I SA/Wr 2999/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Asesor WSA Bogumiła Kalinowska ( sprawozdawca) Protokolant: Iwona Procajło po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2004 r. sprawy ze skargi M.J. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty długu celnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Celnego we W. nr [...] ; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 300 ( trzysta ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie mogą być wykonane. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego we W. nr [...] w części dotyczącej uznania zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe i określenia kwoty długu celnego , skierowaną do M.J. W uzasadnieniu decyzji Prezes Głównego Urzędu Ceł wskazał, że [...] M. J. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym samochód osobowy marki Mercedes 129 500 SL, rocznik 1998 . Do zgłoszenia celnego strona załączyła m.in. rachunek z dn. [...] na kwotę [...] oraz ocenę techniczną z dnia [...]. Organ celny I instancji - po dokonaniu analizy załączonych do zgłoszenia celnego dokumentów - uznał zgłoszenie celne strony za nieprawidłowe i określił wartość celną towaru na podstawie przepisu art. 29 § 1 w związku z art. 23 § 7 Kodeksu celnego na kwotę [...]. Rozpoznając odwołanie od wymienionej decyzji organu celnego I instancji, w którym strona między innymi zarzuciła , że dokonano porównania wartości sprowadzonego auta z cenami na rynku polskim , mimo że ceny tej klasy samochodów są na rynku polskim wyższe od ich cen na rynku niemieckim - Prezes Głównego Urzędu Ceł wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Podzielając stanowisko organu 1 instancji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i 31 ustawy. Prezes GUC wywodził, że przepisy Kodeksu celnego przewidują możliwość ochrony interesów państwa przed posługiwaniem się przez podmioty dokonujące obrotu towarowego z zagranicą niewiarygodnymi dokumentami, upoważniając organy celne do odmowy przyjęcia w takim przypadku wartości transakcyjnej jako wartości celnej. Przepis art. 23 § 7 ustawy stanowi bowiem, że wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną w wypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej , które Sygn. akt 3 I SA/Wr 2999/0 1 należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podniesiono również, że w świetle cytowanego przepisu wiarygodność rachunku obejmuje nie tylko jego autentyczność, ale i wiarygodność podanej w dokumencie ceny transakcyjnej, przy czym dokument nie będzie wiarygodny w sytuacji gdy podana w nim cena transakcyjna budzi oczywiste wątpliwości, tj. gdy w sposób oczywisty nie odzwierciedla ona rzeczywistej wartości towaru lub też jej wysokość budzi poważne wątpliwości co do tego czy nie została zawyżona względnie zaniżona. Wskazano, iż wartość transakcyjna powinna odzwierciedlać rzeczywistą jego cenę i wartość ta jest niezależna od tego czy importer towar otrzymał za darmo, czy też kupił go po okazyjnej cenie. Prezes GUC stwierdził, że o zakwestionowaniu spornego rachunku zadecydowała rażąco niska cena ([...]) sprowadzonego pojazdu w stosunku do jego rzeczywistej wartości na rynku polskim. Podstawą zakwestionowania wartości transakcyjnej, jako podstawy ustalenia wartości celnej, były dane zawarte w katalogu "Eurotax" nr II z 1998r., zgodnie z którym wartość nowego pojazdu o parametrach technicznych identycznych z przedmiotowym autem , sprowadzonego w kontyngencie wynosiła [...]. W związku z powyższym przeprowadzono dowód z opinii biegłego , na mocy której cenę samochodu strony określono na kwotę [...] , posiłkując się danymi odnośnie cen z katalogu "Pojazdy Samochodowe Wartości Rynkowe" . W opinii tej uwzględniono również stopień uszkodzenia auta ( wynoszący 70 %), amortyzację oraz przebieg kilometrów. