I SA/Wr 295/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi M. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia: odrzucić wniosek. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi M. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 grudnia 2011 r. (nr [...]) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że wnioskodawca, A. B. nie uprawdopodobnił przesłanki braku zawinienia w uchybieniu terminowi do opłacenia skargi. Za okoliczność usprawiedliwiającą niezawinione uchybienie terminowi do opłacenia skargi nie uznał w szczególności Sąd argumentacji wniosku, że zlecenie opłacenia skargi wnioskodawca powierzył osobie, która zwyczajowo zajmuje się finansami wnioskodawcy podczas jego częstych wyjazdów krajowych i zagranicznych, a która to osoba, pomimo podjętego zobowiązania się do opłacenia skargi, czynności tej nie dopełniła. Zdaniem Sądu, zaniechania osoby, której zobowiązany zlecił dokonanie określonej czynności procesowej należy traktować jako zaniechania samej strony, która w ten sposób ponosi ryzyko w wyborze osoby przy pomocy której strona zamierzała dokonać określonej czynności procesowej. Zażalenie A. B. na to postanowienie zostało odrzucone – jako spóźnione - postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2012 r. Podzielając stanowisko Sądu wyrażone w/w postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 stycznia 2013 r. (II FZ 1055/12) oddalił zażalenie A. B. na postanowienie z dnia 15 października 2012 r. podnosząc okoliczność, że odebranie przez skarżącego w placówce pocztowej adresowanej do niego przesyłki sądowej już po upływie terminu o jakim mowa w art. 73 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: dalej – p.p.s.a.) nie ma znaczenia dla oceny biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, który w sprawie zaczął biec nie od dnia następującego po dniu w którym doszło do faktycznego wydania przesyłki sądowej, lecz od dnia następującego po przyjęciu skutku tzw. fikcji prawnej doręczenia. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny, zaistniała sytuacja może, co najwyżej stanowić podstawę do przywrócenia uchybionego terminu. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało doręczone skarżącemu A. B. w dniu 20 lutego 2013 r. W dniu 28 lutego 2013 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył ponownie wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jego zasadność motywował okolicznościami podnoszonymi na etapie pierwotnie złożonego wniosku w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W stanie faktycznym sprawy, złożony przez skarżącego powtórny wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 grudnia 2011 r. (nr [...]) należało odrzucić z powodu ziszczenia się obu negatywnych przesłanek w rozumieniu art. 88 p.p.s.a. Rozpoczynając od przesłanki najdalej idącej, tj. niedopuszczalności samego wniosku Sąd stwierdza, że, co do zasady, sam fakt złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej i jego osądzenie przez Sąd nie pozbawia strony możliwości ponownego złożenia wniosku w tym samym przedmiocie, wszak z tym jednak zastrzeżeniem, że ten drugi wniosek zawierać będzie okoliczności odmienne w stosunku do tych, które zostały powołane w pierwotnym wniosku. W stanie faktycznym sprawy, zarówno wniosek strony, który został oceniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 9 lipca 2012 r. jako niezasługujący na uwzględnienie , jak i wniosek w tym samym przedmiocie, jaki skarżący złożył po doręczeniu mu odpisu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2013 r. o oddaleniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 października 2012 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi odnoszą się w swej argumentacji do tych samych okoliczności faktycznych, co przesądza o niedopuszczalności ponownego badania powtórnego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ocenę tych okoliczności, przeprowadzoną w kontekście podstaw do przywrócenia uchybionego terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawarł już bowiem w (prawomocnym) postanowieniu z dnia 9 lipca 2012 r. o odmowie przywrócenia uchybionego terminu. Powyższa okoliczność przesądza o niedopuszczalności merytorycznego badania wniosku o przywrócenie terminu, co do którego zasadności wypowiedział się już wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Na marginesie należy wskazać, że zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2013 r. nawiązanie do instytucji przywrócenia terminu, jakkolwiek nie zostało sprecyzowane, należy odczytywać jako odnoszące się do możliwości złożenia przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2012 r. o odmowie przywrócenia uchybionego terminu, a nie, jak to zrozumiał skarżący, ponownego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odnosząc się do drugiej z negatywnych przesłanek z art. 88 p.p.s.a., tj. kwestii terminowości wniosku o przywrócenie terminu, Sąd stwierdza, że nawet przy przyjęciu najbardziej korzystnego dla strony biegu siedmiodniowego terminu do złożenia tego wniosku, tj. liczonego od dnia doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2013 r., złożony przez skarżącego wniosek należało ocenić jako spóźniony. Skoro bowiem odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 20 lutego 2013 r., to siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął swój bieg w dniu 21 lutego 2013 r. i upływał z dniem 27 lutego 2013 r. Tymczasem, ponowny wniosek o przywrócenie terminu skarżący złożył w dniu 28 lutego 2013 r. (data stempla pocztowego), a zatem dzień po upływie wymaganego (ustawowego) terminu. Z tych wszystkich powodów, działając na podstawie dyspozycji art. 88 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.