I SA/Wr 270/16

Ewa Orłowska referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. O. o zwolnienie od kosztów sądowych od zażalenia w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od maja 2009 r. do grudnia 2011 r. postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych od zażalenia z dnia 31 października 2016 r. Postanowieniem z dnia 17 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę skarżącego na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), z powodu nieopłacenia wpisu sądowego od skargi. Skarżący złożył w piśmie z dnia 31 października 2016 r. zażalenie na to postanowienie wnosząc jednocześnie o zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił powyższe zażalenie skarżącego z powodu nieuzupełnienia braków formalnych tego zażalenia. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 stycznia 2017 r. i nie zostało zaskarżone zarówno przez skarżącego jak i przez organ administracji. W niniejszej sprawie rozpoznaniu podlega, zawarty w opisanym zażaleniu z dnia 31 października 2016 r., wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sadowych. Przepis art. 249a p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W myśl art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Wskazać należy, że złożone w niniejszej sprawie zażalenie z dnia 31 października 2016 r. dotyczy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 października 2016 r., mocą którego odrzucono skargę z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 220 § 4 p.p.s.a. zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania lub na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3, wolne jest od wpisu. Z powyższej normy prawnej wynika, że w przypadku gdy środki prawne wymienione w art. 220 § 3 p.p.s.a. zostały odrzucone z powodu nieuiszczenia wpisu w należnej wysokości, to zażalenie na postanowienie o ich odrzuceniu wolne jest od wpisu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 250/10; dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zatem zażalenie Skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 17 października 2016 r. odrzucające skargę jest wolne od wpisu z mocy samego prawa. W tej sytuacji przyjąć należało, iż skarżący nie ma obowiązku ponoszenia wpisu sądowego od zażalenia (z mocy art. 220 § 4 p.p.s.a.), a ponadto nie ciążą na nim aktualnie inne koszty sądowe związane z zażaleniem, co powoduje, że rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych od zażalenia stało się zbędne. Z tych względów, w myśl art. 249a p.p.s.a., należało umorzyć postępowanie sądowe wszczęte, zawartym w zażaleniu z dnia 31 października 2016 r., wnioskiem skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.