I SA/Wr 327/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka po rozpoznaniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi Zarządcy masy sanacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu w restrukturyzacji na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 2 czerwca 2023 r., nr 0201-IEW1.720.26.2023.MW w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Z akt sprawy wynika, że 24 stycznia 2023 r. skarżąca złożyła deklarację dla podatku od towarów i usług za grudzień 2022 r. Należność ta zdaniem organów nie została uregulowana. W związku z tym wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, a organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. 9 marca 2023 r. skarżąca wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowieniem z 14 kwietnia 2023 r. znak 0271-SEW-2.720.96.2023.7 wierzyciel (Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu) oddalił wniesione zarzuty, a skarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z 2 czerwca 2023 r. organ odwoławczy utrzymał postanowienie wierzyciela w mocy. Następnie w sprawach sądowych o sygn. akt I SA/Wr 651/23 i III FSK 623/24 przesądzono, że postanowienie organu odwoławczego z 2 czerwca 2023 r. zostało doręczone wadliwie i w związku z tym nie weszło do obrotu prawnego. 24 maja 2024 r. wobec skarżącej spółki wszczęto postępowanie restrukturyzacyjne. W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy po pierwsze 4 listopada 2024 r. telefonicznie zawiadomił doradcę restrukturyzacyjnego o istnieniu orzeczenia (w związku z faktem, że do innych postępowań po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, 6 czerwca 2024 r. i 17 lipca 2024 r., wpłynęły pełnomocnictwa dla doradcy podatkowego). Po drugie 13 listopada 2024 r. doręczył ww. doradcy restrukturyzacyjnemu orzeczenie. Po trzecie 21 listopada 2024 r. informacyjnie wysłał treść orzeczenia do doradcy podatkowego (w związku z przedłożeniem przez tego ostatniego pełnomocnictwa 20 listopada 2024 r.; zgodnie z treścią odpowiedzi na skargę dokument podany do wiadomości informacyjnie, został nadany 22 listopada 2024 r. i odebrany przez doradcę podatkowego 5 grudnia 2024 r.). 7 stycznia 2025 r. na ww. postanowienie z 2 czerwca 2023 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga strony. Sąd, przyjmując za datę doręczenia skarżonego postanowienia datę nieformalnego powiadomienia pełnomocnika, rozpoznał skargę w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 77/25. W skardze kasacyjnej organ zwrócił uwagę, że skarga z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia powinna zostać odrzucona. NSA wyrokiem z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 1172/25 uchylił ww. wyrok tut. Sądu, nakazując zbadać kwestię doręczenia zaskarżonego w sprawie postanowienia z 2 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. W sytuacji, gdy strona uchybi ww. terminowi, wniesiona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie z 2 czerwca 2023 r. w przedmiocie zarzutów, zostało prawidłowo doręczone 13 listopada 2024 r. doradcy restrukturyzacyjnemu. 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął 13 grudnia 2024 r. Zatem, strona wnosząc do tut. Sądu skargę 7 stycznia 2025 r., nie dochowała terminu przewidzianego w przepisie na dokonanie tej czynności. Sąd wskazuje, że strona liczyła nieprawidłowo termin do wniesienia skargi, od dnia nieformalnego powiadomienia doradcy podatkowego strony o wydanym postanowieniu. Pełnomocnik ten był umocowany w innych sprawach strony. W niniejszej sprawie, 13 listopada 2024 r. doradca podatkowy strony nie był umocowany. Doręczenie dokonane bezpośrednio stronie było więc skuteczne. Obecnie w aktach sprawy znajduje się uzupełniona dokumentacja dotycząca tego nieformalnego powiadomienia. Organ 4 listopada 2024 r. telefonicznie powiadomił doradcę restrukturyzacyjnego, że orzeczenie doręczy bezpośrednio stronie. Wynika to z treści notatki służbowej, przedłożonej przez organ (kopia k. 152 akt sądowych; oryginał k. 6 akt administracyjnych). Bez prawnego znaczenia w omawianej kwestii są dokumenty, które wpłynęły do organu wcześniej, tj. przed 13 listopada 2024 r. Nie dotyczą one bowiem postępowania w sprawie zarzutów, toczącego się po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego 24 maja 2024 r. Z akt sprawy wynika, że do organu odwoławczego wpłynęło pismo z 16 lipca 2024 r. (pismo k. 153 akt sądowych, przedłożone przez organ na skutek orzeczenia NSA), do którego załączono pełnomocnictwo, zgodnie z jego tytułem: "w sprawie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 2022 roku". Zgodnie z treścią tego pełnomocnictwa, na jego podstawie: "Pełnomocnik jest również umocowany do reprezentowania w postępowaniu egzekucyjnym mającym na celu zaliczenie zobowiązań podatkowych lub w jakikolwiek inny sposób mających na celu wygaśniecie należności publicznoprawnej" (pełnomocnictwo k. 154 akt sądowych; k. 135 akt administracyjnych). Przy czym Sąd wskazuje, że w ww. piśmie przewodnim z 16 lipca 2024 r., k. 153, do którego dołączono pełnomocnictwo wyraźnie wskazano, że pełnomocnictwo zostaje złożone do sprawy o znaku [...]. Sprawa ta dotyczyła zaś postanowienia o zaliczeniu wpłaty z 14 listopada 2023 r., czyli była całkowicie odrębną od niniejszej (dotyczącej postanowienia w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym), którą to okoliczność dostrzeżono dopiero w postępowaniu przed NSA, zakończonym ww. wyrokiem z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 1172/25. Pełnomocnictwo złożone przy piśmie przewodnim z 16 lipca 2024 r. nie umocowywało doradcy podatkowego w postępowaniu w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Brak jest też w sprawie wątpliwości (tak ww. wyrok NSA sygn. akt III FSK 1172/25), że pełnomocnictwo z 6 czerwca 2024 r., o którym wzmiankowano wcześniej, dotyczyło tylko zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług 2023 r., a nie postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W sprawie należy przyjąć, że 13 listopada 2024 r., kiedy to doręczono stronie skarżone w niniejszej sprawie postanowienie, strona nie posiadała umocowanego w tej konkretnej sprawie pełnomocnika. Doręczenie dokonane w tym dniu należy uznać za skuteczne i w związku z tym przyjąć, że od tego dnia rozpoczął bieg termin na zaskarżenie orzeczenia do sądu administracyjnego. Orzeczenie doręczono doradcy restrukturyzacyjnemu (kopia potwierdzenia odbioru k. 157, 157v akt sądowych, oryginał k. 7, 8 akt administracyjnych). W niniejszym postępowaniu organ stosownie do spostrzeżeń w uzasadnieniu ww. wyrok NSA sygn. akt III FSK 1172/25 uzupełnił też akta przez przedłożenie odpisu KRS skarżącej, z którego wynika, że orzeczenie otrzymał doradca restrukturyzacyjny ustanowiony dla skarżącej (KRS k. 162 akt sądowych). W tym stanie rzeczy, rozważania dotyczące jeszcze innego pełnomocnictwa (z 20 listopada 2024 r.), znajdującego się w aktach, są zbędne. Doręczenie dokonane 13 listopada 2024 r. było bowiem skuteczne i od daty jego doręczenia rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi do tut. Sądu. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd skargę jako spóźnioną odrzucił, orzekając o tym w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu w pkt II orzeczono na podstawie art. 232 p.p.s.a.