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż na mocy art. 24 Kodeksu celnego w przypadku zakwestionowania wiarygodności dokumentów na podstawie art. 23 § 7 ustawy ustalanie wartości celnej dokonywane jest na podstawie art. 25-29, przy czym zastosowanie tych metod w przypadku importu używanych samochodów uznał za problematyczne; niemożliwe jest bowiem znalezienie pojazdów o identycznym bądź podobnym stopniu zużycia (art.25-26). Z kolei metoda ceny jednostkowej (art.27) może znaleźć zastosowanie w przypadku importu dla celów handlowych, metoda zaś wartości kalkulowanej (art.28) jako oparta na kosztach produkcji także nie może być brana pod uwagę. Z tych względów wartość celna używanych towarów jest ustalana według metody "ostatniej szansy" (art. 29 Kodeksu celnego). Zgodnie z powołanym przepisem, jak wywodzono, jeżeli wartość celna nie może być ustalana na podstawie art. 25-28 ustawy, to jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu 2 Sygn. akt 3 1 SA/Wr 2999/01 z 1994r., Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i handlu z 1994r. oraz przepisów działu III tytułu II Kodeksu celnego - " Wartość celna towarów". Organ odwoławczy podniósł nadto, że w postępowaniu wzięto pod uwagę wyjaśnienia poczynione przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) , tj. studium 1.1. Organ II instancji za prawidłowe uznał wobec tego przyjęcie przez Dyrektora Urzędu Celnego - dla ustalenia wartości celnej -kwoty wynikającej z opinii rzeczoznawcy. Wypowiadając się co do zarzutu strony o niezasadności porównywania cen samochodów obowiązujących na rynku polskim z cenami aut na rynkach Europy Zachodniej Prezes GUC zauważył, że metoda , o której mowa w art. 29 Kodeksu celnego zakłada ustalenie wartości celnej na postawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym. Tym samym organy celne działały w granicach prawa. W przedmiocie zaś żądania strony przeprowadzenia weryfikacji rachunku z dnia [...]. Prezes GUC nie znalazł potrzeby przeprowadzania tego dowodu , gdyż postawą zakwestionowania wartości transakcyjnej była rażąco niska cena uwidoczniona na rachunku , a nie brak jego autentyczności. Zgodnie z orzecznictwem organy celne mogą kwestionować wiarygodność materialną dokumentów w celu ustalenia rzeczywistej wartości towaru. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem M. J. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę. Domagając się w niej uchylenia decyzji obu instancji strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawą a w szczególności norm art. 121 § 1 i art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 210 § 1 pkt i § 4 Ordynacji podatkowej, a także art. 25 i art. 26 Kodeksu celnego , wskutek czego orzekające organy dokonały w dowolny sposób oceny w zakresie odrzucenia wartości transakcyjnej jako wartości celnej sprowadzonego przez skarżącego samochodu osobowego marki Mercedes 129 500 SL , rażąco zawyżając tę wartość celną poprzez przyjęcie - jako kryterium - danych z tabeli miesięcznika " Auto Motor i Sport" oraz katalogu " Pojazdy Samochodowe Wartości Rynkowe" nr XII-1998. Strona skarżąca zgadzając się z twierdzeniami Prezesa Głównego Urzędu Ceł odnośnie indywidualnego charakteru i niepowtarzalności cech samochodów używanych oraz niewątpliwie występujących trudności w określeniu wartości celnej tego rodzaju rzeczy importowanych, podkreśliła jednak , że nie wykluczają one istnienia podobieństw oraz możliwości dokonywania porównań w konkretnych wypadkach. 3 Sygn. akt 3 I SA/Wr 2999/01 Ugruntowane na tej płaszczyźnie orzecznictwo, ujmujące właśnie w ten sposób zagadnienie, nie pozwala na ograniczenie się przez organ administracji państwowej do bardzo ogólnego stwierdzenia, iż : " Zastosowanie tych metod (tj. określonych w art.25 i 26 Kodeksu Celnego) w przypadku importu używanych pojazdów samochodowych Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej uznał za problematyczne". Stwierdzenie takie w konkretnej sprawie , zdaniem skarżącego, niczego nie wyjaśnia, a tym bardziej nie tłumaczy, dlaczego w tej indywidualnej sprawie niedopuszczalne są porównania i podobieństwa. Problematyczność sprawy celnej nie uprawnia organu celnego do wydania rozstrzygnięcia na niekorzyść obywatela tylko przez to, że organy administracji celnej mają lub mogą mieć kłopoty z przeprowadzeniem określonego dowodu, który mógłby dowieść słuszności twierdzeń podatnika lub je obalić. Nie mogły więc organy administracji celnej -jak wywodzi strona skarżąca - na podstawie takiego generalizującego sprawę wyjaśnienia przejść do ustalenia wartości celnej na podstawie art. 29 Kodeksu Celnego. Sposoby wyliczenia, bowiem wartości celnej określone w art. 23-29 Kodeksu Celnego są ujęte sekwencyjnie i wymagają eliminacji poszczególnych sposobów, aż do dojścia do sposobu "ostatniej szansy" określonego w art. 29 Kodeksu Celnego. Prawidłowe posłużenie się tą metodą (tj. metodą "ostatniej szansy" ) wymaga wskazania konieczności eliminacji metod poprzedzających w odniesieniu do konkretnego przypadku i dopiero zastosowania wyliczenia wedle kryteriów wskazanych w art. 29. Powołanie się przy tym przez organ drugiej instancji na wskazania i zalecenia zawarte w załączniku do zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie wyjaśnień dotyczących wartości celnej (MP. Nr 67, póz. 657) nie stanowi dla strony skarżącej żadnej wiążącej normy prawnej, która mogłaby wywoływać skutki prawne. Wskazania tam zawarte (tj. w akcie prawnym rangi zarządzenia) - zgodnie z art.93 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. -nie mogą stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów. Sposób postępowania tam określony dotyczy zatem organów celnych, które te wskazania winny przełożyć na konkretny przypadek celny, czyniąc to jednak w sposób określony w przepisach, ale takiej rangi, które mogą być źródłem praw i obowiązków obywatela - podatnika. Ponadto - zgodnie z orzeczeniem NSA z 15.02.2001 r. (I NSA / Łd. 850/2000) -ustalenie wartości celnej nie może mieć cech ustaleń arbitralnych, a winno być ustalone w sposób rozsądny. Nadto, w przekonaniu skarżącego, nie uwzględnienie przedłożonych przez niego dowodów na okoliczność ceny transakcyjnej oraz wniosku dowodowego w przedmiocie dokonania stosownego sprawdzenia przedstawionych dokumentów legło u podstaw ustalenia wartości transakcyjnej towaru w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami. Skarżący wnosił o przeprowadzenia weryfikacji rachunku z dnia [...], jednak Prezes GUC uznał, iż nie znajduje 4 Sygn.akt3ISA/Wr2999/01 potrzeby przeprowadzania takiego dowodu , czym naruszono przepisy 180 , art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całej rozciągłości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., jako rzeczowo i miejscowo właściwy. Po myśli art. 3 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145-150 ustawy).Stosownie zaś do brzmienia art.l34§ 1 sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną postawą prawną. W ocenie Sądu kontrolowana decyzja uchybia prawu, stąd zawarty w skardze wniosek o jej uchylenie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy organy celne obu instancji uznały na postawie przepisu art. 23 § 7 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz.117 ze zm.), że wartość transakcyjna towaru nie mogła być przyjęta za wartość celną stąd wartość tę ustalono na podstawie art. 29 ustawy, po uprzednim wyeliminowaniu metod określonych przepisami art. 