I SA/Wr 286/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej – członka zarządu A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. – za zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2003 r. postanawia umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W sprawie postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 10 sierpnia 2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 615/09 – obecnie I SA/Wr 286/12) przyznano L. T. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 15 maja 2012 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł wyrokiem dwukrotnie, po pierwsze, w dniu 13 listopada 2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 615/09), a następnie, po uchyleniu tego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r. (sygn. akt II FSK 1583/10), w dniu 18 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I SA/Wr 286/12). W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje – zgodnie z § 2 art. 245 powołanej ustawy procesowej - zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast zgodnie z art. 239 pkt 4) ustawy procesowej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznano zostało prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Wskazać trzeba, że prawo pomocy przyznane w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zostało przyznane L.T. postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 sierpnia 2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 615/09 – obecnie I SA/Wr 286/12) w zakresie maksymalnym, jaki przewiduje uregulowanie wynikające z Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie stwierdzić należy, że w sprawie prawo pomocy przyznane zostało stronie skarżącej wyżej wskazanym orzeczeniem referendarskim w zakresie tożsamym z zakresem wniosku złożonego w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej. Dalej winno się odnotować, że strona skarżąca w obecnie toczącym się, w następstwie wydania wyroku w jej sprawie, postępowaniu korzysta z prawa pomocy przyznanego jej na wcześniejszym etapie postępowania w sprawie. Aktualnie prowadzone postępowanie jest bowiem procesową kontynuacją postępowania wcześniejszego, zainicjowanego skargą tej strony na decyzję organu podatkowego. Zmiana sygnatury, pod jaką prowadzone jest postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie, nie ma wpływu na zakres przyznanego prawa pomocy. Podsumowując, w niniejszej sprawie skarżąca korzysta z przyznanego jej prawa pomocy. Zostały zatem zachowane, przysługujące stronie skarżącej w jej sytuacji materialnej, gwarancje realizacji prawa do sądu. Istotny przy badaniu aktualnego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest fakt, iż prawo pomocy we wnioskowanym zakresie (tj. zwolnienia od kosztów sądowych) zostało już stronie przyznane prawomocnym postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2009 r. i uprawnienie do korzystania z niego w sprawie jest nadal aktualne. W konsekwencji wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, złożony na urzędowym formularzu, uznać należało za bezprzedmiotowy, a postępowanie wywołane jego wniesieniem, na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3) w zw. z art. 258 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – umorzyć, o czym referendarz sądowy postanowił jak w sentencji.