I SA/Wr 288/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, Protokolant Agnieszka Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 maja 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi A S.A - w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza na rzecz strony skarżącej- A S. A. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem ) zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów procesu, w tym kwotę 257 ( dwieście pięćdziesiąt siedem ) zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego; III. orzeka, że decyzja wymieniona w pkt I nie podlega wykonaniu, Postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy J.wznowił postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2004 r., w wyniku czego wydał w dniu [...] r. decyzję, uchylającą w całości decyzję z dnia [...] r. oraz określił A. S.A. – Oddział B. w K., zwanej dalej "spółką", podatek [...] zł. Na skutek wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., dalej jako "SKO", uchyliło podjęte rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dopiero kolejną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. (nr [...]), SKO decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. SKO stwierdził, że w sprawie zaszły przesłanki wznowienia postępowania podatkowego, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Organ odwoławczy wskazał, że pierwotny wymiar podatku od nieruchomości oparty był na danych wynikających z deklaracji podatkowej, których w postępowaniu podatkowym nie kwestionowano, jednak już po wydaniu decyzji, na skutek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz przedłożenia przez spółkę zestawienia gruntów, wykazów budynków i budowli, w tym "wykazu środków trwałych gr. 02 – budowle nie podlegające opodatkowaniu", okazało się, że w deklaracji podatkowej nie zostały ujęte budowle wchodzące w skład podziemnych wyrobisk górniczych. Zdaniem SKO, brak było podstaw do zaaprobowania zarzutu odwołania, że w chwili podejmowania decyzji z dnia [...] r., organ pierwszej instancji posiadał wiedzę odnośnie wartości budowli w podziemnych wyrobiskach górniczych. Zatem dopiero wykazy złożone przez stronę ujawniły wszystkie przedmioty opodatkowania, które były w posiadaniu spółki na dzień [...] r. W ten sposób zaistniała podstawa z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., uzasadniająca wznowienie postępowania. W dalszej kolejności SKO wskazało, że opodatkowanie budowli w podziemnych wyrobiskach górniczych nastąpiło zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.o.l.". Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9.11.2004 r. (sygn. akt I SA/Wr 3364/02), SKO podniosło, że definicja budowli zawarta w art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. odwołuje się wprost do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), zwanej dalej "prawem budowlanym", ale tylko w takim zakresie, w jakim przepisy te definiują pojęcia "obiekt budowlany" i "urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym". Podkreślono, że ujęcie w definicji budowli także urządzeń budowlanych wskazuje na szerokie rozumienie tego terminu w przepisach ustawy podatkowej. Z tego powodu, także wyrobisko górnicze, na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jest traktowane, nie jako obiekt jednorodny, lecz jako budowla składająca się z poszczególnych obiektów i urządzeń funkcjonalnie ze sobą powiązanych, służących wydobywaniu kopalin. Podstawowe znaczenie ma w tym zakresie art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który wymienia między innymi budowle jako obiekty objęte opodatkowaniem. Jeżeli więc dany obiekt można uznać za budowlę służącą wykonywaniu działalności gospodarczej, to objęty jest on zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości. Wskazano przy tym, że nowelizacja ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dokonana w 2002 r., obowiązująca od dnia 1 stycznia 2003 r., rozszerzyła pojęcie budowli o urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym. Skonkludowano, że w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r., usytuowane w wyrobisku górniczym budowle i związane z nimi urządzenia budowlane, umożliwiające wydobycie kopalin – stanowiły budowle w rozumieniu prawa budowlanego, a zatem były przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie decyzji, której zarzuciła naruszenie art. 121, art. 128, art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 o.p., a także art. 2 oraz art. 3 ust. 1 u.p.o.l. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie było podstaw do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzja ostateczną, gdyż zestawienia i wykazy gruntów, obiektów, czy środków trwałych, przesłane organowi podatkowemu, były mu (organowi) znane już wcześniej, gdyż są niezmienne od wielu lat, a strony spór o opodatkowanie podziemnych wyrobisk górniczych toczą od wielu lat ([...]