25-28. Należy zatem rozważyć , czy organy zasadnie postąpiły podważając wiarygodność podanej w zgłoszeniu celnym i załączonym do niego rachunku ceny transakcyjnej, a w szczególności , czy i w jakim przypadku organy celne posiadają takie uprawnienia. Rozważając powyższe podnieść należy, iż zgodnie z przepisem art. 2 § 2 ustawy Kodeks celny wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej. 5 Sygn. akt 3 I SA/Wr 2999/01 Zasady określania wartości celnej towaru zawarte w przepisach tytułu II działu III Kodeksu celnego (art. 21-34) są powtórzeniem unormowania przyjętego w poprzedniej ustawie Prawo celne z 1989r., które to w omawianym zakresie było w pełni zsynchronizowane z odnośną regulacją przewidzianą przepisami umów międzynarodowych. Z tych względów, skoro przepisy umów międzynarodowych nie stanowią inaczej, nie budzi wątpliwości, że określenie wartości celnej nastąpić winno zgodnie z powołanymi wyżej przepisami kodeksu celnego i aktów wykonawczych do tej ustawy. Zgodzić należy się z poglądem, że sposoby wyliczania wartości celnej wskazane wart. 23-29 kodeksu celnego są ujęte sekwencyjnie i wymagają eliminacji poszczególnych sposobów, aż do dojścia do "metody ostatniej szansy" (vide wyroki NSA: z dnia 28.04. 1999r. sygn. akt I SA/Ld 1549/97, z dnia 5.11.1999r. sygn. akt V SA 520/99). Pierwsza z metod, sformułowana w przepisie art. 23 § 1 wskazuje, że wartością celną jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31. Wskazać w tym miejscu należy, iż metoda ta jest w pełni zgodna treścią art. 1 części I ("Zasady ustalania wartości celnej") Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, stanowiącego załącznik 1A Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) sporządzonego w Marakeszu 15.04.1994r. (Dz.U. z 1995r. Nr 98, poz.483). Wprawdzie w art. 17 wymienionego Porozumienia w sprawie stosowania art. VII GATT 1994 zastrzeżono, że "Nic w niniejszym porozumieniu nie będzie interpretowane jako ograniczenie lub poddawanie w wątpliwość praw administracji celnych do satysfakcjonującego je upewnienia się o prawdziwości i dokładności jakiegokolwiek oświadczenia, dokumentu czy deklaracji, przedłożonych dla celów wartości celnej", jednakże zastrzeżenie to znalazło uregulowanie w treści przepisu art.23 § 7 kodeksu celnego, po myśli którego " Wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, o której mowa w § 1, w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej , które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego". Z brzemienia powyższego przepisu wywieść należy, jak zasadnie wskazały organy celne, że wiarygodność obejmuje nie tylko autentyczność (nie chodzi zatem tylko o wiarygodność formalną, której w tym przypadku nie podważano) ale i materialną wiarygodność rachunku w zakresie uwidocznionej na nim ceny transakcyjnej. Cytowany przepis stwierdza zatem wyraźnie, że muszą zachodzić uzasadnione przyczyny zakwestionowania wiarygodności danych zamieszczonych w dokumentach. Tym samym powołany przepis uzależnia dopuszczalność nieprzyjęcia 6 Sygn. akt 3 I S.A./Wr 2999/01 wartości transakcyjnej za wartość celną_ od łącznego zaistnienia dwóch przesłanek: l/braku dokumentów lub braku ich wiarygodności, 2/uzasadnienia przyczyn zakwestionowania tej wiarygodności. Przy braku ustawowego sprecyzowania pojęcia "uzasadnionych przyczyn" oczywiste jest, że o tym czy przyczyny takie zachodzą świadczyć mogą zindywidualizowane okoliczności konkretnej sprawy. W ocenie Sądu zakwestionowanie wiarygodności ceny transakcyjnej jako wartości celnej w świetle omawianej regulacji nie wymaga dowodu, wystarczające jest uprawdopodobnienie. Stanowisko to wydaje się słuszne także z tego powodu, że przepis art. 262 Kodeksu celnego, w brzmieniu obowiązującym ówcześnie, odsyła wyłącznie