I SA/Wr 35/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów dotyczących tytułu wykonawczego oddala skargę. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Powołanym w sentencji wyroku - skarżonym - postanowieniem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO/Kolegium), po rozpatrzeniu zażalenia A (dalej: A/zobowiązany/strona/ dłużnik/podatnik/skarżący), utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy C. B. (dalej: Wójt Gminy/wierzyciel), w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, iż decyzją z [...] listopada 2009 r. (nr [...]) Wójt Gminy określił podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. Wobec nieuregulowania całości tego zobowiązania, w/w organ, jako wierzyciel, wystawił na zobowiązanego tytuł wykonawczy, obejmujący zaległości w podatku od nieruchomości za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. W odpowiedzi na powyższe, zobowiązany - działając na podstawie art. 33 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej: u.p.e.a.) - wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniał, że tytuł wykonawczy nie zawiera określonych prawem elementów, wymienionych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Wskazał, iż w tytule tym nieprawidłowo wyliczono - na dzień jego wystawienia, tj. na lipca 2010 r. - odsetki za zwłokę, poprzez ich zaniżenie. Uchybienie to stanowi - w ocenie A - naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Dłużnik zarzucił ponadto, że w tytule wykonawczym przedwcześnie określono należność główną i odsetki. Wywiódł, iż organ podatkowy nie dokonał ostatecznego zarachowania kwot, jakie uiścił on na podatek od nieruchomości za lata 2004-2009. Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. (nr [...]), wydanym w trybie art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a., Wójt Gminy (wierzyciel) zgłoszone przez stronę zarzuty do tytułu wykonawczego uznał za bezpodstawne. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. podniósł, że tytuł wykonawczy zawiera - określone tym przepisem - niezbędne elementy treściowe. Zauważył, iż wysokość odsetek za zwłokę została natomiast ustalona w prawidłowej wysokości na dzień [...] sierpnia 2010 r., w którym to dniu Urząd Skarbowy w W. zastosował środek egzekucyjny. Odnośnie zarzutu błędnego rozrachowania dokonanych przez dłużnika wpłat, wierzyciel wskazał, że wpłaty te dotyczyły zaległości za okres od stycznia do sierpnia 2009 r., natomiast kwestionowany tytuł wykonawczy obejmuje zaległości za miesiące od września do grudnia 2009 r. W zażaleniu na w/w postanowienie, zobowiązany powielił argumenty zgłaszane w procesowej formie zarzutu wywiedzionego na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a., akcentując, iż brak w tytule wykonawczym choćby jednego z elementów, o jakich mowa w art. 27 u.p.e.a., powoduje niedopuszczalność egzekucji na gruncie u.p.e.a. W kwestii wpłat na należność objętą tytułem wykonawczym, A dowodził, że dopiero zakończenie postępowania w sprawie ich zarachowania pozwoli na dokładne określenie wymagalnej należności pieniężnej, o której mowa w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Po dokonaniu - w trybie instancyjnym - kontroli stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, SKO - postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. (nr [...]), skarżone zażaleniem postanowienie utrzymało w mocy. Kolegium stwierdziło, iż wierzyciel prawidłowo uznał niezasadność zgłoszonych przez zobowiązanego - w oparciu o art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 u.p.e.a. - zarzutów egzekucyjnych. W ocenie SKO, kwestionowany tytuł wykonawczy zawierał niezbędne elementy treściowe, wymienione w art. 27 u.p.e.a., w szczególności wyczerpywał dyspozycję § 1 pkt 3 art. 27 u.p.e.a. w zakresie odsetek za zwłokę (wskazywał termin, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłaconej należności w terminie oraz rodzaj i stawkę tych odsetek). Organ zauważył, że przepis art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie wymienia wysokości odsetek jako obligatoryjnego elementu tytułu wykonawczego. Podniósł, iż odsetki są świadczeniem ubocznym w stosunku do głównej należności pieniężnej i powstają w sytuacji, gdy zobowiązany nie uiścił tej należności w terminie płatności. Kolegium za błędne uznało stanowisko strony traktujące odsetki jako element podlegającej egzekucji należności pieniężnej, o której mowa w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Wskazało przy tym, że sam zarzut dotyczący wysokości - naliczonych w tytule wykonawczym - odsetek nie znajduje umocowania w podstawie zgłoszonych zarzutów, które strona skonstruowała w oparciu o art. 33 pkt 10 u.p.e.a. W uzupełnieniu SKO zaznaczyło, iż na etapie zastosowania środka egzekucyjnego organ egzekucyjny naliczył odsetki za zwłokę w prawidłowej wysokości, a zatem, ewentualne uchybienia co do podanej w tytule wykonawczym kwoty odsetek nie rzutowały na wynik egzekucji. Ustosunkowując się do kwestii zarachowania wpłat, organ zauważył, że - w dniu [...] grudnia 2009 r. - podatnik uiścił zaległość w podatku od nieruchomości za miesiące od stycznia do sierpnia 2009 r. Zaakcentował, iż do zapłaty pozostawały zatem 4 raty podatku (za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r.) w łącznej kwocie [...] zł, na którą to należność wystawiono kwestionowany tytuł wykonawczy. Abstrahując od powyższego, organ drugiej instancji podkreślił, że w sytuacji, kiedy strona chciała kwestionować wysokość egzekwowanych należności, podnosząc np. zarzut ich zawyżenia w związku z częściową spłatą, winna była to uczynić w oparciu o art. 33 pkt 1 u.p.e.a., czego nie zrobiła. W skardze, wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień, A zgłosił, podobnie jak w zażaleniu, zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 w związku z art. 33 pkt 10 u.p.e.a., upatrując zarzucanego naruszenia w nieprawidłowym określeniu w tytule wykonawczym wysokości odsetek za zwłokę a w konsekwencji błędnym wyliczeniu egzekwowanej - w trybie egzekucji administracyjnej - należności pieniężnej. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Sporne między stronami kwestie sprowadzają się do oceny, wniesionych na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a., zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, skierowanych przeciwko tytułowi wykonawczemu, jako niezawierającemu - zdaniem zobowiązanego - niezbędnych elementów, w rozumieniu art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, strona zakwestionowała skuteczność prowadzonego - w stosunku do niej - postępowania egzekucyjnego. Procesową płaszczyznę sporu stanowiło postanowienie wierzyciela (Wójta Gminy) o odmowie uwzględnienia w/w zarzutów, utrzymane następnie w mocy skarżonym postanowieniem SKO. Po dokonaniu oceny legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, uznając, że zawarte w nim poglądy odnośnie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych są zasadne. Sąd zauważa, iż punktem wyjścia do badania prawidłowości wystawionego w sprawie tytułu wykonawczego - w kontekście stawianych mu zarzutów - była ocena wzajemnej relacji przepisu art. 26 § 1 i art. 27 § 1 u.p.e.a., a w konsekwencji także art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Zdaniem Sądu, zastosowanie wyłącznie gramatycznej wykładni przepisu art. 26 § 1 u.p.e.a. (akcentowanej przez stronę w uzasadnieniu zarzutów skargi) może prowadzić do wniosku, że o skuteczności wszczynanego postępowania egzekucyjnego decydować będzie wystawienie tytułu wykonawczego wedle wzoru formularza, o jakim mowa w § 2 art. 26 u.p.e.a. A contrario, tytuł wykonawczy niezawierający wszystkich elementów ("rubryk") formularza, czy też wypełniony w sposób nieprawidłowy, nie będzie mógł wywołać skutku, o jakim mowa w przepisie art. 26 § 1 u.p.e.a. (wszczęcia postępowania egzekucyjnego). Taka konkluzja, według Sądu, nie jest jednak prawidłowa, jeżeli wziąć pod uwagę - ugruntowane w orzecznictwie sądowym i doktrynie - stanowisko, w myśl którego, dokonując wykładni przepisów prawa nie należy ograniczać się do jednego tylko jej rodzaju. Dostrzegając potrzebę tak szerokiego podejścia do procesu stosowania prawa, orzecznictwo sądowe podkreśla, że "wykładnia gramatyczno - słownikowa jest tylko jednym z przyjmowanych powszechnie w rozumowaniu prawniczym sposobów wykładni, a wnioski z niej płynące mogą być często [...] mylące i prowadzić do merytorycznie błędnych, niezgodnych z rzeczywistymi, intencji ustawodawcy" (por. wyrok Sądu Najwyższego z 8 stycznia 1993 r., sygn. akt III ARN 84/92 oraz uchwała tego Sądu z 7 marca 1995 r., sygn. akt III AZP 2/95 /OSNCP 1993/10, poz.183/, a także uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06 /orzeczenia.nsa.gov.pl/). Pogląd taki przyjmuje piśmiennictwo zwracając uwagę, iż wykładnia prawa jest "procesem kompleksowym, wymagającym równoczesnego stosowania co najmniej wszystkich trzech (językowej, systemowej, funkcjonalnej) [...] wykładni. Rezultaty wykładni językowej są więc nie tyle poddawane weryfikacji, co dalszemu uściśleniu i rozwinięciu poprzez stosowanie wykładni systemowej i funkcjonalnej" (R. Mastalski "Wprowadzenie do prawa podatkowego", C.H. Beck, Warszawa 1995 r., s. 106). Podążając wskazanym kierunkiem i nawiązując do spornych w sprawie kwestii Sąd stwierdza, że wymagane elementy treściowe, jakie winien zawierać prawidłowo sporządzony tytuł wykonawczy, ustawodawca wskazał (zawarł) w przepisie art. 27 § 1 u.p.e.a. Znaczenie wskazanych tam elementów prawodawca zaakcentował poprzez doprecyzowanie w § 2 art. 26 u.p.e.a., iż urzędowy wzór tytułu wykonawczego musi zawierać niezbędną treść wyznaczoną zakresem uregulowań art. 27 u.p.e.a., oraz w następstwie przypisania elementom wymienionym w tym przepisie samoistnej podstawy zarzutów egzekucyjnych, o czym stanowi art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Porównawcza analiza treściowa art. 26 § 1 z art. 27 § 1 u.p.e.a. nie pozostawia wątpliwości, iż zakres elementów koniecznych do sporządzenia tytułu wykonawczego, według wzoru określonego w rozporządzeniu wykonawczym do u.p.e.a. (art. 26 § 2 u.p.e.a.) został ujęty szerzej, aniżeli wynika to z treści art. 27 u.p.e.a. Nie mniej, to właśnie ten ostatni przepis ma znaczenie normatywne, albowiem przesądza o pewnych konstytutywnych elementach, które każdy tytuł wykonawczy powinien zawierać. Pozostając przy tej konstatacji oraz akcentując jej znaczenie dla późniejszych rozważań Sądu, ocenę zarzutów skargi należy zatem rozpocząć od ustosunkowania się do sformułowanego w niej zarzutu niespełniania przez wystawiony tytuł wykonawczy wymogu, o jakim mowa w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., w części dotyczącej - regulowanego tym przepisem - sposobu określania odsetek za zwłokę. Z powołanej regulacji wynika, że tytuł wykonawczy winien zawierać treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku, oraz stwierdzenie, iż obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej, także - określenie jej wysokości, termin, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, rodzaj i stawkę tych odsetek. Jak słusznie wskazywał wierzyciel w postanowieniu o nieuznaniu zarzutów, a następnie także organ odwoławczy, wystawiony przeciwko stronie skarżącej tytuł wykonawczy zawierał wymagane - w przypadku odsetek - elementy, takie jak: termin, od którego winny być naliczone, ich rodzaj oraz stawkę. W świetle spełnienia tych wymogów, bez znaczenia dla oceny skuteczności wystawionego tytułu wykonawczego pozostaje fakt (niekwestionowany przez wierzyciela), iż wyliczona na dzień jego sporządzenia kwota odsetek nie była prawidłowa. Słusznie zatem podnosi strona przeciwna w odpowiedzi na skargę (wcześniej także w zaskarżonym postanowieniu), że przepis art. 27 § 1 u.p.e.a. (w przeciwieństwie do wzoru ustalonego w rozporządzeniu) nie statuuje wymogu określenia - na dzień wystawienia tytułu wykonawczego - wysokości świadczenia ubocznego, jakim są odsetki za zwłokę, ograniczając się jedynie do wskazania elementów niezbędnych