I SA/Wr 319/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Józef Kremis Asesor WSA Marta Semiczek Protokolant Barbara Głowaczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2004 r skargi A. B. na decyzje Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...]Nr [...] i Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2000 r. I. uchyla zaskarżone decyzję i poprzedzające je decyzje Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...]Nr [...], Nr [...], Nr [...], I. orzeka, że wymienione w punkcie I decyzje nie podlegają wykonaniu, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz A. B. kwotę 239,00 zł (dwieście trzydzieści dziewięć złotych) tytułem kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Przedmiotem skargi A. B. są decyzje Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] Nr [...] i Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2000 r.. którymi po rozpatrzeniu odwołania utrzymano w mocy decyzje Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...]Nr [...], Nr [...] Nr [...] w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2000 roku. Urząd Skarbowy w swojej decyzji określił za miesiąc październik 2000 roku w podatku od towarów i usług różnicę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...]oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie w wysokości [...]. W przypadku listopada 2000 r. określił różnicę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...], a za grudzień określił tę różnicę w kwocie [...]. Organ podatkowy I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego stwierdził, iż A. B. w przedmiotowych miesiącach świadczył usługi solarium, które traktował jako zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz.50 z późn. zm.) w związku z poz. 30 załącznika nr 2 (Usługi związane z poprawą kondycji fizycznej - KWIU 93.04) do tej ustawy. W związku z tym, że w Klasyfikacji Usług (KU) obowiązującej w statystyce państwowej przed KWI U usługi te nie były wymienione w załącznikach do ustawy o podatku od towarów i usług jako zwolnione oraz z uwagi na brzmienie obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 31 marca 1995 r. w sprawie ogłoszenia załączników do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z uwzględnieniem nomenklatury wynikającej z Klasyfikacji Wyrobów i Usług w zakresie usług (Dz. U. z dnia 26 kwietnia 1995 r.) - Urząd w swojej decyzji zakwestionował prawo podatnika do świadczenia przedmiotowych usług jako zwolnionych i opodatkował je 22% stawką podatku od towarów i usług. Jednocześnie podatek naliczony związany z usługami solarium, który podatnik wykazał i rozliczył jako związany ze sprzedażą Sygn. akt I SA Wr 319-321/02 opodatkowaną i zwolnioną Urząd rozliczył jako związany wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną. Od decyzji Urzędu Skarbowego Podatnik odwołał się do Izby Skarbowej we W. Strona wniosła o uchylenie decyzji wskazując, iż zgodnie z obowiązującym prawodawstwem świadczenie usług solarium jest zwolnione od podatku od towarów i usług. A. B. wskazał na fakt, iż Urząd Skarbowy nieprawidłowo uznał, że w okresie od 1 lipca 1994 roku do 1 kwietnia 1995 roku obowiązywały równolegle dwie Klasyfikacje. Jego zdaniem bowiem od dnia 1 lipca 1994 roku KU już nie obowiązywała. Podatnik powołał się na brzmienie ust. 2 obwieszczenia Ministra Finansów z 31.05.1995 r.. zgodnie z którym zmiana nomenklatury, o której mowa w ust. 1 tego obwieszczenia, nie powodowała zmian wysokości opodatkowania podatkiem od towarów i usług po dniu 31.05.1995 roku. Wskazał przy tym, że Klasyfikacja Wyrobów i Usług wprowadzona zarządzeniem nr 47 Prezesa GUS z dnia 29 grudnia 1993 r. w statystyce zaczęła obowiązywać od 01.07.1994 r. w związku z czym, jako wprowadzona przed dniem 31 marca 1995 r. mogła wprowadzać zmiany w wysokości opodatkowania podatkiem VAT. Zdaniem strony wynika stąd. że obowiązujące obecnie stawki podatku VAT wynikają z załącznika nr 2 do ustawy o podatku od towarów i usług opartego na klasyfikacji KWIU, w związku z czym usługi solarium jako zawierające się pod poz. 30 tego załącznika korzystają ze zwolnienia