do działu IV Ordynacji podatkowej, zastosowania nie znajdują zatem w postępowaniu celnym przepisy regulujące postępowanie sprawdzające w Ordynacji, w toku którego organ ma prawo żądać wyjaśnień od strony i innych podmiotów. Mając powyższe na uwadze powstaje kwestia, w jakiej formie i jakimi środkami organy winny wykazać "uzasadnione przyczyny" zakwestionowania wartości transakcyjnej. Nie budzi wątpliwości, że ocena organów w tym zakresie nie może być dowolna, w związku z czym samo subiektywne przekonanie funkcjonariusza celnego o zaniżeniu wartości celnej nie może być uznane za wystarczające dla zakwestionowania zadeklarowanej wartości celnej, zgodnej z wartością transakcyjną (vide "Kodeks celny-komentarz" F. Prusak Oficyna Prawnicza MUZA S.A. str. 219 teza 16). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela przy tym pogląd, iż o niewiarygodności w omawianym zakresie można mówić, gdy z uzasadnionych przyczyn cena transakcyjna jest rażąco niska; najczęściej stwierdzenie takie następuje przez porównanie z innymi cenami. Zgodzić przy tym należy się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 27 maja 2003r. (sygn. akt I SA/Wr 711/01), że ustalenie zaniżenia ceny transakcyjnej przez jej porównanie z innymi cenami transakcyjnymi winno odnosić się do cen stosowanych na rynku, z którego przedmiotowy towar pochodzi. Tylko w takim bowiem przypadku może dojść do ustalenia rzeczywistej wartości towaru zakupionego. Niedopuszczalne jest natomiast ustalanie zaniżenia ceny transakcyjnej przez jej porównanie z cenami towarów tego rodzaju na rynku kraju importu. Dane dostępne na polskim obszarze celnym, w tym średnie ceny rynkowe służą ustalaniu wartości celnej dopiero po uzasadnionym zakwestionowaniu wartości transakcyjnej. Poza sporem zatem zakwestionowanie wiarygodności nie może następować w sposób dowolny, "intuicyjnie" - bez uprawdopodobnienia niewiarygodności (podobne stanowisko zajął NSA w wyrokach: z dnia 10.10.2000r. I SA/Wr 1918/99 i z dnia 7.04.2003 V SA 2019/02). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy celne uchybiły wynikającemu z art. 23 § 7 Kodeksu celnego wymogowi uzasadnienia przyczyn 7 Sygn. akt 3 I SA/Wr 2999/01 zakwestionowania wiarygodności informacji wynikających z dokumentu, służącego do określenia wartości celnej. Odmawiając bowiem przyjęcia wartości celnej na podstawie pierwszej z metod ustalania tej wartości, zawartej w art.23 § 1 (tj. w oparciu o wartość transakcyjną) organy celne odniosły się do cen średnich rynkowych kraju importu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano bowiem, że o zakwestionowaniu spornego rachunku zadecydowała znacząco niska cena w stosunku do rzeczywistej wartości towaru wynikającej z cen na polskim obszarze celnym. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż zakwestionowanie wartości transakcyjnej jako rzeczywistej wartości celnej nie miało uzasadnionych przyczyn. W ocenie Sądu, szczególnie w przypadku sprowadzania towarów często będących przedmiotem obrotu z zagranicą, istnieje możliwość zakwestionowania przez organ celny wartości transakcyjnej jako wartości celnej, w oparciu o wiedzę nabytą przez funkcjonariuszy celnych w praktyce, wynikającą z ich doświadczenia zawodowego jednakże w takim przypadku organy winny powołać zdarzenia, które były podstawą nabycia takiej wiedzy (choćby inne dowody odpraw celnych analogicznych towarów). W przeciwnym razie zakwestionowanie wartości transakcyjnej nie poddaje się kontroli i nosi cechy dowolności. Dodatkowo podnieść należy, że ostateczny wynik przeprowadzonego postępowania świadczy o tym, iż organom celnym nie była znana cena transakcyjna towarów podobnych, czy identycznych, nawet przy elastycznym pojmowaniu tych pojęć. Zwrócenia uwagi wymaga też, że