do jego określenia (wyliczenia). W nawiązaniu do ustawowych przesłanek, w oparciu o które zobowiązany może podnieść zarzuty egzekucyjne dotyczące "zupełności" tytułu wykonawczego, trzeba - podsumowując ten wątek - stwierdzić, że wyliczenie zawarte w art. 27 § 1 u.p.e.a. ma charakter wyczerpujący. Skoro ustawodawca, przy prawdopodobieństwie błędów, jakie mogą powstać w związku z powinnością wystawienia tytułu wykonawczego, według wzoru, o jakim mowa w art. 26 § 2 u.p.e.a., za uzasadniające udaremnienie egzekucji uznał jedynie te, które dotyczą elementów objętych zakresem normowania art. 27 u.p.e.a., to nie mógł spowodować zamierzonego skutku zarzut strony dotyczący kwestii nienormowanych w/w regulacją (art. 27 § 1 u.p.e.a.), a zatem również nieobjętych dyspozycją art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Pogląd Sądu koresponduje z kierunkiem wykładni przepisu art. 26 § 1 u.p.e.a., przyjmowanym w orzecznictwie sądowym. Z tez sądowych wynika, iż niewypełnienie druku tytułu wykonawczego w niektórych rubrykach nie ma znaczenia dla uznania jego ważności oraz że przepis art. 27 u.p.e.a. wylicza wszystkie elementy, jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy, o ile występują w danym stanie faktycznym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Krakowie z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 273/08 oraz w Gliwicach z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 1115/08; dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność, że organ egzekucyjny nie wystawił tytułu wykonawczego na wzorze, zamieszczonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie ma wpływu na wynik sprawy egzekucyjnej i nie stanowi naruszenia prawa, jeżeli kwestionowany tytuł zawiera wszystkie elementy konieczne dla stwierdzenia jego prawidłowości i skuteczności, określone w art. 27 u.p.e.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 414/08; orzeczenie dostępne j/w.). Z treści spornego w sprawie tytułu wykonawczego, jak i z oświadczeń samej strony, wynika, że tytuł ten zawiera określenie: 1) terminu, od którego zostały naliczone odsetki (odpowiednio od: [...] września 2009 r., [...] października 2009 r., [...] listopada 2009 r. i [...] grudnia 2009 r.); 2) ich rodzaju (odsetki za zwłokę); stawki (10%). Poddawana w wątpliwość była jedynie wysokość odsetek, liczona na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. W powołaniu zasadniczo na tę właśnie okoliczność strona wywodziła o wzruszenie tytułu wykonawczego w oparciu o art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Odnosząc się do dalej idącej argumentacji skargi, w zakresie zarzutu formułowanego na podstawie z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. (eksponowanego w szczególności w zażaleniu na zajęte w sprawie stanowisko wierzyciela), a mianowicie, wysokości egzekwowanej należności pieniężnej, której określenie w tytule wykonawczym stanowi - w przypadku świadczeń pieniężnych - bezwzględny wymóg formalny (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że formułowane przy tej okazji zarzuty wypełniały przesłanki zarzutu procesowego, o jakim mowa w art. 33 pkt 1 lub 2 u.p.e.a. Skarżący nie kwestionował bowiem faktu, iż wystawiony tytuł wykonawczy zawierał niezbędny element w postaci określenia świadczenia pieniężnego, a jedynie, poddawał w wątpliwość wysokość egzekwowanego obowiązku. Przypomnieć trzeba, że przedstawioną w tym zakresie argumentację strona wpierała zarzutem błędnego wyliczenia kwoty odsetek, jak i nieuwzględnieniem faktu częściowej spłaty zaległego zobowiązania podatkowego. Słusznie zatem orzekło Kolegium, iż formułowane w tym zakresie zastrzeżenia do tytułu wykonawczego zobowiązany winien zgłaszać w drodze osobnego zarzutu, formułowanego w oparciu o inną podstawę procesową aniżeli przez niego wskazywana. Podstawą oceny stanowiska wierzyciela, przeprowadzonej przez SKO w zaskarżonym postanowieniu, był bowiem - stawiany tytułowi wykonawczemu - zarzut naruszenia jedynie