I SA/Wr 333/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące I-VII 2006 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję organu podatkowego skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania, uzasadniając, że wykonanie decyzji przed merytoryczny rozpoznaniem skargi spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Przejawi się to natomiast tym, że szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia. W sprawie, w której wniesiono jednocześnie o przyznanie prawa pomocy, skarżący wskazał ponadto, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i synem (ur. w lutym 2010 r.) i prowadzi działalność gospodarczą, z której dochód miesięczny brutto wynosi 2.200 zł. Nie posiada żadnych rzeczy ruchomych ani nieruchomości o wartości powyżej 3.000 euro. Mieszkanie zajmowane przez rodzinę wnioskodawcy jest – jak wskazał – własnością jego matki. Miesięczne wydatki jego rodziny wynoszą łącznie 1.690 zł. Skarżący przedłożył zeznania podatkowe własne za 2008 i 2009 r. oraz żony za 2008 r., a także deklaracje dla podatku od towarów i usług za styczeń luty i marzec 2010 r. Wnika z tych dokumentów, że w latach 2008 i 2009 uzyskał on z prowadzonej działalności gospodarczej przychód w kwocie odpowiednio 183.341,60 zł i 176.017,90zł, obciążony kosztami uzyskania w kwocie odpowiednio 182.237,43 zł i 125.625,85 zł, a dodatkowo w roku 2008 uzyskał przychód z umowy o pracę w kwocie 10.650,27 zł, natomiast w styczniu, lutym i marcu 2010 r. skarżący dokonał sprzedaży towarów lub świadczył usługi o wartości odpowiednio 11.225 zł, 7.373 zł i 17.845 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z treści przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. W rezultacie, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie jej wykonania następuje tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponadto wskazane zdarzenia winny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Sąd, rozpoznając wniosek skarżącego, nie dopatrzył się możliwości wystąpienia przesłanek, które uzasadniałyby jego pozytywne rozpoznanie. Z treści wniosku wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi mu znaczne przychody, co zostało udokumentowane zeznaniami podatkowymi. Nie wskazano jednak, jaką szkodę lub nieodwracalne skutki mogłoby spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Samo przytoczenie przesłanek wymienionych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może bowiem stanowić wystarczającej argumentacji dla pozytywnego rozpoznania wniosku. Wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżący – jak sam to wskazał we wniosku o przyznanie prawa pomocy, który również złożył we niniejszej sprawie – nie dysponuje żadnym majątkiem o znacznej wartości. Sytuacja taka natomiast skutkuje niemożliwością egzekucji zobowiązania podatkowego, określonego zaskarżoną decyzją. W rezultacie nie może być mowy o występowaniu prawdopodobieństwa powstania jakichkolwiek skutków lub szkody, będącego przesłanką pozytywnego rozpoznania przedmiotowego wniosku. Dodać należy, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z przesłankami wstrzymania zaskarżonego aktu, przewidzianymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sytuacja materialna może mieć wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do pozytywnego ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku (por. postanowienie NSA z Naczelny z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FZ 155/08, Legalis). Wobec powyższego, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.