I SA/Wr 3/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na oznaczoną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W skarżący, powołując się na treść art. 17 § 2 zd. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz.1201 t.j.; dalej jako: u.p.e.a.) wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. W treści skargi nie zawarto uzasadnienia złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Z treści zawartego w skardze wniosku wynika, że skarżący domaga się wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W nawiązaniu do tak sformułowanego żądania wniosku wymaga wyjaśnienia, że wydawanie orzeczeń w zakresie wstrzymania egzekucji należy do właściwości organów egzekucyjnych, których Sąd nie może zastępować (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II FZ 620/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru nad prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania administracyjnego, a w tym wypadku postępowania egzekucyjnego w administracji. Dopiero w dalszej kolejności rozstrzygnięcie w tym zakresie może podlegać kontroli sądowej. Dążąc jednak do zapewnienia stronie pełni przysługujących jej praw procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, złożony przez skarżącego wniosek – jako że został on zawarty w skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W – Sąd potraktował jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w sprawie decyzji. Zasadność tak zakwalifikowanego wniosku Sąd rozpatrywał z punktu widzenia treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie sądowym powszechnie ugruntowany jest pogląd, że zastosowanie instytucji przewidzianej w w/w przepisie, stanowi wyjątek od zasady wykonalności aktu i z tego powodu powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które wskazują na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowym zwraca się również uwagę, że to na wnioskującym spoczywa obowiązek dokładnego określenia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 201/05, LEX nr 1405505). Jeżeli strona nie przytoczy wystarczających okoliczności pozwalających na ocenę, czy wykonanie danego aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, sąd nie może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu, jako że w tym zakresie nie orzeka z urzędu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). Ocena rozpoznawanego wniosku pod kątem poczynionych wyżej uwag powoduje, że nie mógł on zostać uwzględniony. Skarżący nie podał żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze zawarto jedynie sam wniosek o wstrzymanie. Skarżący tym samym nie wskazał (i nie wykazał), jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów, powstanie w jego majątku w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.