I SA/Wr 308/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Protokolant: sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi "A" Sp. z o. o. z siedzibą we W. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów (dalej: organ podatkowy, organ interpretacyjny) z dnia [...] r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie ww. organu z dnia [...] r., nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku strony z dnia 29 lipca 2015 . o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej dotyczącej wykładni przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych zbycia towaru będącego przedmiotem depozytu nieprawidłowego. Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, spółka jest podmiotem działającym na rynku metali szlachetnych. Skarżąca sprzedaje w szczególności złoto inwestycyjne oraz srebro w postaci monet bulionowych oraz sztabek. Obecnie spółka prowadzi w ramach swojej oferty również usługę depozytu metali szlachetnych. Usługa ta polega na umożliwieniu klientowi wnioskodawcy, który zakupił od spółki towar, oddanie na przechowanie towaru spółce. Przedmioty oddawane do depozytu będą rzeczami oznaczonymi co do gatunku – nie przewiduje się możliwości oddawania do depozytu przedmiotów kolekcjonerskich lub innych podobnych. Klient, który oddaje towar na przechowanie do depozytu podpisuje z wnioskodawcą stosowną umowę i otrzymuje protokół potwierdzający przyjęcie towaru do depozytu przez wnioskodawcę. Spółka przyjmując określony przedmiot do depozytu zastrzega sobie prawo do rozporządzania tym przedmiotem z jednoczesnym zagwarantowaniem, iż w przypadku wygaśnięcia lub rozwiązania umowy depozytu lub w przypadku żądania wydania przedmiotu oddanego do depozytu zgłoszonego przez klienta, spółka odda klientowi taką samą ilość rzeczy tego samego gatunku i jakości jaką przyjęła do depozytu. W momencie złożenia zlecenia przez klienta wydania przedmiotu oddanego do depozytu, którym wnioskodawca wcześniej rozporządził, wnioskodawca będzie zobowiązany do zakupu tej samej ilości towaru w celu jego wydania klientowi. Wnioskodawca przyjęcie towaru od klienta na przechowanie i jednocześnie przyjęcie tego towaru na magazyn sprzedaży spółki (w celu dalszego nim rozporządzania) potwierdza dokumentem, na którym odnotowywana jest m.in. wartość rynkowa towaru z dnia przyjęcia na magazyn oraz kopią protokołu potwierdzającego przyjęcie towaru do depozytu przez wnioskodawcę. W zakresie, w jakim spółka będzie rozporządzała towarem oddanym przez klienta do depozytu, wnioskodawca powziął wątpliwość w jaki sposób i w którym momencie należy dla celów podatkowych określić i ująć koszty uzyskania przychodu, który wnioskodawca osiągnął w związku ze sprzedażą towaru będącego przedmiotem depozytu. W związku z powyższym zdarzeniem przyszłym wnioskodawca sformułował dwa pytania: 1. W którym momencie i w jakiej wysokości powstanie przychód spółki związany ze sprzedażą towaru (złota inwestycyjnego), którego nie jest właścicielem, a dysponuje nim w związku z zawartą umową depozytu nieprawidłowego? 2. W którym momencie, po jakiej wartości oraz w jaki sposób wnioskodawca powinien ująć oraz wpisać w księgach podatkowych w zakresie kosztów uzyskania przychodu wartość towaru oddanego do depozytu, który to towar zostaje następnie zbyty przez wnioskodawcę na rzecz osoby trzeciej? Opisując własne stanowisko w zakresie zdarzenia przyszłego przestawionego we wniosku spółka stwierdziła, że przyjęcie od klienta towaru w depozyt nieprawidłowy, podobnie jak to ma miejsce w przypadku pożyczki, jest zdarzeniem podatkowo neutralnym, w tym sensie, że z jednej strony otrzymany przez spółkę towar nie stanowi przychodu podatkowego, z drugiej zaś strony zwrot tego towaru nie może być uznany za koszt uzyskania przychodów. Jako że otrzymanie środków pieniężnych lub rzeczy oznaczonych co do gatunku w ramach umów depozytu nieprawidłowego nie powoduje rozpoznania przychodów lub kosztów podatkowych, to również zwrot pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku nie będzie rodził skutków podatkowych, tzn. nie powstanie ani przychód ani koszt uzyskania przychodów. Dodała, że jeżeli otrzymanie przedmiotu depozytu nieprawidłowego nie spowoduje powstania przychodu po stronie wnioskodawcy, to tym samym jego zwrot nie może być utożsamiany z kosztami jego uzyskania. Dalej wskazała spółka, że w przypadku zawarcia