I SA/Wr 338/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Barbara Ciołek, Sędziowie: Sędzia WSA – Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA – Tomasz Świetlikowski, Protokolant: Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2005-2007 oraz rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2008-2010 oddala skargę. Przedmiotem skargi J. L. (dalej: podatniczka, skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...]r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. o odmowie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2005-2007 w wysokości należność główna 6 094,00zł oraz odsetek i kosztów upomnienia oraz o rozłożeniu na 12 rat miesięcznych zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2008-2010 w wysokości należność główna 6 902,00zł wraz z odsetkami i kosztami upomnienia. Podatniczka w dniu [...] września 2011 r. wystąpiła do Burmistrza Miasta Z. z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2005-2007 w wysokości 6 102,80zł oraz o rozłożenie na raty zaległości za lata 2008-2010 w wysokości 6 902,00zł., motywując wniosek trudną sytuacją finansową, uniemożliwiającą jednorazowe uregulowanie tak wysokiej kwoty zobowiązań. Wyjaśniła, że zaległości podatkowe dotyczą podatku od nieruchomości za dzierżawioną od Skarbu Państwa zabudowaną nieruchomość stanowiącą działkę gruntu nr [...]o powierzchni 3 712m2. Podatniczka podniosła, że w umowie dzierżawy zawartej w dniu [...]czerwca 2002 r. nie wskazano podmiotu zobowiązanego do opłacania podatku od nieruchomości, a dopiero w kolejnej umowie zawartej w 2008r. zawarto stwierdzenie, że obowiązek opłacania podatku od nieruchomości ciąży na dzierżawcy. Z uwagi na powyższe strona uważa, że do powstania zaległości za lata 2005-2007 nie doszło z jej winy, dopiero bowiem w toku prowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że to na niej jako dzierżawcy również za lata 2005-2007 ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Na podstawie złożonego przez podatniczkę oświadczenia o stanie majątkowym oraz zgromadzonych dokumentów ustalono, że skarżąca prowadzi usługowo - handlową działalność gospodarczą i dotychczas nie korzystała z pomocy de minimis. Przychód w roku 2010 według zeznania o wysokości osiągniętego dochodu/ poniesionej starty PIT-38 wyniósł 157 889,96zł, natomiast koszty działalności wyniosły 159 389,30zł. W roku bieżącym strata za okres od stycznia do lipca wyniosła 1 810,68zł. Strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem – R. L. (63 lata), osiągającym dochody z tytułu emerytury w wysokości 1685zł miesięcznie. Jako łączny miesięczny stały dochód netto rodziny strona podała kwotę około 2000zł. Natomiast stałe wydatki mieszkaniowe strony kształtują się następująco: 250zł miesięczny czynsz za mieszkanie, 131,07zł - opłata za energię elektryczną za 2 miesiące, 133,65zł - opłata za gaz za 2 miesiące. Do grudnia 201 lr. małżonkowie spłacali kredyt w wysokości 11 OOOzł zaciągnięty na remont mieszkania - rata miesięczna wynosiła 625zł. Ponadto Państwo L. opłacają kwartalnie składki na ubezpieczenie na życie -łącznie około 300,00zł oraz roczną składkę na ubezpieczenie samochodu w wysokości 1610zł. Strona wraz z mężem zamieszkują w stanowiącym ich własność lokalu mieszkalnym o powierzchni 28m2 oraz są właścicielami samochodu dostawczego marki [...] [...], rok produkcji 2001. Decyzją nr [...]z dnia [...]. Burmistrz Miasta Z. odmówił skarżącej umorzenia wnioskowanych zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2005-2007 oraz rozłożył na 12 rat miesięcznych spłatę zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2008-2010. Powołując się na przepis art. 67a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej organ wskazał, że nie wystąpił po stronie podatniczki ważny interes, przemawiający za umorzeniem zaległości podatkowych. Podkreślił organ, że poniesiona zarówno w 2010r., jak i w bieżącym roku strata na działalności gospodarczej nie jest wystarczającym argumentem za uwzględnieniem wniosku o umorzenie, zaś ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej obciąża