-[...]). Nie można zatem twierdzić, że Wójt Gminy J. nie posiadał wiedzy co do tego, że skarżąca, której jedyną działalnością gospodarczą jest wydobywanie kopalin, posiada tzw. wyrobiska górnicze. W istocie powodem ponownego wymiaru podatku, była zmiana oceny prawnej co do opodatkowania wyrobisk, a tego rodzaju okoliczność nie stwarza podstawy wznowienia. Zasadniczy bowiem zwrot w wykładni przepisów o podatkach i opłatach lokalnych w kierunku objęcia obowiązkiem podatkowym wyrobisk górniczych nastąpił na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2004 r. (sygn. akt I SA/Wr 3364/02). Dlatego też naruszono zasadę trwałości decyzji oraz działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W dalszej części skargi argumentowano, że obowiązujące w roku 2004 r. przepisy u.p.o.l. nie dawały podstaw do opodatkowania podziemnego wyrobiska górniczego oraz posadowionych w nim urządzeń, albowiem przedmioty te nie stanowią budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - w rozumieniu u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie. Wyrokiem z 15 stycznia 2008 r., I SA/Wr 1634/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę spółki na decyzję SKO z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że zarówno treść decyzji Wójta Gminy J. z [...] r., jak i przedstawione sądowi akta sprawy podatkowej nie pozwalają stwierdzić, że okoliczność posiadania przez spółkę innych przedmiotów opodatkowania, niż wyrażone wartościowo w deklaracji podatkowej, wynikała z materiału dowodowego i była przedmiotem oceny organu podatkowego. Nawet jeżeli uznać, że organ podatkowy winien skrupulatnie ustalić stan faktyczny sprawy, a w tym rzetelność zgłoszenia do opodatkowania budowli, czego zaniechał, to w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że dla uznania wystąpienia omawianej tu podstawy wznowieniowej nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdził, żeby doszło do naruszenia art. 121, 128 ani 240 § 1 pkt 5 o.p. Odnosząc się zaś do zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości, według stanu prawnego obowiązującego w roku 2004, budowli usytuowanych w podziemnych wyrobiskach górniczych, to w ocenie sądu podlegają one opodatkowaniu. Sąd powołując się na treść art. 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem nowelizacji ustawy podatkowej, dokonanej ustawą z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 200, poz. 1683) wskazał, że wyrobiska górnicze objęte zostaną przedmiotem opodatkowania podatku od nieruchomości, gdy spełnią dwa kryteria łącznie, to jest (1) będą stanowiły budowlę w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz (2) będą związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie sądu, mając na uwadze treść art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. oraz przepisów prawa budowlanego, odwołanie do prawa budowlanego, zawarte w ustawie podatkowej, nie miało ani ogólnego znaczenia, ani szerokiego zakresu, a tylko takie, w jakim ustawa budowlana podaje znaczenie wskazanych przed chwilą terminów ("obiekt budowlany" oraz "urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym"). Stwierdzono, że "budowlą" w rozumieniu przepisów tej ustawy jest nie tylko sam obiekt ale również wszelkiego rodzaju urządzenia towarzyszące, które umożliwiają jego funkcjonalne użytkowanie. Budowlę stanowią zatem poszczególne obiekty i urządzenia wzajemnie ze sobą powiązane, służące określonej działalności. Powyższe w ocenie sądu pierwszej instancji daje podstawę do stwierdzenia, że wyrobisko górnicze powinno być traktowane jako budowla składająca się z wielu obiektów i urządzeń budowlanych funkcjonalnie powiązanych, tak aby wydobywać kopalinę. W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 121, art. 128, art. 240 § 1 pkt o.p. poprzez przyjęcie, że zaistniały nowe okoliczności sprawy dające możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej poprzez instytucję wznowienia postępowania, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni przepisów: - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że obiekty zakładu górniczego znajdujące się w podziemnym wyrobisku górniczym są budowlami w rozumieniu przepisów u.p.o.l. i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; - art. 58 prawa geologicznego i górniczego poprzez jego niezastosowanie, a tym samym błędne przyjęcie, że wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących bezpośrednio do wydobywania kopaliny ze złoża pomimo znajdowania się pod ziemią podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i wniosła o jego uchylenie w całości oraz rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną dyrektor izby skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1634/07 i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, brak naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie NSA zestawienia i wykazy gruntów, obiektów, środków trwałych były znane organowi podatkowemu już nie tylko w [...] r. (otrzymał je pismem z [...] r.), ale także w latach [...] – [...]. Wójt Gminy J. wiedział także, że główny przedmiot sporu dotyczy opodatkowania budowli umiejscowionych w podziemnych wyrobiskach górniczych. Strony bowiem toczą ten spór od wielu lat i dotyczy on okresu od [...] do [...] r., tak więc nie można twierdzić, że Wójt Gminy J. nie posiadał żadnej wiedzy, co do faktu, że skarżący, którego jedyną działalnością gospodarczą jest wydobywanie kopalin, posiada tzw. wyrobiska górnicze. Odnosząc się do pozostałych zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za przedwczesne z uwagi na wskazane powyżej naruszenie przepisów. Ponownie rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 190 upsa "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny." Pojęcie "wykładni prawa" użyte w art. 190 upsa. należy rozumieć wąsko jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Związanie sądu pierwszej instancji wykładnią dokonaną przez NSA nie obejmuje zatem kwestii będących jej przedmiotem, lecz wykraczających poza przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do podstaw kasacyjnych, poglądów prawnych wypowiedzianych na marginesie orzeczenia, a także ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy. "Sąd pierwszej instancji jest związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw, co nie odnosi się jednak do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego." (wyrok NSA z 04.09.2007 sygn. akt I FSK 1130/06 LEX nr 384165) W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi narusza prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest – jak wskazano wyżej- związany poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt. 5 o.p. poprzez przyjęcie, że zaistniały nowe okoliczności sprawy dające możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej poprzez instytucję wznowienia postępowania. W rozpoznawanej bowiem sprawie organ podatkowy wznawiając postępowanie powołał się na fakt nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi, który ją wydawał. Należy zatem zauważyć, że jak wynika z treści art. 240 § 1 pkt. 5 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Za nowe okoliczności faktyczne należy uznać takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Czym innym było wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy, a czym innym wiedza o faktach. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Wskazać ponadto należy, że użyty w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. (który to przepis stanowił przesłankę wznowienia) zwrot "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że nie jest nową okolicznością nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów (por. wyrok NSA z 16 listopada 2001 r., III SA 1770/00, niepubl.), nie jest też nową okolicznością zmiana interpretacji przepisu prawa dokonana przez Ministra Finansów ani też zmiana wykładni zawarta w wyroku lub w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uzasadnienie uchwały składu 5 sędziów NSA z 17 października 2001 r., FPK 9/01, ONSA 2002, nr 2, poz. 64 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; por. także wyroki NSA z 20 marca 2003 r., I SA/Po 1471/01 i z 9 kwietnia 2003 r., III SA 1970/01, niepubl.). O ile bowiem nowe dowody i nowe okoliczności służą ustaleniu rzeczywistego stanu faktyczne go, o tyle wykładnia prawa ma znaczenie już na innym etapie rozstrzygania sprawy. Nie jest to etap ustalania faktów, lecz etap subsumpcji stanu faktycznego pod określoną normę prawną. Podstawa wznowienia na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. dotyczy tylko tego pierwszego etapu. Dlatego też, mając powyższe na uwadze, art. 240 § 1 pkt 5 o.p. został w sprawie naruszony w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu przesłanki do wznowienia postępowania nie zaistniały, trudno bowiem uznać za taką, złożoną przez skarżącego 16 grudnia 2004 r. skorygowaną deklarację na podatek od nieruchomości w związku z zakupem nieruchomości gruntowych, czy też zestawienia i wykazy gruntów, obiektów, środków trwałych przesłane przez skarżącego organowi podatkowemu. Te zestawienia i wykazy były znane organowi podatkowemu już nie tylko w [...]r. (otrzymał je pismem z [...] r. ), ale także w latach [...] - [...], jak słusznie podnosi to autor skargi kasacyjnej. Trafna jest argumentacja podniesiona w skardze, że organ podatkowy tj. Wójt Gminy J. taką wiedzę posiadał. Wiedział także, że główny przedmiot sporu dotyczy opodatkowania budowli umiejscowionych w podziemnych wyrobiskach górniczych. Strony bowiem toczą ten spór od wielu lat i dotyczy on okresu od 1997 do 2007 r., tak więc nie można twierdzić, iż Wójt Gminy J. nie posiadał żadnej wiedzy, co do faktu, że skarżący, którego jedyną działalnością gospodarczą jest wydobywanie kopalin, posiada tzw. wyrobiska górnicze. Sporne okoliczności nie były "nowe" i "nie znane organowi, który wydał decyzję" dotychczasową, co powoduje, iż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. stanowiące podstawę do wznowienia postępowania. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje fakt istnienia ujawnionych okoliczności w dniu wydania pierwotnych decyzji oraz ich ewentualny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wymiarowej. (por wyrok NSA z 21 czerwca 2004 r., FSK 170/04, niepubl.). Uznać wobec tego należy, że rzeczywistą przesłanką wznowienia postępowania przez organ podatkowy, była zmiana oceny prawnej w zakresie sposobu opodatkowania spornych nieruchomości. Wskazać bowiem należy, że w tym czasie na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 9 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3364/02, utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 lutego 2006 r., II FSK 656/05, nastąpił zwrot w wykładni dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości tzw. wyrobisk górniczych. Tymczasem za podstawę do wznowienia postępowania nie można uznać nowej, korzystnej interpretacji przepisów prawa, bowiem wykładnia przepisu prawa materialnego nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania. W konsekwencji okoliczność powyższa nie mogła stanowić podstawy wznowienia postępowania. Szczególnie, że w uzasadnieniu decyzji po wznowieniu postępowania organy powołują się na oba wymienione powyżej orzeczenia zmieniająca oceną prawną w zakresie wyrobisk górniczych. Wobec oceny, iż zaistniałe okoliczności nie dawały podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną przedwczesne jest obecnie ocenianie stanowiska stron w zakresie podstawy opodatkowania. Reasumując, na skutek naruszenia przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy organy wydały decyzje niezgodne z prawem. Zaistniały, zatem przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające usunięcie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). W tej sprawie poniesione przez skarżącą koszty odpowiadały wysokości wpisu od skargi oraz kosztom zastępstwa procesowego. Wobec nie określenia innej wysokości kosztów zastępstwa, Sąd zasądził je w wysokości minimalnej, wynikającej z § 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. nr 163 poz. 1349.). Zgodnie z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wypadku uchylenia decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka czy i w jakim zakresie może ona być wykonywana