umowy depozytu nieprawidłowego, należy dokonać zaksięgowania przyjętego depozytu w księgach spółki. W momencie obrotu (w szczególności sprzedaży) złożonym w depozyt złotem przy sprzedaży następowałoby odpowiednie przesunięcie w księgach spółki. Za uzyskane środki można dokonać kolejnego nabycia złota w dowolnej formie. Uzyskane ze sprzedaży (obrotu) złota złożonego w depozyt nieprawidłowy środki mogą służyć do dalszego nabycia towaru w dowolnej formie, jak jednak wynika z zaprezentowanego stanowiska, nie jest konieczne rozpoznawanie przychodu z tego tytułu, w wypadku zbycia towaru przyjętego w depozyt nieprawidłowy. Nie ma więc konieczności automatycznego uznawania zakupionego złota w tej samej postaci w miejsce złota przyjętego w depozyt nieprawidłowy. Brak jest, w wyniku samego ponownego kupna za uzyskane środki, konieczności przesunięcia ich z powrotem na pozycję w księgach obejmującą depozyty. Dopiero bowiem w momencie gdy następuje wydanie przedmiotu depozytu drugiej stronie umowy następować będzie rozpoznanie przychodu (oraz ewentualnych kosztów jego uzyskania) na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych w związku z dokonanym obrotem towarem i ewentualnymi osiągniętymi z tego tytułu korzyściami. Przychód natomiast w związku z sednem dokonanej transakcji nie powstaje w zakresie w jakim dotyczy towaru przyjętego w depozyt (następnie oddanego). Przyjęcie bowiem towaru w depozyt nieprawidłowy nie stanowi przychodu, zaś samo wydanie depozytu nie będzie dla spółki kosztotwórcze. Organ podatkowy pismem z dnia 2 lipca 2015 r. na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) wezwał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez: - przedstawienie własnego stanowiska w odniesieniu do sformułowanych we wniosku pytań, co do wysokości przychodów i kosztów ich uzyskania, - przeformułowanie pytania 2 w taki sposób, aby dotyczyło ono tylko podatku dochodowego od osób prawnych oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego z powołaniem mających zastosowanie przepisów prawa podatkowego. W wezwaniu zawarto pouczenie, że nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie o wszystkie ww. elementy spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Strona odpowiedziała na wezwanie w terminie. Skarżąca podniosła, iż wbrew twierdzeniu organu wnioskodawca przedstawił stanowisko w kwestionowanym zakresie wskazując przy tym na odpowiedni fragment wniosku. Jednocześnie przeformułowano treść drugiego pytania. Postanowieniem z dnia [...]r ., nr [...] organ interpretacyjny pozostawił bez rozpoznania wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Organ wskazał, że skarżąca spółka wbrew wezwaniu nie uzupełniła wniosku w sposób umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej. Pomimo przeformułowania pytania drugiego spółka bowiem w dalszym ciągu nie zawarła stanowiska adekwatnego do zadanych pytań. Pismem z dnia 17 listopada 2016 r. strona skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] organ podatkowy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W skardze z dnia 22 lutego 2016 r. skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Ministra Finansów, jak również o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: – art. 14g § 1 i 3 w zw. z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez bezzasadne pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, pomimo spełnienia wymogów określonych w art. 14b § 3 O. p., a w konsekwencji naruszenie przepisu art. 122 oraz art. 120 O. p. - art. 14b § 3 O. p. przez błędne jego zastosowanie poprzez przyjęcie przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., że przedmiotowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O. p., a w konsekwencji naruszenie przepisu art. 122 oraz 120 O. p. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w sprawie stała się zasadność odmowy przez organ podatkowy wydania na wniosek spółki interpretacji indywidualnej. Istotne jest zatem w tej sprawie ustalenie, czy złożony przez skarżącą wniosek o wydanie interpretacji mógł być rozpoznany merytorycznie jako spełniający wymogi formalne określone w art. 14b § 3 O.p. Przede wszystkim należy stwierdzić, że postępowanie o wydanie interpretacji jest postępowaniem wnioskowym, charakteryzującym się związaniem organu stanem faktycznym zawartym we wniosku. Zgodnie bowiem z treścią art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zatem specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej - zajętego stanowiska (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2011 r. sygn. akt I FSK 897/10 dostępny, podobnie jak i pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu, w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ podatkowy, jako organ interpretujący, obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny oraz czy przedstawiono własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Wynikające z art. 14b § 3 O.p. wymogi, wiążą się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1523/10). Opisując stan faktyczny oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego, w celu uzyskania interpretacji prawa podatkowego, wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i jego też obciążać będą ewentualne nieścisłości. Celem bowiem interpretacji indywidualnej jest udzielenie wnioskodawcy ochrony przewidzianej w art. 14k-14n O.p. Zatem interpretacja oparta na niepełnym, a przez to na wadliwym (budzącym wątpliwości co do zakresu interpretacji) wniosku, będzie bezużyteczna w ramach ewentualnego postępowania podatkowego czy karnego skarbowego. Organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny, w pierwszej kolejności jest zatem zobowiązany stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz czy dokonano oceny prawnej tego stanu faktycznego. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nie uzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Wyczerpująco przedstawione stanowisko wnioskodawcy powinno natomiast wskazywać przepisy prawa, mogące stanowić postawę dochodzonej interpretacji, oraz ocenę ich znaczenia dla wyczerpująco przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. W analizowanym postępowaniu interpretacyjnym ocenia się wyczerpująco przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny jako rozważany przedmiot subsumcji pod przepisy prawa, których wykładni dochodzi strona postępowania, nie zaś pod wszystkie, czy też jakiekolwiek regulacje prawne. Zaniechanie przez stronę jasnego i nie budzącego wątpliwości wskazania przepisów prawa, o których wykładnię w kontekście danego stanu faktycznego się ubiega, uzasadnia ocenę, że wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanowiska własnego wnioskodawcy. Należy w pełni podzielić stanowisko doktryny oraz orzecznictwa podatkowego, że w przypadku interpretacji indywidulanej nie obowiązuje tradycyjnie czy też obiegowo pojmowana "cywilistyczna" zasada, że strona może dać podmiotowi stosującemu prawo tylko fakty, ten zaś daje jej prawo, zważywszy, że podmiot występujący o interpretację ma także obowiązek dokonania oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację. Podstawę postępowania interpretacyjnego (współ)tworzą więc: przedstawiony wyczerpująco, to jest umożliwiający bez żadnych wątpliwości ocenę możliwości zastosowania prawa podatkowego, stan faktyczny oraz przepisy prawa, które w przedstawionej we wniosku ocenie wnioskodawcy mogą znaleźć do niego zastosowanie. Na podstawie przepisów rozdziału 1 działu II O.p., organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego ani też do udzielania jej w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1408/07 oraz wyrok NSA z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1557/08, a także: Brolik J., Warunki poprawności przebiegu postępowania o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, Jurysdykcja Podatkowa 2009, Nr 2, str. 68). W tym miejscu przypomnieć należy, że stosownie do art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpatrzenia. Jednakże pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przezeń terminie. Zgodnie bowiem z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 169 § 1 - 2 O. p. W myśl art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W sytuacji zatem, gdy we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego podatnik wskaże określoną okoliczność faktyczną, lecz w sposób nieprecyzyjny lub powodujący wątpliwości organu podatkowego, to w trybie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. należy wezwać wnioskodawcę do dokonania stosownych uzupełnień i dookreśleń kwestii faktycznych i prawnych, które warunkują prawidłowe rozpatrzenie wniosku pod kątem wykładni prawa podatkowego. Zadaniem organu przy udzielaniu interpretacji