podatnika, a przenoszenie tego ryzyka na budżet gminy uznać należy za sprzeczne z interesem publicznym. Podobnie brak zapisu w umowie dzierżawy o obowiązku opłacania przez skarżącą podatku od nieruchomości nie uzasadnia umorzenia zaległości podatkowych, bowiem obowiązek podatkowy dzierżawcy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa wynika wprost z przepisów prawa podatkowego, a mianowicie z art. 3 ust. 1 pkt 4a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ podatkowy przychyli się natomiast do wniosku strony o rozłożenie na raty zaległości podatkowych za lata 2008-2010 uznając, że jednorazowa spłata tych zaległości może być trudna dla strony przy jej obecnej sytuacji finansowej. W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka wniosła o jej uchylenie i umorzenie jej zaległości podatkowych za lata 2005-2007. Podniosła, że skoro jest w zasadzie na utrzymaniu męża, a dodatkowo będzie jeszcze spłacać w ratach zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2008-2010, pozwala to na uznanie, że jej sytuacja jest szczególna i uzasadnia umorzenie części zaległości podatkowych. Natomiast z uzasadnienia decyzji wynika jedynie, że gdyby podatniczce umorzono zaległości podatkowe byłaby to pomoc nieuzasadniona wobec traktowania wszystkich podatników jednakowo. Strona zaznaczyła również, że straty wynikające z działalności gospodarczej nie są wynikiem nieprawidłowego jej prowadzenia, leczy sytuacji gospodarczej, która powoduje, że coraz mniej osób korzysta z usług parkingu strzeżonego. Zdaniem podatniczki, zachodzi w jej przypadku szczególna sytuacja, gdyż zaległości, o których umorzenie się ubiega powstały wskutek wadliwie skonstruowanej umowy dzierżawy nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. nie uwzględniło zarzutów odwołania i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając również jej uzasadnienie. W decyzji podkreślono, że organ pierwszej instancji dopełnił obowiązku zebrania i wnikliwej oceny materiału dowodowego i prawidłowo oceniono, że podnoszone przez stronę okoliczności nie mają charakteru wyjątkowego i nie uzasadniają przyznania stronie tak znacznej ulgi, jaką stanowi umorzenie zaległości podatkowych. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że jakkolwiek przepis art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej formułuje takie same przesłanki zarówno w odniesieniu do instytucji rozkładania na raty zaległości podatkowej, jak i do umarzania należności podatkowych, to ulgi te wywołują dla budżetu gminy zupełnie inne skutki. Rozłożenie na raty oznacza, że wpływy podatkowe zostaną zrealizowane, ale z opóźnieniem. Natomiast umorzenie zaległości podatkowej oznacza bezpowrotną utratę należnych budżetowi wpływów. Dlatego też, chociaż zastosowanie każdej z tych ulg opiera się na tych samych przesłankach, w każdym przypadku organ podatkowy dokonuje odrębnej oceny sytuacji i stosownie do tych ustaleń podejmuje właściwą decyzję, przy czym rozstrzygnięcie w sprawie rozłożenia na raty części zaległości podatkowych nie determinuje rozstrzygnięcia, w przedmiocie umorzenia pozostałej ich części. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi podatniczki do tutejszego Sądu, w której skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca ponownie podkreśliła, że jej sytuacja jest szczególna bowiem zaległości podatkowe, o których umorzenie się ubiega powstały wskutek wadliwie skonstruowanej umowy dzierżawy nieruchomości. Wadliwość wskazanej umowy polegała na braku pouczenia dzierżawcy o jej administracyjnoprawnych konsekwencjach tj. o obowiązku opłacania podatku od nieruchomości przez dzierżawcę. Mimo iż umowa ta zawarta ze Starostą Z. reprezentującym Skarb Państwa jest niewątpliwie umową cywilnoprawną, to jednak zdaniem strony zważywszy na fakt, iż jej stroną jest organ administracyjny, a jej zawarcie jest realizacją funkcji administrowania mieści się ona w ramach szeroko pojętych prawnych form działania administracji. W takim wypadku powinna być ona zgodna z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, w tym z wyrażoną w art. 9 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego zasadą informowania jednostki o konsekwencjach i skutkach podejmowanych działań związanych z szeroko pojętym administrowaniem oraz obowiązkiem czuwania organu nad tym, aby strona nie poniosła szkody w wyniku nieznajomości prawa. W niniejszej sprawie konsekwencją niedochowania przez organ administracyjny powyższej zasady tj. poinformowania dzierżawcy o ciążącym na nim obowiązku podatkowym jest powstanie zaległości podatkowych, które obciążają stronę. Niezależnie od powyższego J. L. podniosła, że jej obecna sytuacja finansowa, a w szczególności fakt, iż pozostaje w zasadzie na utrzymaniu męża i będzie dodatkowo obciążona ratalną spłatą zaległości podatkowych za lata 2008-2010 pozwalają na uznanie jej przypadku za szczególny, uzasadniający umorzenie zaległości podatkowych za okres 2005-2007. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wypada odnotować, że jakkolwiek zaskarżona decyzja rozstrzyga zarówno w zakresie rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2008 – 2010 (pozytywnie dla skarżącej) oraz w zakresie umorzenia należności podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2005-2007 (odmownie), zaś w skargą objętą całą decyzję, to jednak podniesione w skardze zarzuty, podobnie jak zarzuty podnoszone wcześniej w odwołaniu, dotyczą tylko rozstrzygnięcia w kwestii odmowy umorzenia zaległości. Zgodnie z przepisem art. 67a § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może rozłożyć na raty zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę, umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Jak wynika z powyższego, i na co trafnie zwracał uwagę organ w zaskarżonej decyzji, umorzenia decyzją zaległości podatkowej, podobnie jak rozłożenia na raty zaległości podatkowej, organ podatkowy dokonuje przy zastosowaniu uznania administracyjnego, które polega na przyznaniu organom podatkowym możności dokonania wyboru między dwoma równowartościowymi rozwiązaniami. Zakres uznania administracyjnego nie jest jednak uprawnieniem nieograniczonym, a dowolność w rozpoznawaniu wniosków o umorzenie zaległości podatkowych jest niedopuszczalna. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00, LEX nr 78302, wyrok NSA z 28 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Sz 1292/00, LEX nr 78300). Z treści art. 67a O.p. należy wywieść, że uznanie administracyjne jest ograniczone kierunkowymi dyrektywami wyboru, jakimi są użyte w treści przepisu zwroty "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". Powyższe pojęcia są nieostre, tym niemniej próbę ich zdefiniowania - jako właśnie pewnych dyrektyw wyboru - podjęła zarówno doktryna, jak i orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zwraca się więc uwagę, że treść powyższych pojęć musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, iż w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Jeżeli ważny interes podatnika względnie interes publiczny nie występują w sprawie, organ podatkowy nie może udzielić ulg w spłacie należności podatkowych, nawet jeżeli pomoc taka byłaby dopuszczalna na gruncie odrębnych przepisów, w tym art. 67b Ordynacji podatkowej" (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 października 2010r. sygn. akt I SA/Wr 431/10). Ocena ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, o których mowa w powyższym przepisie, nie może być dokonywana w sposób subiektywny, a więc nie może o tym decydować przekonanie podatnika o jego krzywdzie. Zgodnie z powszechnie zaakceptowanym orzecznictwem o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane, które są zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości (vide wyrok NSA z 14 września 2001 r. sygn. akt III SA 1590/00 LEX nr 79619, ). Wskazuje się w orzecznictwie, że mieszczą się w zakresie tego pojęcia przypadki, gdy na skutek zapłaty podatku podatnik zostałby pozbawiony środków do życia lub musiał zlikwidować źródło zarobkowania. Nie może natomiast przemawiać za zastosowaniem ulgi subiektywne przekonanie strony skarżącej o wyrządzonej jej przez organy podatkowe "krzywdzie", odzwierciedlającej się odmowie umorzenia zaległości podatkowej. Organy, oceniając istnienie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego mają obowiązek rozważyć wszelkie okoliczności wpływające na ocenę tych przesłanek, w tym dotyczące sytuacji osobistej i majątkowej podatnika, wpływu realizacji zobowiązania na sytuacje indywidualną strony znaczenie społeczne zapłaty bądź zwolnienia podatnika od zapłaty podatku, a także okoliczności i przyczyny powstania zaległości. Należy mieć przy tym na uwadze, iż w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany jest pogląd, że skoro wnioskowana ulga jest instytucją nadzwyczajną, to tym samym wypadki społeczne i gospodarcze muszą posiadać tę samą cechę. Zatem za zastosowaniem ulgi w postaci rat przemawiać będą wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.03.2002 r. sygn. akt I SA/Gd 1563/99). Okoliczności powstania zaległości podatkowej u wnioskującego o jej umorzenie lub rozłożenie na raty mieszczą się w zakresie badania istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie ulgi płatniczej. Przyznanie ulgi płatniczej w sytuacji gdy podatnik świadomie nie odprowadzał podatku, mimo że dysponował niezbędnymi ku temu środkami, powodowałoby premiowanie zamierzonych przez podatnika działań niezgodnych z prawem. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2009 r. sygn. akt II FSK 805/08; POP 2010/2/130). Z kolei "interes publiczny" to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgnięcia przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Jak słusznie przyjęto w wyroku NSA z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1838/01 nakaz uwzględniania interesu publicznego oznacza dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, kontrolę błędnych decyzji" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 201 lr. sygn. akt I SA/Wr 961/11). Ponadto po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67 § 1 o.p. (por. wyrok NSA z dnia 22 października 1999r. sygn. akt III SA 7580/98, LEX 40537). Zgodzić się należy, że orzekając na podstawie art. 67 § 1 pkt 3 o.p organ podatkowy musi w jego ramach dokonać wyważenia interesu publicznego polegającego na konstytucyjnym obowiązku zapłaty podatku i równego traktowania podatników z indywidualnym interesem podatnika, często będącego w trudnej sytuacji materialnej lub osobistej. Tym niemniej spoczywający na wszystkich podatnikach obowiązek uiszczania daniny publicznej nakazuje, by wykładnia przepisów umożliwiających udzielenie obywatelom ulg w regulowaniu obciążeń podatkowych zmierzała raczej ku stosowaniu tych ulg w sytuacjach wyjątkowych, a nie na zasadzie reguły, gdy tylko podatnik znajdzie się w trudnym położeniu finansowym lub osobistym. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżaną decyzję, podobnie jak poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydano w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania podatkowego, w którym zebrano wyczerpujący materiał dowodowy oraz prawidłowo ustalono stan faktyczny, w tym sytuację finansową skarżącej. Strona, mimo zarzutu oparcia decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych, nie kwestionuje jednak treści tych ustaleń zawartych w decyzji ( wskazuje wręcz, że prawidłowo organ I instancji ustalił, że w obecnej chwili ponosi straty z działalności gospodarczej i pozostaje na utrzymaniu męża), ale konkluzję organu, iż nie wystąpiła w jej przypadku przesłanka ważnego interesu podatnika, przemawiająca za przyznaniem ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Zdaniem Sądu, ustalone w sprawie okoliczności uprawniały organ do stwierdzenia, że nie zachodzi po stronie skarżącej przesłanka "ważnego interesu podatnika". Organy nie kwestionowały, że sytuacja finansowa skarżącej jest trudna, zważywszy na odnotowaną zarówno w ubiegłym, jak i w bieżącym roku stratę z działalności gospodarczej oraz wysokość wspólnych dochodów skarżącej i jej męża na poziomie 2000zł miesięcznie ( przy obciążeniu stałymi kosztami utrzymania w wysokości ok. 400 zł). Jednocześnie nie jest to sytuacja, w której zapłata zaległości wiąże się z zagrożeniem egzystencji skarżącej, w szczególności gdy wciąż posiada ona potencjalne źródło zarobkowania w postaci prowadzonej działalności gospodarczej, dochód uzyskiwany przez męża ma charakter stały, małżonkowie posiadają własny lokal mieszkalny oraz samochód. Trafnie też wskazuje organ odwoławczy, odnosząc się powołanych przez skarżącą przyczyn strat z działalności gospodarczej (zmniejszenie popytu na świadczone przez nią usługi parkingowe), że niepowodzenia finansowe działalności gospodarczej nie mogą skutkować obowiązkiem umorzenia zaległości podatkowych. Każdy przedsiębiorca podejmują działalność bierze bowiem na siebie ryzyko m.in. wahań podaży i popytu na rynku, które, podobnie jak inne niekorzystne gospodarczo zjawiska (przykładowo: opóźnienia w zapłacie, straty materiałowe, zmiany warunków wykonywania usług i.t.p.) powinny być elementem jego kalkulacji finansowych, uwzględniających konieczność zapłaty podatków. Powyższe okoliczności powołane przez skarżącą nie różnicują też jej sytuacji w stosunku do wielu innych przedsiębiorców, którzy mimo pogorszenia koniunktury na rynku są obowiązani płacić podatki. Również co do oceny przyczyny powstania zaległości podatkowych, którą - według skarżącej – był brak odpowiedniej informacji o obowiązku zapłaty przez nią podatku w umowie dzierżawy nieruchomości, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego. Jakkolwiek bowiem w umowie dzierżawy zawartej w dniu [...] czerwca 2002r. pomiędzy Starostą Z. reprezentującym Skarb Państwa a skarżącą brak było zapisu wskazującego wprost, że to na dzierżawcy ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości (zapis taki wprowadzono dopiero w umowie zawartej w dniu [...] września 2008r.), to jednak obowiązek taki wynikał bezpośrednio z przepisów prawa. W świetle bowiem przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w 2002r. był to przepis art. 2 ust. 1 pkt 3, obecnie: art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, które są posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego. Skoro zatem powszechnie obowiązujący przepis prawa podatkowego nakładał na skarżącą obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości, to informacji o tym obowiązku w treści aktu notarialnego nie tylko nie zwalniał jej z tego obowiązku, ale też nie pozwala na przyjęcie, że skarżąca. Nie może być bowiem przesłanką uwalniającą podatnika od odpowiedzialności za powstanie zaległości nieznajomość regulacji prawnych – przyjęcie tezy przeciwnej nie tylko uderza w domniemanie znajomości prawidłowo opublikowanych przepisów przez obywateli, które należy uznać za jeden z warunków funkcjonowania państwa prawa, ale też naruszałoby konstytucyjną zasadę równości. Końcowo Sąd zauważa, że fakt, iż przyznanie ulgi w postaci umorzenie zaległości podatkowych oraz rozłożenia zaległości podatkowych na raty oparte są na tych samych przesłankach (interesu publicznego oraz ważnego interesu podatnika), nie powoduje wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w świetle jednoczesnego przyznania skarżącej ulgi za lata 2008-2010 w postaci rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości za ten okres. Jak bowiem słusznie wskazał organ podatkowy, rozłożenie na raty nie oznacza definitywnej utraty dochodów Skarbu Państwa, ale ich wpływ z opóźnieniem. Zarówno więc w przypadku odmowy umorzenia zaległości, ja i w razie przychylenia się do wniosku strony o rozłożenie zaległości na raty, organ może opierać się na ocenie, że sytuacja materialna strony oraz przyczyny powstania zaległości nie uzasadniają całkowitego zwolnienia podatnika z obowiązku świadczenia. Ważny interes podatnika w przypadku rozłożenia zaległości na raty może się przejawiać w uwzględnieniu jego sytuacji finansowej oraz np. przyczyn powstania zaległości dla ułatwienia mu realizacji obowiązku podatkowego, nie zaś zwolnienia go z tego obowiązku, przy czym ulga ta jest przyznawana w sytuacji oceny, że strona generalnie jest w stanie spłacić zaległość i realizować układ ratalny. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).