zgodnie z opinią 19.1 zawartą w Wyjaśnieniach Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) do porozumienia w sprawie stosowania art. 7 GATT 1994 wszelkie prerogatywy administracji celnej są dozwolone (załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej , Dz. U. Nr 80, poz. 908 ze zm.). Z możliwości tych organy celne nie skorzystały, ograniczyły się jedynie do porównania z cenami na rynku kraju importu, co świadczy o braku uzasadnionych przyczyn zakwestionowania wartości transakcyjnej. Podsumowując dotychczasowe rozważania, należy stwierdzić, że organy celne kwestionując wartość transakcyjną jako wartość celną , uczyniły to dowolnie, bez wskazania wystarczająco uzasadnionych przyczyn, a więc z naruszeniem art.23 § 7 Kodeksu celnego. Z tych względów zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu. Wobec powyższego, działając na mocy art. 145 § 1 pkt la oraz art.200 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt I i II wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonania decyzji znajduje oparcie w art. 152 powołanej ustawy. 8 Sygn.akt3ISA/Wr2999/01 zakwestionowania wiarygodności informacji wynikających z dokumentu, służącego do określenia wartości celnej. Odmawiając bowiem przyjęcia wartości celnej na podstawie pierwszej z metod ustalania tej wartości, zawartej w art.23 § 1 (tj. w oparciu o wartość transakcyjną) organy celne odniosły się do cen średnich rynkowych kraju importu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano bowiem, że o zakwestionowaniu spornego rachunku zadecydowała znacząco niska cena w stosunku do rzeczywistej wartości towaru wynikającej z cen na polskim obszarze celnym. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż zakwestionowanie wartości transakcyjnej jako rzeczywistej wartości celnej nie miało uzasadnionych przyczyn. W ocenie Sądu, szczególnie w przypadku sprowadzania towarów często będących przedmiotem obrotu z zagranicą istnieje możliwość zakwestionowania przez organ celny wartości transakcyjnej jako wartości celnej, w oparciu o wiedzę nabytą przez funkcjonariuszy celnych w praktyce, wynikającą z ich doświadczenia zawodowego jednakże w takim przypadku organy winny powołać zdarzenia, które były podstawą nabycia takiej wiedzy (choćby inne dowody odpraw celnych analogicznych towarów). W przeciwnym razie zakwestionowanie wartości transakcyjnej nie poddaje się kontroli i nosi cechy dowolności. Dodatkowo podnieść należy, że ostateczny wynik przeprowadzonego postępowania świadczy o tym, iż organom celnym nie była znana cena transakcyjna towarów podobnych, czy identycznych, nawet przy elastycznym pojmowaniu tych pojęć. Zwrócenia uwagi wymaga też, że zgodnie z opinią 19.1 zawartą w Wyjaśnieniach Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) do porozumienia w sprawie stosowania art. 7 GATT 1994 wszelkie prerogatywy administracji celnej są dozwolone (załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej , Dz. U. Nr 80, poz. 908 ze zm.). Z możliwości tych organy celne nie skorzystały, ograniczyły się jedynie do porównania z cenami na rynku kraju importu, co świadczy o braku uzasadnionych przyczyn zakwestionowania wartości transakcyjnej. Podsumowując dotychczasowe rozważania, należy stwierdzić, że organy celne kwestionując wartość transakcyjną jako wartość celną , uczyniły to dowolnie, bez wskazania wystarczająco uzasadnionych przyczyn, a więc z naruszeniem art.23 § 7 Kodeksu celnego. Z tych względów zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu. Wobec powyższego, działając na mocy art. 145 § 1 pkt la oraz art.200 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt I i II wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonania decyzji znajduje oparcie w art. 152 powołanej ustawy. 9