indywidualnej jest doprowadzenie do sytuacji, w której ma on jasność co do zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, wie jaki przepis prawa podatkowego jest przedmiotem wniosku i zna ocenę prawną wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2650/10 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 1226/12). Z powyższego wynika zatem, że to stan faktyczny i przepisy prawa przywołane w odnoszącym się do niego stanowisku wnioskodawcy wyznaczają zakres i przedmiot pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, a więc także i przedmiot oraz sprawy administracyjnej o jej udzielenie. Warto również przywołać wyrok z dnia 9 listopada 2010 r., w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. akt I SA/Wr 941/10) podkreślił, że w pojęciu "stanowisko podatnika", użytym w art. 14b § 3 O.p., do którego obowiązany jest odnieść się organ, mieści się istota (sedno) wątpliwości interpretacyjnych zainteresowanego. W doktrynie wskazuje się, że przez stanowisko własne wnioskodawcy, o którym mowa w art. 14b § 3 O.p. należy rozumieć prawną kwalifikację przedstawionego stanu faktycznego, w którego obszarze będzie się toczyć postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. Zapytanie interpretacyjne wnioskodawcy stanowi więc w istocie rzeczy pytanie o zasadność możliwości subsumpcji stanu faktycznego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa, w razie potrzeby objęte klasyfikacyjną wykładnią wnioskodawcy, a następnie organu podatkowego. Podkreśla się także, że przez wskazanie przez ustawodawcę w art. 14c § 2 O.p. określenia "wskazanie prawidłowego stanowiska" należy rozumieć zakwalifikowanie przez organ udzielający interpretacji ocenianego w niej stanu faktycznego, na podstawie merytorycznie odpowiednich przepisów prawa, których możliwość zastosowania jest uzasadniona. Jeżeli organ podatkowy nie podziela stanowiska wnioskodawcy dotyczącego zakwalifikowania stanu faktycznego interpretacji pod określone przepisy materialnego prawa podatkowego, to w wydanej interpretacji powinien przedstawić negatywną ocenę stanowiska prawnego wnioskodawcy oraz swoje – własne – stanowisko w sprawie kwalifikacji prawnej tego samego stanu faktycznego. – J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010 r., s. 76 i nast. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że organ podatkowy nie naruszył prawa pozostawiając bez rozpatrzenia wniosek strony skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. W ocenie Sądu bowiem skarżąca spółka nie przedstawiła własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego oraz nie wskazała konkretnych przepisów prawa, kształtujących jej indywidualną sytuację prawnopodatkową. Z wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wynika, że pytania skarżącej spółki dotyczyły skutków podatkowych wynikających ze sprzedaży/zbycia towarów przyjętych uprzednio w depozyt nieprawidłowy. Wyraźnie bowiem skarżąca pyta: w którym momencie i w jakiej wysokości powstanie przychód spółki związany ze sprzedażą towaru którego nie jest właścicielem a dysponuje nim w związku z zawartą umową depozytu nieprawidłowego (pytanie pierwsze) oraz w którym momencie oraz po jakiej wartości należy ująć w kosztach uzyskania przychodu wartość towaru oddanego do depozytu, który to towar zostaje następnie zbyty przez wnioskodawcę nas rzecz osoby trzeciej (pytanie drugie). Z treści przytoczonych pytań wynika zatem jednoznacznie, iż skarżąca ma wątpliwości co do skutków podatkowych związanych ze sprzedażą towaru w zakresie przychodów (pytanie 1) oraz kosztów uzyskania przychodów (pytanie 2) przyjętego w depozyt nieprawidłowy. W tym też zakresie powinno zatem zostać sformułowane stanowisko skarżącej spółki, co jednak w ocenie Sądu nie miało miejsca. Wnioskodawca bowiem formułuje swoje stanowisko przede wszystkim w kwestii określenia skutków podatkowych ustanowienia depozytu nieprawidłowego. Odnośnie zaś skutków późniejszej sprzedaży towaru oddanego w depozyt nieprawidłowy nie można – zdaniem Sądu – zgodzić się ze skarżącą, że we wniosku zaprezentowała swoje jasne i wystarczające stanowisko. Z części wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiającej własne stanowisko strony odnośnie opisanego stanu faktycznego wynika bowiem, iż ustosunkowała się ona do prawnopodatkowych skutków ustanowienia depozytu nieprawidłowego, nie zaś zbycia przez