I SA/Wr 2737/02

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA Maria Tkacz Rutkowska- sprawozdawca Protokolant: Agnieszka Mazurek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004 r. sprawy ze skargi M. S. i J. S. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę. W dniu [...] Pani M. S. i Pan J. S. złożyli wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. kwocie [...]. Wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatnicy złożyli skorygowane zeznanie o wysokości łącznych dochodów małżonków za 2000 r. W korekcie tej wykazali nie uwzględnione w zeznaniu za 2000 r. odliczenia od dochodu z tytułu premii inwestycyjnej w kwocie po [...] każdy z małżonków. Podatnicy wyjaśnili, że prawo do odliczenia przysługuje im na podstawie z art. 26a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz.416 z późn. zm.) - dalej updf, a związane jest ono z poniesionymi w 1999 r. wydatkami inwestycyjnymi. Urząd Skarbowy w Ś. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił Państwu M. i J. S. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, iż zgodnie z art. 26a ust.21updf odliczeń z tytułu premii inwestycyjnej dokonuje się w rozliczeniu podatku za roku, w którym podatnik nabył prawo do premii inwestycyjnej, nie później jednak niż do dnia złożenia zgodnie z art. 45 updf zeznania o wysokości dochodu uzyskanego za ten rok. W terminie do złożenia zeznania podatkowego za 2000 r. podatnicy nie wykazali odliczenia z tytułu premii inwestycyjnej, zatem w ocenie organu podatkowego pierwszej instancji nie przysługuje im prawo do korzystania z tego odliczenia. Od powyższej decyzji podatnicy złożyli odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji w całości i zarzucili: * naruszenia art. 79 § 2 i § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 z późn. zm.) poprzez pozbawienie możliwości złożenia korekty zeznania podatkowego za 2000 r. oraz * naruszenie art. 26a ust 21 updf. poprzez niewłaściwą interpretację tego przepisu. Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] nr [...] nie znajdując podstaw do uchylenia lub zmiany tej decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż premia inwestycyjna jest ulgą podatkową w rozumienia art. 3 pkt 6 Ordynacji podatkowej, a korzystanie z ulg podatkowych jest prawem, a nie obowiązkiem podatnika. Podatnicy nie odliczyli w zeznaniu podatkowym za 2000 r. premii inwestycyjnej, a zatem z uwagi na upływ terminu do złożenia zeznania za 2000 r. utracili możliwość skorzystania z tego odliczenia. Organ odwoławczy wskazał także, iż w sprawie nie mają zastosowania przepisy art.26a ust. 22-24 ponieważ dotyczą one utraty nabytego przez podatnika prawa do odliczenia ulgi i premii inwestycyjnej podczas gdy podatnicy prawa do odliczenia premii inwestycyjnej nie nabyli. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu Państwo M. S. i J. S. wnieśli o uchylenie decyzji Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono: * naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędna wykładnię przepisu art. 26a ust. 21 updf oraz * naruszenie art. 79 §2 i § 2a Ordynacji podatkowej przez zakwestionowanie prawa do złożenia korekty zeznania o wysokości osiągniętych dochodów w 2000 r. W ocenie skarżących nabycie prawa do premii inwestycyjnej związane jest wyłącznie z wcześniejszym nabyciem prawa do ulgi inwestycyjnej. Prawo do ulgi inwestycyjnej nabyli w 1999 r. w związku z budową pawilonu handlowo-usługowego, zatem przysługuje im prawo do odliczenia w zeznaniu podatkowym za 2000 r. premii inwestycyjnej. Powoływany przez organy podatkowe przepis art. 26a ust 21 updf wskazuje zdaniem skarżących jedynie na sposób i termin odliczenia premii inwestycyjnej i nie jest przepisem stwierdzającym uprawnienia do ulgi. Błędna wykładnie tego przepisu w ocenie skarżących spowodowała, iż uniemożliwiono im skuteczne skorygowanie zeznania podatkowego, do czego mieli uprawnienia wynikające z art. 79 §2 i §2a Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała stanowisko zawarte w decyzji i podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie nie można zastosować art. 26a ust. 22-24 updf bowiem podatnicy nie nabyli prawa do ulgi z tytułu premii inwestycyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Zgodnie z dyspozycja art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis uzasadnia rozpatrywanie mniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny. Należy również wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) granicę sądowo administracyjnej kontroli decyzji administracyjnych wyznacza kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia usunięcie jej z obrotu prawnego. Oceniając pod tym kątem zakażoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 79§2 i §2a Ordynacji podatkowej uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty i korekty zeznania podatkowego przysługuje podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstało w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (tj. na skutek zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego), jeżeli w zeznaniu lub deklaracji w podatku dochodowym od osób fizycznych wykazali oni zobowiązanie podatkowe nienależne bądź w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali kwotę nadpłaty w wysokości mniejszej od należnej. Oznacza to, iż świadczenie jest nadpłacone, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytuły określonego podatku - w przedmiotowej sprawie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych - lecz kwota faktycznie uiszczona jest wyższa od kwoty należnej. Przy ocenie prawa podatnika do skutecznego skorygowania zeznania podatkowego i uzyskania nadpłaty pierwszeństwo mają przepisy prawa materialnego regulujące zasady opodatkowania w poszczególnych podatkach. Przepis art. 79 §2 i §2a Ordynacji podatkowej nie jest zatem samoistną podstawą prawną skutecznej korekty zeznania podatkowego. Skarżący twierdzą, że w zeznaniu podatkowym wykazali zobowiązanie podatkowe w kwocie wyższej od należnej, bowiem nie uwzględnili przysługujących im odliczeń z tytułu premii inwestycyjnej. W ocenie organów podatkowych prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania premii podatkowej przysługiwało podatnikom po warunkiem wykazanie tego odliczenia w zeznaniu podatkowy o wysokości dochodów uzyskanych w 2000 r., złożonym w terminie do 30 kwietnia 2001 r. Zgodnie z art. 26a ust. 1 pkt 1 i 2 updf od podstawy opodatkowania obliczonej zgodnie z art. 26 tej ustawy odlicza się : w roku podatkowym - wydatki inwestycyjne oraz w następnym roku podatkowym premię inwestycyjną tj. kwotę stanowiącą połowę wydatków inwestycyjnych odliczonych od podstawy opodatkowania w poprzednim roku podatkowym. Warunki, których spełnienie uprawnia do korzystania z ulgi inwestycyjnej i premii inwestycyjnej ustawodawca sformułował w art. 26a updf. Jeden z takich warunków zawarto ust. 21 art.26a updf. Powołany przepis stanowi, iż odliczeń z tytułu ulgi inwestycyjnej i premii inwestycyjnej, podatnik dokonuje w rozliczeniu podatku za rok podatkowy, w którym nabył prawo do odliczeń, nie później jednak niż do dnia złożenia, zgodnie z art. 45 upfd zeznania o wysokości dochodu uzyskanego za ten rok; odliczeń można również dokonać zaliczkowo w trakcie roku podatkowego. Organy podatkowe prawidłowo wywiodły, iż jednym z warunków skorzystania przez podatnika z odliczenia z tytułu premii inwestycyjnej jest wykazanie tego odliczenia w zeznaniu podatkowym za rok podatkowy, w którym podatnik nabył prawo do odliczenia nie później jednak niż do dnia złożenia zgodnie z art. 45 updf zeznania o wysokości dochodu uzyskanego za ten rok (tj do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym). Oznacza to, iż z upływem wskazanego przepisem art. 26a ust 21 updf terminu podatnik traci możliwość odliczenia od podstawy opodatkowania premii inwestycyjnej, a zatem nie może również po upływie tego terminu skutecznie skorygować zeznania podatkowego. W materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że podatnicy w zeznaniu o wysokości dochodów uzyskanych w 2000 r. złożonym w dniu 3 kwietnia 2001 r. nie wykazali odliczenia z tytułu premii inwestycyjnej, a korektę zeznania, w której ujęli sporne odliczenie złożyli 18 marca 2002r. tj. po terminie wskazanym w art. 26a ust. 21updf.. Zebrany materiał dowodowy wskazuje zatem, iż podatnicy nie nabyli prawa do odliczenia od podstawy opodatkowania premii inwestycyjnej. Zgodzić się zatem należy z organami podatkowymi, iż w rozpatrywanym stanie faktycznym nie istnieją podstawy do zastosowania w stosunku do podatników powołanej we wniosku podstawy prawnej tj. art. 79 §2 i §2a Ordynacji podatkowej i uwzględnienia korekty zeznania podatkowego za 2000 r. złożonej 18 marca 2002 r. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dż.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.