I SA/Wr 3367/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędzia WSA Dariusz Skupień (sprawozdawca), Asesor WSA Dagmara Dominik, Protokolant Anna Szokalska-Kruś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty oprocentowania za dokonaną nadpłatę w podatku od towarów i usług, od dnia wpłaty w/w nienależnego podatku oddala skargę. Z. R. dnia [...] zgłosił do odprawy celnej samochód marki Ford Aerostar, wnioskując o uznanie towaru za wolny od cła na podstawie art. 190 § 1 pkt 6 lit. a Kodeksu celnego. Dyrektor urzędu celnego uznał jednak iż przysługuje cło, określił je wraz z podatkiem akcyzowym i podatkiem VAT. W tym celu dokonano poprawek i skreśleń na dokumencie SAD. Pan Z. R. dokonał wpłaty należności. Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał decyzję Dyrektora Urzędu Celnego, została ona zaskarżona do NSA, który ją uchylił. W następstwie wyroku NSA Urząd Celny we W. wydał decyzję, w której uznał dokonane zgłoszenie celne za prawidłowe, stwierdzając że samochód osobowy Ford Aerostar jest wolny od cła na podstawie art. 190 § 1 pkt 6 lit. a) Kodeksu celnego. Skarżący pismem z dnia [...] złożył do Urzędu Skarbowego W. P. P. wniosek o zwrot nadpłaty w podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym wraz z odsetkami od dnia zapłaty tych podatków tj. 25.09.1999r. Urząd Skarbowy orzekł o stwierdzeniu nadpłaty, odmawiając wypłaty oprocentowania od dnia wpłaty podatków do urzędu celnego, rozstrzygnięcie było oparte na art. 77 § 1 pkt 2, art. 78 § 1 oraz art. 78 § 3 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Skarżący złożył odwołanie na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, w zakresie odmowy wypłaty oprocentowania, podnosząc iż decyzja organu pierwszej instancji pomija fakt że to nie skarżący z własnej woli dokonał wpłaty należności lecz nastąpiło to w wyniku wydania decyzji przez Urząd Celny we W. Dodatkowo podniósł, iż należności celne zostały mu zwrócone wraz z odsetkami, dlatego w wyniku wydania decyzji przez organ podatkowy o odmowie wypłaty odsetek doszło do niczym nieuzasadnionego rozróżnienia należności celnych i podatkowych pod względem ich oprocentowania przy zwrocie. W uzasadnieniu powołał się również na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22.02.2001r. sygn. akt III RN 60/00 który jego zdaniem powinien znaleźć zastosowanie. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej we W. , utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej rozstrzygnięcia w zakresie podatku od towarów i usług. Decyzja ta jest przedmiotem rozpoznanej skargi. Podniósł iż zgodnie z treścią art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 137 poz. 1302) postępowanie w sprawach podatkowych wszczęte i niezakończone ostatecznym rozstrzygnięciem w danym trybie przed dniem wejścia w życie ustawy, przejmują organy właściwe w takich sprawach po dniu wejścia w życie ustawy, przy czym wszystkie już podjęte w postępowaniu czynności pozostają w mocy. Dlatego też na podstawie art. 11g ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w związku z art. 13 § 1 pkt 2 i art. 220 ordynacji podatkowej odwołanie w sprawie wypłaty oprocentowania od nadpłaty w zakresie podatku od towarów i usług podlega rozpatrzeniu przez Dyrektora Izby Skarbowej we W., natomiast w zakresie podatku akcyzowego przez Dyrektora Izby Celnej we W. Dyrektor Izby Skarbowej uznał iż była prawidłowa decyzja organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 77 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę. Terminy od których naliczone powinny być odsetki dla tego stanu faktycznego określono w art. 78 § 3 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie zgodził się z zarzutem Podatnika, że w przedmiotowym stanie faktycznym, zastosowanie mają przepisy art. 77 § 1 pkt 1b Ordynacji podatkowej w związku z art. 78 § 3 pkt 1, albowiem norma art. 77 § 1 pkt 1b odnosi się do decyzji wydanych w trybie nadzwyczajnym, dotyczących decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego, natomiast w tej sprawie nie było takich decyzji. Ponadto Podatnik nie może skutecznie twierdzić, że decyzja organu celnego z dnia [...] określała wysokość zobowiązania podatkowego, ponieważ organy celne nie miały w ówczesnym stanie prawnym możliwości wydawania decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu należności granicznych. Powołany w uzasadnieniu odwołania wyrok S.N. dotyczy stanu faktycznego obowiązującego w 1995 roku, zatem jeszcze pod rządami ustawy o zobowiązaniach podatkowych, natomiast przedmiotowa sprawa jest