I SA/Wr 347/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia . września 2011 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od marca do października 2009 r. w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z/s w S na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku akcyzowym za okres od marca do października 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania. Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] września 2014 r., nr [...], odmawiającą A sp. z o.o. z/s w S (dalej: spółka, strona, skarżąca) rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za okres od marca do października 2009 r. Wraz ze skargą spółka wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji określających jej zaległości podatkowe za ww. okres. Jako powód wstrzymania decyzji organu odwoławczego, skarżąca wskazała ryzyko wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków oraz powstania znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Strona złożyła zaś wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej określających jej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Rzeczony wniosek nie dotyczył więc zaskarżonej decyzji, lecz rozstrzygnięcia wydanego w innym postępowaniu podatkowym. Co prawda art. 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jednakże w analizowanym przypadku nie można mówić o tożsamości obu spraw. Sprawa zawisła przed tutejszym Sądem dotyczy bowiem udzielenia ulgi w spłacie (rozłożenia zaległości na raty), zaś przedmiotem decyzji objętej wnioskiem strony jest określenie zobowiązania podatkowego. Oznacza to, że żądanie spółki wstrzymania ww. aktów wykracza poza zakres toczącego się obecnie postępowania sądowego. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2012 r. (II FZ 441/12, CBOSA), w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy, rozumianej w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym jak i procesowym. Przyjąć zatem należy, iż zakresem art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Wobec powyższego, należało stwierdzić, że w sprawie sądowoadministracyjnej, której przedmiotem jest kontrola zgodności z prawem decyzji w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej, nie jest dopuszczalne wstrzymanie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., decyzji określających zobowiązania podatkowe (zob. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2015 r., I SA/Wr 38/15, CBOSA). Tym samym wniosek spółki o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowych nie mógł być przez tutejszy Sąd uwzględniony. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.