z podatku VAT. Izba po rozpatrzeniu niniejszego odwołania Podatnika nie przychyliła się do jego stanowiska, utrzymując zaskarżone decyzje w mocy. Organ odwoławczy podkreślił przede wszystkim, iż nie można było zgodzić się z Podatnikiem, iż zmiana nomenklatury dokonała się przed datą 31 marca 1995 roku, gdyż termin wejścia w życie zarządzenia nr 47 Prezesa GUS z dnia 29 grudnia 1993 roku został przesunięty na dzień 1 kwietnia 1995 roku. Izba Skarbowa wskazała, iż jak słusznie zauważył Urząd Skarbowy w zaskarżonych decyzjach, w momencie wejścia w życie ustawy o podatku od towarów i usług w roku 1993. w statystyce stosowana była Klasyfikacja Usług wprowadzona zarządzeniem nr 30 Prezesa GUS z dnia 28.08.1985 r. (znak: OBR-BP-58/85) i do niej odwoływał się załączniki ustawy. Następnie zarządzeniem nr 47 Prezesa GUS z dnia 29 grudnia 1993 r. wprowadzono Klasyfikację Wyrobów i Usług z mocą obowiązującą od 01.07.1994 r. W § 2 tego Sygn. akt I SA Wr 319-321/02 zarządzenia wskazano jednocześnie, iż z dniem 01.07.1994 r. traci moc cyt. wyżej zarządzenie nr 30 w sprawie KU. Jednakże kolejnym zarządzeniem Prezesa GUS tj. nr 14 z dnia 29 czerwca 1994 r. (znak: OBRS-BD-718a/94) zmieniono zarządzenie w sprawie KWI U tak. iż termin jego wejścia w życie został przesunięty na dzień 1 kwietnia 1995 r. Jak podkreślił organ odwoławczy, w ust. 2 obwieszczenia Ministra Finansów z 31 marca 1995 roku w sprawie ogłoszenia załączników do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z uwzględnieniem nomenklatury wynikającej z Klasyfikacji wyrobów i usług w zakresie usług (Dz. U. z dnia 26 kwietnia 1995 roku), w którym ogłoszone zostały załączniki do ustawy o tymże podatku, wskazano, iż zmiana nomenklatury, o której mowa w ust. 1. nie powoduje zmian wysokości opodatkowania podatkiem od towarów i usług po dniu 3 marca 1995 roku, bowiem zasady stosowania preferencji podatkowych wynikają z ustawy, a ta nie została (nie mogła być) zmieniona powołanym obwieszczeniem. Analizując treść tego przepisu, z uwzględnieniem brzmienia całego obwieszczenia. Izba Skarbowa stwierdziła, że wynika z niego, iż zmiana nomenklatury - z KU na KWIU - nie będzie oznaczała ewentualnej zmiany wysokości opodatkowania. Innymi słowy wysokość podatku od towarów i usług po dniu 31 marca 1995 r., mimo "wprowadzenia" KWIU do załączników po tej dacie, pozostała taka jak wcześniej - czyli wynika z załączników" odwołujących się do Klasyfikacji Usług. Organ odwoławczy wskazał również, iż niezależnie od tego, że jak wykazano wyżej faktyczne "wprowadzenie w życie" nowej nomenklatury nie dokonało się przed datą 31 marca 1995 r.. iż interpretowanie zdania z cyt. ust. 2 tak, iż miałoby z niego wynikać, że zmiana nomenklatury po dniu 31 marca 1995 r. - nie powoduje zmian wysokości opodatkowania podatkiem od towarów i usług (a zmiana przed tą datą powoduje) - jak sugeruje to Podatnik, jest ewidentnym przeinaczeniem jego składni, a co za tym idzie i sensu. Wyrażenie: "po dniu 31 marca 1995r." wyraźnie związane jest i dotyczy wyrażenia "zmian wysokości opodatkowania" a nie ..zmiana nomenklatury" Według zasad metodycznych Klasyfikacji Wyrobów i Usług usługi solarium zaliczone zostały do grupy 93.04.10 i są wymienione w w/w załączniku do ustawy o podatku od towarów i usług jako zwolnione, natomiast stosownie do obowiązującej Sygn. akt I SA Wr 319-321/02 wcześniej Klasyfikacji Usług (KU) mieściły się one w podbranży 89102 Usługi kosmetyczne nie korzystały ze zwolnienia ani opodatkowania stawką preferencyjną. Mając powyższe na uwadze. Izba Skarbowa uznała, iż Urząd Skarbowy słusznie w zaskarżonych decyzjach zakwestionował prawo podatnika do traktowania przedmiotowych usług jako zwolnionych i opodatkował je 22% stawką podatku VAT. Logiczną konsekwencją tego było także "przyporządkowanie" podatku naliczonego od zakupów służących usługom solarium, który podatnik błędnie wykazał i rozliczył jako związany ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną, jako związanego wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną, co także zostało dokonane w decyzji organu I instancji. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług podatnik dokonujący jednocześnie sprzedaży towarów opodatkowanych i zwolnionych od podatku obowiązany jest do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego, związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną od podatku (ust. 1). Podatnik może zmniejszyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego, związaną ze sprzedażą opodatkowaną (ust. 2). Na powyższe decyzje Podatnik złożył w dniu [...]skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący podkreślił na wstępie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, iż usługi solarium zakwalifikowane są do usług związanych z poprawą kondycji fizycznej (KWiU 93.04). Usługi te zgodnie z załącznikiem nr 2 poz. 30 do ustawy o podatku od towarów i usług są usługami zwolnionymi od podatku od towarów i usług. Przychody z tytułu świadczenia tych usług wykazywał Podatnik w deklaracjach VAT-7. począwszy od miesiąca października, jako zwolnione od podatku od towarów i usług. Jego zdaniem Izba Skarbowa w uzasadnieniu do swojej decyzji przemilczała kwestię równoległego obowiązywania dwóch różniących się od siebie Klasyfikacji. Odnośnie zakwalifikowania przez organy podatkowe usług solarium według Kwalifikacji Usług skarżący, stwierdził, iż z oceny ich charakteru można wysnuć wniosek, że nie są one na pewno usługami kosmetycznymi. Wskazał przy tym, iż nie ma tam wyszczególnionych usług związanych z poprawą kondycji fizycznej, w związku z czym pojawia się problem, gdzie takie usługi zakwalifikować, a to rodzić powinno odpowiednie skutki. Skarżący zakwestionował tutaj tok myślowy organów podatkowych, podkreślając, iż pozbawiona sensu jest taka interpretacja przepisów. Sygn. akt I SA Wr 319-321/02 która, mając na względzie powyższe, zmierza do opodatkowania podatkiem 22 % usług solarium. Podatnik w swojej skardze odniósł się także, podając treść art. 54 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodne z którym w przypadku wprowadzenia nowych klasyfikacji towarów i usług, o których mowa w ust. 1. zobowiązuje się ministra właściwego do spraw finansów publicznych w uzgodnieniu z Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego do ogłoszenia załączników do ustawy z uwzględnieniem nomenklatury wynikającej z nowych klasyfikacji, do sformułowania -"z uwzględnieniem nomenklatury". Jego zdaniem zapis ten oznaczać może to, że jeżeli ta sama usługa mogła mieć różne nazwy, inną wg KU a inną też wg KWiU, to zmiana nazwy (zmiana nomenklatury - ust. 2 obwieszczenia) nie może powodować zmiany wysokości opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W jego ocenie organy podatkowe zmianę nomenklatury pomyliły ze zmianą klasyfikacji. Tylko, że zmiana klasyfikacji nie została wymieniona jako zmiana, która nie powoduje zmiany wysokości podatku Skarżący dodał też, iż ustawodawca przede wszystkim wyraźnie zobowiązał ministra do ogłoszenia załączników, Nowe załączniki nie miały przy tym zapisu zawartego w ust. 2 cyt. powyżej obwieszczenia. Nowe załączniki odnosiły się do KWiU, a nie do KU. która utraciła swoją moc. Na zakończenie Skarżący podkreślił, iż stosując stawki VAT na podstawie dostępnych na rynku tekstów ustawy o podatku od towarów i usług, jest przekonany, że postępuje prawidłowo. Wydawcy publikujący ujednolicone redakcyjnie teksty przepisów, w załącznikach do ustawy posługują się Klasyfikacją Wyrobów i Usług. Nie ma w nich zapisu pkt 2 obwieszczenia Min. Fin. Z 31.03.1995. I jego zdaniem słusznie, bo w wykazie usług, których świadczenie jest zwolnione od podatku (załącznik Nr 2 do ustawy o podatku od towarów i usług) jest odniesienie jedynie do Klasyfikacji Wyrobów i Usług (KWiU). Klasyfikacja Usług (KU) nie istnieje. Podatnik nawet gdyby chciał, to nie może porównywać KWiU z KU, bo KU po prostu nie obowiązuje. Cały zapis to powinien być załącznik do Ustawy o podatku od towarów i usług. Z niego jednoznacznie powinno wynikać jakie usługi są zwolnione od podatku. Jeżeli jest coś co powinno być wyłączone, albo dotyczyć wyłącznie danej usługi to można się posłużyć oznaczeniem "ex" tak jak to przykładowo ujęto w poz. 26 i 27 załącznika nr 2 do ustawy o podatku od towarów i usług. Sygn. akt I SA Wr 319-321/02 W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko wniosła o oddalenie skargi. Zgodziła się jednak przy tym z Podatnikiem, iż poprawne stosowanie Klasyfikacji może być w takich przypadkach trudne. W złożonym w dniu [...]piśmie procesowym Strona podkreśliła, iż to nie ona, jak sugerowała Izba Skarbowa w swojej odpowiedzi, lecz Urząd Skarbowy przyjął, iż w okresie od 1 lipca 1994 roku do 1 kwietnia obowiązywały równolegle dwie kwalifikacje. W dniu [...]skarżący złożył pismo, do którego dołączył fragment "Poradnika VAT" Nr 1/2003 z 10.01.2003 r.. w którym opublikowane zostało pismo Ministerstwa Finansów z 6 grudnia 2002 r. Nr PP/1/811-1257/01 K.Sz., wydane w trybie art. 14 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wskazujące, że wychodząc z założenia, że podatnik miał prawo przypuszczać, iż zgodnie z załącznikami do obwieszczenia M.F. z 31.3.1995 r. usługi solarium są zwolnione od VAT - uznając takie właśnie działanie podatnika za podejmowane w zaufaniu do organów państwa z poszanowaniem zasady spójności systemu prawa w przypadku, gdy do danego podatnika nie były kierowane indywidualnie wyjaśnienia wskazujące na opodatkowanie tych usług stawką 22 %, to rozliczenie przez podatnika tych usług jako zwolnionych nie powinno być kwestionowane przez organy podatkowe oraz kontroli skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Po rozpoznaniu niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie spornym pomiędzy stronami zagadnieniem jest, czy świadczone przez skarżącego w okresie od października do grudnia 2000 r. usługi solarium korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług czy też były opodatkowane stawką 22 %. Sygn. akt I SA Wr 319-321/02 W zasadzie nie jest pomiędzy stronami sporne, że według zasad metodycznych Klasyfikacji Wyrobów i Usług usługi solarium zaliczone zostały do grupy 93.04.10 - "Usługi związane z poprawą kondycji fizycznej" i do 31 grudnia 2002 r. były wymienione w załączniku do ustawy o podatku od towarów i usług jako zwolnione od podatku, natomiast stosownie do obowiązującej - do 31 marca 1995 r. -Klasyfikacji Usług (KU) mieściły się one w podbranży 89102 "Usługi kosmetyczne" i nie były wymienione w katalogu usług zwolnionych od podatku lub objętych stawką preferencyjną. Spornym jest natomiast, czy opublikowanie z dniem 1 kwietnia 1995 r. załącznika nr 2 do ustawy o VAT określającego usługi zwolnione od podatku, z uwzględnieniem nomenklatury KWiU, w którym w pozycji 30 wymieniono jako zwolnione od podatku również grupowanie 93.04.10 - "Usługi związane z poprawą kondycji fizycznej", w którym pomieszczone są również usługi salonów -spowodowało, że usługi te należy uznać za zwolnione od podatku, czy też w dalszym ciągu opodatkowane stawką 22 %, z uwzględnieniem faktu, że spór ten odnosi się do 3 końcowych miesięcy 2000 r. W chwili bowiem uchwalania ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym klasyfikacją statystyczną, do której odwoływał się art. 4 pkt 1 ustawy był Systematyczny Wykaz Wyrobów, wydanie IV (SWW-IV), wprowadzony Zarządzeniem Nr 7 Prezesa GUS z dnia 26 lutego 1990 r. (Dz.Urz. GUS Nr 3. poz. 11 ze zm.), wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o statystyce państwowej (Dz.U. z 1989 r. Nr 40, poz. 221 ze zm.). W przypadku natomiast usług art. 4 pkt 2 w zakresie ich zdefiniowania odsyłał do obowiązującej wówczas Klasyfikacji Usług stanowiącej załącznik Nr 1 do Zarządzenia Nr 30 Prezesa GUS z dnia 28.08,1985 r. (znak: OBP-BP-58/85) w sprawie Klasyfikacji Usług (Dz.Urz. GUS Nr 3, poz. 9), opublikowanej w Zeszycie Metodycznym GUS. Nr 57 w 1985 r. Jednak w dniu 29 grudnia 1993 r. Prezes GUS. działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 19 ustawy z dnia 26 lutego 1992 r. o statystyce państwowej (Dz.U. z 1989 r. Nr 40, poz. 221). wydał Zarządzenie Nr 47 (znak: OBRS-BD-1451/93) w sprawie Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.Urz. GUS Nr 24. poz. 132 i z 1994 r. Nr 5. poz. 52). zgodnie z którym z dniem 1 kwietnia 1995 r. wprowadzono do stosowania w statystyce i ewidencji polską wersję "Classification of Products by Activity (CPA)", zwaną Klasyfikacją Wyrobów i Usług (KWiU). Sygn. akt I SA Wr 319-321/02 Klasyfikacja ta dla celów statystycznych od dnia 1 kwietnia 1995 r. znajdowała zastosowanie jedynie w zakresie dotyczącym usług. W przypadku wyrobów obowiązywał dalej Systematyczny Wykaz Wyrobów - SWW. Wykonując ustawowy obowiązek wynikający z art. 54 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Minister Finansów opublikował obwieszczenie z dnia 31 marca 1995 r. (Dz.U. Nr 44. poz. 231), w którym zamieszczono załączniki do tej ustawy, uwzględniające odnośnie do usług nomenklaturę (i symbole) wynikające z zarządzenia Prezesa GUS w sprawie KWiU. W ustępie 2 obwieszczenia stwierdzono, że zmiana nomenklatury usług "nie powoduje zmian wysokości opodatkowania podatkiem od towarów i usług po dniu 31.03.1995 r". Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3.04.2001 r. (K 32/99) przychylił się do oceny Rzecznika Praw Obywatelskich, że Minister Finansów, wprowadzając do obwieszczenia z dnia 31 marca 1995 r. (Dz.U. Nr 44, poz. 231) ustęp 2 "przekroczył kompetencję wynikającą z upoważnienia ustawowego wyrażonego w art. 54 ust. 3 kwestionowanej ustawy. W stosunku do ustępu 2 obwieszczenia z 1995 r. uzasadniony byłby zatem wniosek o stwierdzenie niezgodności z art. 7 Konstytucji. Fakt ten nie był jednak przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu ze względów formalnych: wniosek nie był skierowany przeciwko obwieszczeniu Ministra Finansów". Tym samym przepis ten ma wątpliwą moc prawną i nie może stanowić argumentu o konieczności stosowania od 1 kwietnia 1995 r. w dalszym ciągu załączników do ustawy w brzmieniu sprzed 1 kwietnia 1995 r. Z tych względów nie można zaakceptować interpretacji organów podatkowych, że obowiązujący jest w dalszym ciągu załącznik nr 2 w oryginalnym brzmieniu ustawy z 1993 r. Wskazać przy tym należy, że nowelizując ustawę o VAT ustawą z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 95. poz. 1100), Sejm dokonał nowelizacji załączników do ustawy w brzmieniu określonym obwieszczeniem Ministra Finansów z 31.03.1995 r. (Dz.U. Nr 44, poz. 231). czym zaakceptował obowiązywanie tych załączników w brzmieniu nadanym im tymże obwieszczeniem, w tym i odwołanie się do użytej w nich nomenklatury KWiU. Nie bez znaczenie jest również fakt. że podatnik sięgając do opublikowanego w Dzienniku Ustaw załącznika (numer 2) do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w którym wymienia się dane usługi jako zwolnione od Sygn. akt I SA Wr 319-321/02 podatku działa w pełnym zaufaniu do treści takiego przepisu i nie ma obowiązku zastanawiać się czy przepis ten został prawidłowo sformułowany lub kryje się pod jego treścią coś innego niż przepis ten stanowi. W takim przypadku to na Ministrze Finansów ciążył obowiązek takiego przełożenia treści Klasyfikacji Usług na Klasyfikację Wyrobów i Usług, aby załączniki do ustawy po 1 kwietnia 1995 r. w pełni odpowiadały co do zakresu opodatkowania podatkiem oraz zwolnienia od podatku, załącznikom obowiązującym przed tą datą. Niewłaściwe wykonanie tego obowiązku przez organ publiczny nie może obciążać podatników, którzy stosowali się do treści nowych załączników w pełnym zaufaniu do ich prawidłowej treści. Z tych też względów należy zgodzić się z pismem Ministerstwa Finansów z dnia 6 grudnia 2002 r.. które nakazuje w takich przypadkach, odnośnie usług solarium, zaakceptować korzystanie przez podatników po 1 kwietnia 1995 r. ze zwolnienia od podatku tych usług. Z tych też względów stwierdzić należy, że zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, a w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z poz. 30 załącznika nr 2 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 1995 r. - poprzez zakwestionowanie Spółce prawa do stosowania zwolnienia świadczonych przez niego usług solarium. To naruszenie prawa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji wydano w oparciu o przepis art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz 1270).