rozpatrywana w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Skargę na wyżej opisaną decyzję wniósł Z. R., zarzucając naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy tj. przepisów z art. 73 § 1 pkt 1b w zw. z art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. P. P. z dnia [...] w części dotyczącej odmowy wypłaty oprocentowania nadpłaty podatków VAT i akcyzowego oraz zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, iż stanowisko obu organów w sprawie odmowy wypłaty oprocentowania od dnia wpłaty nienależnych podatków nie jest słuszne. W zupełności pomija fakt iż to nie podatnik dokonał samoobliczenia podatków i ich wpłaty, ale nastąpiło to na skutek uchylonej później decyzji Dyrektora Urzędu Celnego we W. Dodatkowo podniósł iż należności celne zostały zwrócone wraz z należnymi odsetkami skarbowymi liczonymi od dnia ich uiszczenia. Na skutek wydania zaskarżonej decyzji doszło do niczym nieuzasadnionego rozróżnienia należności celnych i podatkowych pod względem ich oprocentowania przy zwrocie. Zdaniem skarżącego art. 73 § 1 pkt 1b Ordynacji podatkowej mówi o decyzji bez bliższego określenia, że ma to być decyzja organu podatkowego, przyjąć więc należy iż przepis ten dotyczy również decyzji organów celnych, co skutkuje zastosowaniem art. 78 § 3 pkt 1 zamiast wskazanego przez organ podatkowy art. 78 § 3 pkt 3 Ordynacji podatkowej, co skutkuje koniecznością zwrotu kwot nienależnie uiszczonych podatków wraz z odsetkami skarbowymi liczonymi od dnia powstania nadpłaty. Skarżący podkreślił iż nie składał wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem czy deklaracją. W swoim wniosku żądał zwrotu nienależnie pobranych podatków. Podobną argumentację zastosował Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22.02.2001r. w sprawie III RN 60/00. Dyrektor Izby Skarbowej we W. udzielając odpowiedzi na wniesioną skargę wniósł o jej oddalenie, zwracając jednocześnie uwagę iż w złożonej skardze podatnik wnosił o uchylenie decyzji w części dotyczącej odmowy wypłaty oprocentowania nadpłaty podatku VAT i podatku akcyzowego, podczas gdy zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej nie dotyczy podatku akcyzowego. Odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie dotyczącym podatku akcyzowego było przedmiotem oceny Izby Skarbowej. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej we W. w piśmie z dnia [...] wskazał iż odwołanie w części dotyczącej odmowy wypłaty oprocentowania dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym rozstrzygnął Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] Od tej decyzji Z. R. wniósł skargę, sprawa jest rozpoznawana przed tutejszym sądem pod sygn. akt I SA/Wr 224/04. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Skarżący podnosząc, iż ma zastosowanie regulacja art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, z której wywodzi prawo do oprocentowania nadpłaty, pomija istotną okoliczność, iż przepis ten ma zastosowanie w przypadku gdy decyzja wymiarowa została wyeliminowana z obrotu prawnego inną decyzją administracyjną albo orzeczeniem sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie, nadpłata nie została spowodowana wydaną przez organ administracyjny decyzją w zakresie określenia zobowiązania podatkowego. Podatek został pobrany przez Urząd Celny na podstawie art. 11 ust. 5 – ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 z późn. zm.). Art. 11 ust. 5 wyżej wskazanej ustawy, ustanawiał zasadę działania urzędów celnych w charakterze płatników podatków, urząd celny jest obowiązany do poboru podatków należnych oraz wpłaty tych podatków na rachunek urzędu skarbowego – właściwego ze względu na siedzibę organu celnego. Nie wydawał więc decyzji w zakresie określenia zobowiązania podatkowego, nie można więc w tej sytuacji stosować regulacji art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe zasadnie więc zastosowały regulację art. 77 § 1 pkt 2, art. 78 § 1 oraz art. 78 § 3 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Zwrócić należy również uwagę iż Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie rozpoznawał odwołania w części dotyczącej odmowy wypłaty oprocentowania nadpłaty podatku akcyzowego albowiem w tym zakresie decyzję podjął Dyrektor Izby Celnej we W. Skarga w tym zakresie zostanie rozpoznana przez sąd w sprawie I SA/Wr 224/04. Mając na uwadze powyższe należało uznać, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. nie narusza prawa, skargę należało więc na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) oddalić.