I SA/Wr 3267/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Sędzia NSA Dariusz Skupień /sprawozdawca/ Protokolant: Aleksandra Madej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005r. sprawy ze skargi M. L.-S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. Ś. z dnia [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. W rozpoznawanej sprawie, był następujący stan faktyczny. W złożonym zeznaniu o wysokości wspólnych dochodów małżonków osiągniętych w 1997 roku, Państwo M. L. – S. i P. S. wykazali przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] oraz dochód podlegający opodatkowaniu w wysokości [...]. Organ podatkowy pierwszej instancji w wyniku ponownej analizy materiału dowodowego stwierdził zawyżenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej, (uwzględniając stanowisko Sądu zawarte w wyroku z dnia 13.02.3003r. sygn. akt I S.A./Wr 2044/2000) o kwotę [...]. Za podstawę wyliczenia dochodu przyjął przychód firmy zgodnie ze złożonym zeznaniem podatkowym w kwocie [...] oraz koszty uzyskania przychodu w wysokości [...], po skorygowaniu ich o kwotę [...] tj. o wydatki nie mające związku z uzyskaniem przychodu firmy w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 1993r. Nr 90 poz.416 z późn. zm.). Nie uznano także odliczenia od dochodu renty ustanowionej przez Panią M.L. – S. na rzecz matki A. L. w kwocie [...]., która została wypłacona jednorazowo [...]. Wypłacona jednorazowo renta, jak podkreślono, nie spełnia przesłanek z art. 903 kodeksu cywilnego, wobec tego nie podlega odliczeniu od dochodu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ podatkowy pierwszej instancji określił małżonkom M. L.- S. i P.S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. w wysokości [...]. Od decyzji tej podatnicy złożyli odwołanie, w którym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zdaniem podatników decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została błędnie wydana. Skarżący podnosili iż zaległe zobowiązanie podatkowe z tytułu zawyżonych kosztów uzyskania przychodu w kwocie [...] zostało przez nich uregulowane wraz z należnymi odsetkami, zaś ustanowiona renta, zgodnie z art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlega odliczeniu od dochodu. W umowie renty, jak podnosili podatnicy, zawartej dnia [...] strony ustaliły, że renta zawarta jest na okres październik, listopad, grudzień 1997 lecz wypłacona została jednorazowo w dniu [...]. Renta ta, w ocenie strony, była zatem świadczeniem mającym cechy okresowości (październik - grudzień 1 997r.), a ponadto była kontynuowana w 1998 i 1999 roku. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji organu podatkowego pierwszej instancji i decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w rozpatrywanej sprawie dający rentę zobowiązał się w ramach umowy zawartej z dnia [...] do wypłaty renty jednorazowo w dniu [...] w kwocie [...]. Wypłaconej jednorazowo kwoty nie można uznać za rentę w świetle art.903 kodeksu cywilnego, ponieważ brak jest elementu okresowości świadczenia. Wypłacone zatem świadczenie, nie stanowi realizacji celu jakim jest renta i nie może być odliczone od dochodu skarżącej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stanowisko takie w przedmiotowej sprawie podzielił Sąd w wyroku z dnia 13.02.2003r. sygn. akt I S.A./Wr 2044/2000. Jednocześnie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji poinformował stronę, iż zgodnie z art.45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1997 r., podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok podatkowy, chyba że urząd skarbowy wyda decyzje w której określi inną wysokość podatku. W przedmiotowej sprawie, organ podatkowy po przeprowadzonym postępowaniu podatkowym stwierdził, iż podatnicy winni uiścić podatek w innej wysokości niż wynikał ze złożonego zeznania. Wobec powyższego zgodnie z cyt. przepisem wydał decyzję w której określił podatnikom należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1997 rok. Na wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za dany rok podatkowy nie ma wpływu kwota wpłaconego przez stronę podatku lub zaliczki. Dokonane wpłaty zostaną uwzględnione przy wyliczaniu kwoty pozostającej stronie do zapłaty. W złożonej skardze, do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu strona zarzuca, iż zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem prawa i wnosi ojej uchylenie w całości. Zdaniem skarżącej zakwestionowana przez organy podatkowe umowa renty zawarta pomiędzy skarżącą M. L.- S., a jej matką podlega odliczeniu od dochodu na podstawie przepisu art. 26 ust.l pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie skarżącej umowa renty spełnia warunki przewidziane dla tego rodzaju świadczenia w art. 903-904kc i jest trwałym ciężarem. Z umowy z dnia [...] wynika, że renta obejmuje okres od [...] do [...]. Wobec braku wymogów ustawowych, precyzujących okresowość świadczeń renty tzn. ograniczeń co do okresu na który powinna być zawarta, okres 3 miesięczny, w ocenie strony, spełnia wymagania art. 903 kc, który pozostawia stronom umowy dowolność kształtowania terminów płatności poszczególnych rat renty. Umowa renty, jak podnosi skarżąca musi mieć przyczynę, a przyczyną tą nie było zabezpieczenie utrzymania mamy będącej rentobiorcą lecz ustanowiona renta stanowiła wsparcie w zakresie leczenia i pielęgnacji. Zdaniem skarżącej ustanowiona renta nie jest rentą o typie alimentacyjnym i wypłacenie jej w jednym miesiącu jednorazowo spełnia w pełni cele tej umowy. Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na wniesioną skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. — Przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zra./ zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt ł ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności a więc zgodności z prawem zarówno materialnym jak i formalnym. Tak rozumiejąc rolę Sądu w niniejszej sprawie, sąd rozpoznający skargę uznał że wskazana decyzja nie narusza przepisów prawa. We wniesionej skardze, podatniczka zakwestionowała zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia odnoszącego się do umowy renty. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymagała kwestia czy zawarta przez skarżącą dnia 10 października 1997r. umowa renty, spełniała wymogi z art. 26 ust. 1 pkt 1 obowiązującej w 1997r. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993, Nr 90 poz. 416 z późn. zm.). Pojęcie renty nie jest regulowane przepisami prawa podatkowego, dlatego zachodzi konieczność posłużenia się regulacją kodeksu cywilnego odnoszącą się do tego rodzaju umowy art. 903-907 k.c. Zgodnie z treścią art. 903 k.c, przez umowę renty, jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych świadczeń okresowych w pieniądzu lub rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku. Umowa renty jest umową konsensualną, w której jedna strona zobowiązuje się względem drugiej do oznaczonych świadczeń okresowych. Zobowiązanie jednej strony do świadczeń okresowych stanowi cechę swoistą umowy renty. Świadczenia tego rodzaju polegają na dawaniu w czasie trwania stosunku prawnego okresowych przedmiotów lub pieniędzy i to w ustalonych regularnych odstępach czasu. Świadczenia te nie składają się jednak na pewną określoną z góry całość. Na jej globalny rozmiar wpływa bowiem istotny dla tych świadczeń element czasu. Tym właśnie świadczenia te różnią się od rat świadczenia jednorazowego. (System Prawa Prywatnego - Prawo zobowiązań część szczegółowa tom 8 str. 588) Wydawnictwo C.H.Beck, Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2004). Z zawartej umowy renty wynika, że świadczenie zostało spełnione jednorazowo w kwocie [...] w miesiącu grudniu 1997r. Umowa ta nie spełnia więc wymogów umowy renty regulowanej przepisami kodeksu cywilnego albowiem nie była wykonywana poprzez spełnianie okresowych świadczeń. Brak zgodności przedłożonej umowy renty z przepisami kodeksu cywilnego, musi skutkować jej niedopuszczalnością do odliczenia od dochodu, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając więc na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić