I SA/Wr 342/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędzia NSA Lidia Błystak, Asesor WSA Dagmara Dominik, Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu nieujawnionych źródeł przychodów za 1998r. I. uchyla zaskarżoną decyzję II. orzeka, że decyzja wymieniona w punkcie I nie podlega wykonaniu, III. zasądza na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 2.835 (słownie: dwa tysiące osiemset trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...]. Nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. ustalił skarżącemu W. F. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od nieujawnionych źródeł dochodu za 1998 rok w wysokości [...]zł. Z poczynionych przez organ I instancji ustaleń wynika iż w rozpatrywanym roku podatkowym skarżący w złożonym zeznaniu podatkowym wykazał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...]zł, z którego dokonał odliczenia z tytułu zapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne. Przeprowadzone postępowanie podatkowe za ten rok nie dało podstaw do kwestionowania wysokości powyższego dochodu. Ustalono zaś iż w roku podatkowym 1998r. podatnik nabył prawo wieczystego użytkowania działki nr [...] wraz z usytuowanym na niej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wolnostojącym położonej w S. za kwotę [...]zł z czego w 1998r. podatnik pokrył jedynie kwotę [...]zł. W związku z dokonaną transakcją zakupu nieruchomości skarżący poniósł dodatkowo koszty w wysokości [...]zł na które składają się opłata skarbowa w wysokości [...]zł oraz taksa notarialna w kwocie [...]zł + podatek VAT w wysokości [...] zł. Ostatecznie zatem wartość wydatku na nabycie nieruchomości przypadająca na 1998r. wyniosła [...]zł. Organ I instancji ustalił, iż w rozpatrywanym roku podatkowym w okresie od [...] do dnia nabycia nieruchomości tj. do [...]. skarżący poniósł nadto wydatki na alimenty w kwocie [...]zł, pokrył składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości [...]zł, dokonał zakupu samochodu Polonez-Truck w wysokości [...]zł. Zgromadzone w tym okresie zasoby finansowe ustalono na kwotę [...]zł na które składają się: umowa darowizny z dnia [...]. zawarta przez skarżącego z W. F. na kwotę [...]zł, darowizna z dnia [...]. na kwotę [...]zł zawarta między skarżącym a J. F., umowa pożyczki z dnia [...]. zawarta pomiędzy skarżącym a W. F. oraz amortyzacja środków trwałych wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości [...]zł. Wartość zasobów zgromadzonych w latach poprzednich tj. przed 1998r. określono na kwotę [...]zł (dochód z działalności gospodarczej za lata 1992-1997 w wysokości [...]zł oraz kwota uzyskana ze sprzedaży samochodu Ford Sierra w wysokości [...]zł. Nie uwzględnił zaś organ I instancji jako źródeł finansowania poniesionych w 1998r. wydatków kwotę [...]zł którą otrzymał skarżący jako pożyczkę w dniu [...]., kwotę [...]zł z tytułu sprzedaży samochodu marki Ford Mondeo. Tych źródeł dochodu roku 1998 organ I instancji nie uwzględnił z tej przyczyny iż umowa pożyczki i sprzedaż samochodu miały miejsce po dacie nabycia nieruchomości. Nie uwzględniono po stronie zasobów finansowych kwoty [...]zł, którą skarżący otrzymał jako spadek po zmarłym ojcu. Postanowienie stwierdzające nabycie spadku zostało wydane [...] a więc również po dacie poniesienia wydatku na nabycie nieruchomości co zdaniem organu I instancji nie pozwala na zaliczenie tej kwoty do przychodów roku 1998. Nie uwzględniono również przy rozliczaniu źródeł finansowania wydatków rozpatrywanego roku wyjaśnień podatnika o posiadaniu waluty obcej w wysokości [...]marek oraz wartościowych pamiątek rodzinnych, które skarżący zbył uzyskując pieniądze na nabycie nieruchomości. Tym wyjaśnieniom nie dano wiary, gdyż podatnik nie przedłożył żadnych dowodów na powyższe okoliczności. W rezultacie dokonanych ustaleń wysokość przychodów za rok 1998 nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach ustalono na kwotę [...]zł. Powołując się na art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991r. (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.) ustalono podatnikowi podatek zryczałtowany od nieujawnionych źródeł przychodu na kwotę [...]zł. Od decyzji organu I instancji podatnik wniósł odwołanie. Organ odwoławczy przeprowadził postępowanie dowodowe uzupełniające i część zarzutów podnoszonych w odwołaniu uznał za zasadne. W wyniku przesłuchania w charakterze świadka B. F. organ II instancji przyjął jako źródło finansowania wydatków 1998r. darowiznę otrzymaną od świadka w kwocie [...]zł. Za zasadne organ odwoławczy uznał zarzut podatnika w zakresie uznania uzyskanych przychodów w skali całego roku co oznacza, że do przychodu roku 1998 doliczył pożyczkę w wysokości [...]zł udzieloną po poniesieniu wydatku na zakup domu oraz przychód w kwocie [...]zł uzyskaną ze sprzedaży samochodu również po dacie nabycia nieruchomości a także przychód uzyskany ze spadku w wysokości [...]zł. Za zasadny uznano również zarzut dotyczący nieprawidłowego przyjęcia za wydatek straty powstałej w działalności gospodarczej w ciągu roku gdy tymczasem rok podatkowy 1998 zamknął się dochodem uzyskanym w wyniku sprzedaży środka trwałego tj. samochodu za [...]zł. Nie uznał zaś organ odwoławczy jako przychodu wartości uzyskanej ze sprzedaży marek niemieckich oraz pamiątek rodzinnych stwierdzając, że podatnik nie przedstawił dowodów iż mógł dysponować kwotą [...]DM oraz pamiątkami rodzinnymi, jak również nie wykazał aby marki zakupił za pieniądze uzyskane ze spadku. Uwzględniając zaś podniesioną w odwołaniu okoliczność, iż za uzyskane dochody od 1988r. do 1997r. skarżący dokonywał zakupu marek niemieckich organ odwoławczy postanowił uznać, iż podatnik od roku 1992 do 1997 tj. od roku od kiedy według zeznań matki skarżącego wraz z rodziną pozostawał na jej utrzymaniu a dochód uzyskany w tych latach w łącznej kwocie [...]zł przeznaczył na nabycie [...]marek. Sprzedając marki w dniu zakupu nieruchomości tj. [...]. w/g przelicznika kursu walut na dzień zakupu nieruchomości 1 DM warta była [...]zł. Podatnik jak przyjął organ odwoławczy ze sprzedaży marek mógł uzyskać kwotę [...]zł, którą przyjął ostatecznie po stronie przychodów za lata 1992-1997. Brak jest zaś zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej podstaw do uznania iż podatnik już od 1988r. całość uzyskiwanych dochodów lokował w walucie obcej, bowiem w tym okresie posiadał 4-osobową rodzinę na utrzymaniu, a wykazane w odwołaniu dochody za lata 1988-1991 były znacznie niższe od przeciętnego wynagrodzenia, zaś na utrzymaniu matki podatnik pozostawał od roku 1992. Mając na uwadze fakt lokowania dochodu w walucie obcej brak jest wedle stanowiska organu odwoławczego podstaw do uznania zarzutu dotyczącego niezwaloryzowania kwot dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej w latach 1992-1997. Analizując materiał dowodowy organ odwoławczy uznał za zasadne doliczyć do wydatków zakup samochodu Ford Sierra za kwotę [...]zł, oraz spłaty rat kredytu zaciągniętego [...]. do końca 1998r. w łącznej kwocie [...]zł. Ustalając zatem łączne wydatki poniesione przez podatnika w 1998r. oraz w latach poprzednich w kwocie [...]zł oraz łączne przychody uzyskane od 1992 do końca 1998r. w łącznej kwocie [...]zł uznał organ II instancji, że na pokrycie wydatków w 1998r. zabrakło podatnikowi kwoty [...]zł, od której zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustalił 75% zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w kwocie [...]zł. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez nieuznanie wyjaśnień, iż poniesione przez skarżącego wydatki miały pełne pokrycie w ujawnionych źródłach przychodu w majątku zgromadzonym w latach poprzedzających poniesienie wydatku. Podobnie jak w postępowaniu odwoławczym podatnik zarzucił iż bezpodstawnie nie uznano po stronie przychodów kwoty [...]zł uzyskanej ze sprzedaży w 1992r. samochodu Ford Sierra, oraz kwot uzyskanych ze sprzedaży pamiątek rodzinnych oraz zgromadzonych walut. Nadto skarżący zarzucił nieprawidłowe jego zdaniem uznanie wartości nabytego spadku po ojcu w jego wartości nominalnej zamiast po przeliczeniu kwoty [...]zł w cenie sprzedaży nabytych za tę kwotę marek niemieckich oraz nieprawidłowe przyjęcie jako wydatku spłaty rat kredytu inwestycyjnego zaciągniętego w 1996r. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Wśród źródeł przychodów, wymienionych przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991r. (Dz. U. z 1993r. nr 90, poz. 416 z późn. zm.) znajdują się źródła nieujawnione. Doprecyzowując w art. 20 ust. 3 cyt. ustawy sposób ustalania przychodów z tego tytułu prawodawca wskazał, że ich wysokość ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Przepis art. 30 ust.1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi natomiast, że od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach pobiera się podatek w formie ryczałtu – w wysokości 75% dochodu. Zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pierwszym elementem niezbędnym do ustalenia wysokości omawianych przychodów jest stwierdzenie wysokości poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków oraz wartości zgromadzonego w tymże roku mienia, jak również mienia zgromadzonego w latach poprzednich. Na tle powyższego istnieje konieczność analizy pojęcia wydatku i mienia, przy czym w tym ostatnim przypadku z punktu widzenia kryterium czasu, mienie można sklasyfikować zasadniczo jako: zgromadzone w roku podatkowym i zgromadzone w latach poprzednich, przy czym w obu przypadkach musi ono pochodzić z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Pomiędzy pojęciem wydatku i mienia zachodzi zależność, polegająca zasadniczo na tym, iż fakt poniesienia określonego wydatku powoduje uszczuplenie mienia, które co do wartości nie może jednak zostać zbilansowane w postaci pojawienia się majątku podatnika np. rzeczy stanowiącej przedmiot wydatku. Istotne znaczenie ma również zastosowania w art. 20 ust. 3 in fine formuła "pochodzące z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania". Przychody opodatkowane to takie, które zostały ujawnione organowi podatkowemu, niezależnie od formy opodatkowania, w szczególności w złożonych organom podatkowym deklaracjom (zeznaniach), ale również wynikające z decyzji podatkowych, a także wynikające z odpowiednich dokumentów potwierdzających dochody uzyskane w innych krajach, wystawione przez właściwe, legitymowane do tego organy podatkowe tych państw. W świetle przywołanych przepisów ustalenia w sprawie wymagało czy podatnik w spornym okresie osiągnął przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nie ujawnionych, przy czym dla określenia wysokości tych ewentualnych przychodów konieczne było ustalenie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego mienia, jak i ustalenie czy wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od podatku. Można zatem przyjąć, że opodatkowanie w sytuacji, o jakiej mowa w w/w przepisach, następuje na podstawie tzw. znamion zewnętrznych (tj. wydatków) świadczących o położeniu ekonomicznym podatnika. Oznacza to, że organ podatkowy na podstawie wyżej wskazanych przepisów uprawniony jest do porównania wysokości wydatków, jakie podatnik poniósł w ciągu roku podatkowego, do wartości opodatkowanych bądź zwolnionych z podatków zasobów finansowych, jakie zgromadził w tym roku oraz zasobów, które zgromadził wcześniej, tj. przed rozpoczęciem danego roku podatkowego. W konsekwencji, w przypadku gdy stwierdzone zostanie, iż poniesione wydatki nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz w zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych, ograny podatkowe zyskują uprawnienie do przyjęcia, iż podatnik osiągnął przychody ze źródeł, których nie ujawnił (por. wyrok NSA z dnia 7.12.2000r. sygn. akt I SA/Ka 1580/99). W sytuacji, gdy podatnik stara się wykazać, iż poniesione wydatki znajdują pokrycie w zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych nic nie stoi na przeszkodzie, aby taką okoliczność podniósł i wykazał w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Jednak ciężar dowodu obciąża w takim przypadku samego podatnika, gdyż to on, powołując się na taki fakt, wyprowadza korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyroki NSA z dnia 13.01.2000r. sygn. akt I SA/Ka 960/1988 i z dnia 31.07.2001r. sygn. akt SA 643/00). Przed ustaleniem zgromadzonych zasobów finansowych organ podatkowy bada rzetelność składanych dowodów przez podatnika oraz ocenia jego wnioski dowodowe. Przy czym w omawianym postępowaniu znaczenie szczególne mają zasady logiki i doświadczenia życiowego, stąd podatnik składając wyjaśnienia oraz dowody winien zadbać o to, by pozostawały one w zgodzie z tymi zasadami. Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy organy podatkowe winny przede wszystkim ustalić wysokość poniesionych przez skarżącego wydatków w rozpatrywanym roku podatkowym jak i osiągniętych w tymże roku przychodów. Dokonać następnie porównania tychże wielkości w celu sprawdzenia czy poniesione wydatki znajdują pokrycie w uzyskanych dochodach. Jeżeli okazałoby się, iż wydatki przewyższają uzyskane w tymże roku przychody podjąć próbę ustalenia czy nadwyżka wydatków nad przychodami mogła zostać zaspokojona zgromadzonymi środkami finansowymi z lat poprzednich. W przedmiotowej sprawie takiego rozliczenia organy podatkowe nie dokonały bowiem dokonały zbiorczego zestawienia wydatków i przychodów podatnika za okres od 1992 roku do rozpatrywanego roku podatkowego 1998r. Istotnym zaś w sprawie jest nie w którym roku podatkowym wydatek został poniesiony a rok w którym podatnik uzyskał dochód nie znajdujący pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Innymi słowy organ podatkowy winien ustalić czy i w jakiej wysokości na dzień [...]. podatnik posiadał oszczędności, następnie ustalić wysokość poniesionych w 1998r. wydatków oraz uzyskanych przychodów i dokonać porównania tychże dwóch wielkości, które pozwolą określić ewentualnie uzyskane przez podatnika dochody z nieujawnionych źródeł przychodów w rozpatrywanym roku podatkowym. O ile w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie zeznany dochód, to na podatniku ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych zasobach. Jako źródło dochodu z którego pokryte zostały wydatki rozpatrywanego roku podatkowego podatnik wskazał środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży pamiątek rodzinnych. To źródło dochodu nie zostało przez organ odwoławczy uwzględnione, gdyż zdaniem organu "podatnik w tym zakresie nie przedstawił żadnych dowodów ani też nie uwiarygodnił, iż mógł dysponować pamiątkami rodzinnymi". Z tym stanowiskiem zdaniem Sądu na obecnym etapie postępowania nie sposób się zgodzić. Uwiarygodniając uzyskanie środków finansowych ze sprzedaży pamiątek rodzinnych podatnik zawnioskował dowody z przesłuchania świadków J. F. i B. F.. Organ II instancji w postępowaniu odwoławczy przeprowadził powyższy dowód z zeznań tych świadków, jednakże do treści tych zeznań w części dotyczącej posiadania przez skarżącego pamiątek rodzinnych nie ustosunkował się. Brak zaś stanowiska organu odwoławczego co do tej części zeznań powołanych świadków uniemożliwia Sądowi ocenę czy trafnie organy podatkowe uznały, iż źródła finansowania wydatków 1998r. ze środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży pamiątek rodzinnych zostało przez podatnika wykazane czy też nie. Dowód z zeznań świadków na okoliczność posiadania przez podatnika zasobów finansowych w postępowaniu zmierzającym do określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na treść art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określającym sposób ustalania przychodu z nieujawnionych źródeł należy uznać za dowód mający znaczenie w sprawie, a ocena wiarygodności takiego dowodu należy oczywiście do organu podatkowego. Skoro w przedmiotowej sprawie dowód w postaci zeznań świadków matki i żony skarżącego w zakresie posiadania przez skarżącego pamiątek rodzinnych nie został oceniony, to tym samym organ odwoławczy naruszył art. 210 § 4 ordynacji podatkowej – ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.). Podobne rozważania należy odnieść do podnoszonego w skardze zarzutu dotyczącego zdaniem skarżącego bezzasadnego nie uznania wyjaśnień podatnika w których podaje, iż samochód Ford Sierra nabyty w 1992r. zakupił ze środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży również w 1992r. starego modelu samochodu Ford Sierra nabytego w latach 1987-1988r. Organ odwoławczy do powyższych wyjaśnienie nie odniósł się co czyni niemożliwym ustosunkowanie się Sądu do tejże części zarzutów skargi. Ponownie należy podkreślić, że o ile w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nie ujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie zeznany dochód, na podatniku ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych zasobach. Wyjaśnienia podatnika stanowią dowód w takim postępowaniu, lecz podlegają ocenie organu podatkowego i ich wartość dowodowa zależy od tego czy są one prawdopodobne. Zatem organ podatkowy winien do wyjaśnień tych ustosunkować się i przekonywująco uzasadnić czy daje im wiarę czy też nie. W przedmiotowej zaś sprawie brak takowej oceny. Wbrew temu co podnosi w skardze skarżący świadkowie J. F. i B. F. nie potwierdzają wyjaśnień podatnika iż pieniądze uzyskane ze spadku przeznaczył na zakup marek niemieckich. Świadek B. F. nic nie wspomina o spadku otrzymanym przez skarżącego zaś matka skarżącego świadek J. F. jedynie zeznała, iż pieniądze ze spadku były "trzymane w domu i były przeznaczone przez zmarłego męża na zakup domu przez mojego syna". Jedynie do protokołu przesłuchania świadka B. F. z dnia [...]. skarżący wyjaśnił iż pieniądze uzyskane ze spadku zamienił na marki, które następnie sprzedał. Tak jak już wcześniej podniesiono do tejże części wyjaśnień skarżącego kiedy podał, że pieniądze ze spadku w kwocie [...]zł zamienił na marki organ odwoławczy praktycznie nie ustosunkował się. Z treści uzasadnienia decyzji stanowiącej przedmiot skargi nie sposób wywieść, z jakich przyczyn ta część wyjaśnień została uznana za niewiarygodną. Samo stwierdzenie organu iż po stronie przychodu uwzględnił kwotę [...]zł, nie może zaprzeczać iż pieniądze ze spadku podatnik przeznaczył na zakup marek. Gdyby bowiem ta część wyjaśnień została uznana za wiarygodną to po stronie przychodów uzyskanych przez podatnika należałoby przyjąć wartość nabytych dewiz, nie uwzględniając już oczywiście przychodu w walucie złotych polskich. Przy ponownej ocenie wiarygodności czy tez nie tej części wyjaśnień podatnika winien organ odwoławczy uwzględnić swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie a mianowicie to, w którym nie neguje faktu lokowania oszczędności przez podatnika w markach niemieckich o czym świadczy przyjęcie dochodu z działalności gospodarczej za lata 1992-1997 w wysokości przeliczonej na marki. Zasadnie zaś zdaniem Sądu organy podatkowe nie uwzględniły wyjaśnień podatnika w tej części kiedy twierdził iż posiadał oszczędności poczynione jeszcze przed 1992r. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, że skarżący w tym okresie nie mógł poczynić oszczędności skoro uzyskiwane przez niego dochody przed 1992r. były niskie, na utrzymaniu posiadał rodzinę, zaś na utrzymanie matki przeszedł jak sam podawał dopiero od 1992r. Jak już wcześniej powiedziano organ podatkowy winien ustalić uzyskane przez podatnika w 1998r. przychody oraz poniesione wydatki. Po stronie poniesionych wydatków organy podatkowe uwzględniły poniesiony przez podatnika wydatek jakim jest spłata rat kredytu inwestycyjnego uzyskanego w 1996r. Konsekwencją powyższego była zatem konieczność przyjęcia z kolei po stronie przychodów uzyskanego kredytu. Okoliczność tę zaś organy pominęły przy ustalaniu wysokości uzyskanego przez podatnika przychodu. Z umowy o kredyt inwestycyjny z dnia [...]. wynika, iż kredyt skarżący zaciągnął między innymi na zakup samochodu. w tej sytuacji rodzi się pytanie czy wydatek poniesiony przez podatnika na zakup samochodu Ford Mondeo w 1997r. nie został właśnie sfinansowany ze środków finansowych uzyskanych z przedmiotowego kredytu. Okoliczność powyższa nie została w toku postępowania podatkowego wyjaśniona, a jest ona o tyle istotna, gdyż w przypadku potwierdzenia się stanowiska skarżącego o zakupie samochodu w 1997r. właśnie z pieniędzy uzyskanych z zaciągniętego kredytu nieprawidłowym byłoby po stronie wydatków obciążanie podatnika zakupem samochodu i w tej części w jakiej ten zakup sfinansowany został środkami kredytowymi obciążanie go spłatą kredytu. Mając powyższe na uwadze należało uchylić zaskarżoną decyzję w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniają przepisy odpowiednio art. 152 i 200 ustawy powołanej wyżej.