I SA/Wr 281/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A. sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna z/s w S. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 sierpnia 2016 r. (sygn. akt I SA/Wr 892/16) ze skargi A. sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna z/s w S. na decyzję Dyrektora Izy Skarbowej we W. z dnia 9 maja 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2009 r. postanawia: I. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 2.907 (dwa tysiące dziewięćset siedem) złotych. Prawomocnym postanowieniem z 8 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę ww. spółki na decyzję Dyrektora Izy Skarbowej we W. z dnia 9 maja 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2009 r. W uzasadnieniu wskazano, że wprawdzie pełnomocnik spółki złożył dokument pełnomocnictwa jednakże nie wykazał umocowania dla osoby wystawiającej to pełnomocnictwo. Tymczasem skarżące przedsiębiorstwo to spółka komandytowo-akcyjna, wobec czego, dla wykazania umocowania niezbędne było także przedstawienie odpisu z KRS komplementariusza, którym w tym wypadku jest sp. z o.o. Wobec tego Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wywiedzione od tego postanowienia zażalenie oddalił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 grudnia 2016 r. (sygn. akt I FZ 368/16), podzielając argumentację Sądu I instancji. W skardze o wznowienie postępowania A. sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna z/s w S. powołała jako podstawę skargi art. 271 pkt 2 p.p.s.a., twierdząc o pozbawieniu strony możliwości działania. W uzasadnieniu wskazano, że wszystkie pisma w sprawie kierowane były do pełnomocnika, który zdaniem Sądu nie wykazał swojego umocowania. W ocenie strony skarżącej zatem, w myśl art. 49 p.p.s.a., Sąd winien był wezwanie do uzupełnienia braków skargi kierować bezpośrednio do strony, czego nie uczynił. Wskazano przy tym, że niezasadnie w zaskarżonym orzeczeniu połączono dwie instytucji procesowe, tj. pełnomocnictwo oraz sanowanie braków formalnych skargi. Wskazując na ten argument skarżący podniósł, że braki umocowania skutkować może co najwyżej odmową dopuszczenia do udziału w sprawie wadliwie umocowanego pełnomocnika, brak jest natomiast podstaw do automatycznego odrzucania skargi z tego tytułu, z pominięciem wezwania samej strony skarżącej do podpisania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga, jako nie bazująca na ustawowej podstawie, podlega odrzuceniu, w myśl art. 280 § 1 p.p.s.a. Wznowienia postępowania żądać można m.in. w wypadku pozbawienia strony możliwości działania (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca przytoczyła tę właśnie podstawę skargi o wznowienie twierdząc, że nie została wezwana do uzupełnienia braków skargi poprzez jej podpisanie, a w konsekwencji, decyzja Sądu o odrzuceniu skargi była co najmniej przedwczesna. Podkreślić należy jednak, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawy nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1057/12). W ocenie Sądu, z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Wobec bowiem oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia wywiedzionego przez stronę skarżącą od spornego postanowienia tut. Sądu z 8 sierpnia 2016 r., kwestia ewentualnej zasadności wydania orzeczenia odmawiającego dopuszczenia do udziału w sprawie pełnomocnika i w dalszej kolejności – wezwania strony do podpisania skargi, jest już objęta rozstrzygnięciem i nie może być ponownie badana. Z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r. jednoznacznie wynika, że "Brak udokumentowania prawidłowości umocowania do reprezentowania spółki niewątpliwie stanowi brak formalny skargi, gdyż uniemożliwia weryfikację prawidłowej reprezentacji strony skarżącej, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 powołanej ustawy pod rygorem odrzucenia skargi." Jak wynika więc z przytoczonego fragmentu, Naczelny Sąd Administracyjny, w zgodzie z przepisami ustawy, upatruje przesłanki do odrzucenia skargi już tylko w samym fakcie niewykazania umocowania podmiotu działającego na rzecz strony skarżącej. Stąd też, kwestia ewentualnego wezwania strony do podpisania skargi, nie mogła stanowić elementu procedury sanowania jej braków. Należy podkreślić, że argumentacja skargi o konieczności odmówienia pełnomocnikowi prawa do reprezentacji strony, zaś w dalszej kolejności, zagadnienie uzupełnienia braków skargi przez samą stronę, mogło być jednym z zarzutów zażalenia wywiedzionego od postanowienia odrzucającego skargę. Na obecnym etapie sięganie do tej argumentacji nie jest natomiast możliwe jako że rozważanie omawianych okoliczności na etapie wznowienia postępowania prowadziłoby nie tyle do oceny zaistnienia ustawowej przesłanki wznowienia, co do polemiki z prawomocnym przecież orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym to jako wyłączną i samodzielną podstawę dla odrzucenia skargi wskazano art. 49 § 1 p.p.s.a. Z tych też względów, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § pkt 1 p.p.s.a.