należy także wskazać, że niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu, wywołuje skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość likwidacji firmy i zwolnienia pracowników bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt I FZ 105/11 i z dnia 20 grudnia 2011 r., II GZ 537/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza wyrażeniem subiektywnej obawy zlikwidowania działalności gospodarczej, skarżący nie wykazał okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. a przedłożona wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy dokumentacja dotycząca sytuacji materialnej skarżącego którą posiłkował się Sąd rozpatrując niniejszy wniosek pozwala przyjąć, że jego firma jest w dobrej kondycji finansowej. Wnioskodawca nie przedłożył żadnej dokumentacji, która wskazywałaby na to, że jego sytuacja finansowa faktycznie nie pozwala mu wywiązać się ze zobowiązań podatkowych. Reasumując Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał w dostateczny sposób, że zastosowanie ochrony tymczasowej do czasu wydania wyroku, byłoby zasadne. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.