wnioskodawcę towarów stanowiących jego przedmiot. Podsumowując rozważania w tym zakresie wskazuje przy tym skarżąca wyraźnie, iż depozyt nieprawidłowy jest zdarzeniem podatkowo neutralnym. Podobnie podkreśla w końcowej części wniosku: "przyjęcie bowiem towaru w depozyt nieprawidłowy nie stanowi przychodu, zaś samo wydanie depozytu nie będzie dla spółki kosztotwórcze". Odnośnie wątpliwości wyrażonych w drugim z postawionych organowi pytań, tj. w którym momencie i po jakiej wartości należy ująć w kosztach uzyskania przychodów wartość towaru oddanego do depozytu Sąd zauważa, że spółka podjęła próbę przedstawienia swojego stanowiska, zwłaszcza w kwestii momentu ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wartości towaru, jednak podobnie jak w zakresie pytania pierwszego rozważania spółki koncentrują się zasadniczo wokół złożenia towaru w depozyt nieprawidłowy nie zaś wokół późniejszego obrotu tym towarem. Nie dopatrzył się Sąd ponadto stanowiska spółki odnośnie wartości po jakiej wnioskodawca powinien wpisać w księgach podatkowych wartość oddanego w depozyt towaru, który następnie został zbyty na rzecz osoby trzeciej. W tym miejscu niezbędnym jest przypomnienie treści art. 14c § 1 O. p. zgodnie z którym interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Skoro bowiem organ interpretacyjny obowiązany jest do oceny poglądu wnioskodawcy wyrażonego w złożonym wniosku, to wniosek stanowisko takie musi zawierać. Jednocześnie w ocenie Sądu stanowisko to należy przedstawić w sposób na tyle precyzyjny i jasny, aby organ podatkowy nie mając wątpliwości co do treści tego poglądu, mógł dokonać jego prawidłowej oceny. Wskazanie przez wnioskodawcę przepisów prawa powinno być skonkretyzowane poprzez zaprezentowanie konkretnego przepisu bądź grupy przepisów, na podstawie których wnioskodawca w powiązaniu z przedstawionym przez siebie stanem faktycznym formułuje normę indywidualną. W razie wątpliwości co do poszczególnych elementów wniosku przed wydaniem interpretacji indywidualnej organ powinien skorzystać z procedury wezwania do uzupełnienia wniosku stosownie do treści art. 169 § 1 O.p. W sprawie, organ podatkowy po analizie złożonego wniosku, podjął – uzasadnioną zdaniem Sądu wątpliwość – co do treści przedstawionego przez spółkę stanowiska, w szczególności co do jego adekwatności względem zadanych we wniosku pytań. Prawidłowo zatem wezwano skarżącą spółkę o uzupełnienie braków wniosku i jego sprecyzowanie, wyjaśniając które jego elementy są w ocenie organu niewystarczające do wydania żądanej interpretacji. Skarżąca spółka dokonując przeformułowania drugiego z postawionych pytań uczyniła w tym zakresie zadość wezwaniu. Odnośnie pozostałych kwestii spółka weszła w polemikę z organem podatkowym przekonując, iż stanowisko wyrażone we wniosku pozwala na dokonanie jego oceny. Z tym jednak – zdaniem Sądu – nie sposób się zgodzić. Nie może bowiem zasługiwać na aprobatę postępowanie spółki – zastępowanej przez profesjonalnego pełnomocnika – wyrażające się w niejasno i nieprecyzyjnie sporządzonym wniosku o wydanie interpretacji a następnie mimo podjętej przez organ interpretacyjny próby uzupełnienia tego wniosku uporczywe stanie na stanowisku, iż wniosek jest kompletny i wystarczający do wydania interpretacji. Rolą organu nie jest bowiem domyślanie się z nieczytelnego stanowiska wnioskodawcy jakie według niego skutki podatkowe niesie za sobą zdarzenie będące przedmiotem opisanego stanu faktycznego i zadanego pytania, nie jest nią również odczytywanie tego poglądu z powołanej przez spółkę wcześniej wydanej interpretacji indywidualnej. Nie można również tracić z pola widzenia, iż dokładne sporządzenie zarówno formalne, jak i materialne wniosku leży w interesie przede wszystkim wnioskodawcy. Poprawne bowiem odczytanie stanowiska wnioskodawcy – jak już wskazano powyżej – jest niezbędne do dokonania prawidłowej oceny jego wniosku. Zgadza się zatem Sąd – biorąc pod uwagę powyższe – iż wniosek skarżącej spółki z dnia 29 lipca 2015 r. uwagi na jego nieuzupełnienie pomimo wezwania organu podatkowego o dokonanie tej czynności, należało pozostawić bez rozpatrzenia. Wniosek nie spełnia wymogów wynikających z treści art. 14b § 3 O. p., a w konsekwencji – wbrew zarzutom skargi – nie można zarzucić organowi interpretacyjnemu naruszenie art. 120 i 122 O. p. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.