art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., zaś zawarty w tym przepisie zwrot kierunkowy "zawiera" nie pozostawia wątpliwości, że merytoryczną podstawą oceny zasadności zarzutów zgłaszanych na jego podstawie jest spełnianie przez tytuł wykonawczych niezbędnych elementów treściowych, nie zaś, ich merytoryczna poprawność. Właściwie przy tym wywiódł organ odwoławczy, iż wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji przesądza o tym, że organ (wierzyciel) nie ma obowiązku badania z urzędu, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów aniżeli zgłoszone przez zobowiązanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1151/07; orzeczenie dostępne j/w). Niejako na marginesie tych uwag, w nawiązaniu do stanowiska przedstawionego w skardze, wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, niezrozumiałe dla strony - jak to wynika z przedstawionej przez nią argumentacji - pojęcie "obowiązku podlegającego egzekucji", w rozumieniu, jakie nadał temu zwrotowi ustawodawca w przepisie art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Na gruncie przepisów u.p.e.a., pojęcie "obowiązku" trzeba odnosić do tego tylko obowiązku, który legł u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a więc obowiązku istniejącego, wymagalnego i jednocześnie którego niewykonanie przez zobowiązanego doprowadziło do uruchomienia postępowania zmierzającego w swych skutkach do jego wyegzekwowania na drodze przymusu administracyjnego (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrok z 16 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 953/08; orzeczenie dostępne j/w). W kontekście powyższych wywodów, za prawidłowe trzeba uznać stanowisko prezentowane przez Kolegium w zaskarżonym postanowieniu, że ujęta w tytule wykonawczym kwota odsetek nie miała wpływu na sposób określenia egzekwowanego świadczenia pieniężnego (obowiązku), albowiem naliczone odsetki stanowiły jedynie pochodną tego świadczenia (jako świadczenia głównego). W takim właśnie kierunku zmierzały natomiast argumenty skarżącej, która z faktu wadliwie wyliczonej kwoty odsetek wywodziła o wadliwości wyliczenia świadczenia głównego. Ustosunkowując się do - podniesionego w ramach podstaw z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. - zarzutu częściowego uregulowania zaległości należy powtórzyć, akcentowane już stanowisko, że kwestia ewentualnego zarachowania wpłat dokonanych na poczet stwierdzonej zaległości pozostawała bez wpływu na ocenę zasadności zarzutów formułowanych w oparciu o przesłankę z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zgłaszane w tym względzie zastrzeżenia, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, strona winna realizować - na etapie postępowania egzekucyjnego - poprzez procesową formę obrony, jaką mógł być zarzut do tytułu wykonawczego podniesiony na podstawie art. 33 pkt 1 lub 2 u.p.e.a. Skoro tego nie uczyniła, organ nie był władny wyjść poza granice zaskarżenia, wynikające z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Bez znaczenia pozostaje przy tym podnoszona przez stronę okoliczność toczącego się postępowania w sprawie zarachowania wpłat. Zgłaszane w nawiązaniu do tego postępowania zarzuty oraz ewentualne uwagi, co do postępów tego postępowania, powinny być realizowane w innym trybie i przy użyciu innych środków prawnych, aniżeli wyznaczone zakresem przedmiotowym postępowania, jakim są zarzuty egzekucyjne. Co do zarzutu skargi dotyczącego niedopuszczalności modyfikowania przez organ egzekucyjny treści tytułu wykonawczego należy zauważyć, że w realiach niniejszej sprawy sytuacja taka nie miała miejsca. Naliczenie przez organ dokonujący zajęcia odsetek w kwocie innej aniżeli wskazana w tytule wykonawczym (na dzień [...] sierpnia 2010 r.) nie stanowiło czynności sprzecznej z ograniczeniem uprawnień tego organu, wynikającym z art. 29 u.p.e.a. W nawiązaniu do tej kwestii trzeba dodać, iż uprawnienie organu egzekucyjnego do naliczenia odsetek na dzień zawiadomienia o zajęciu wynikało z treści art. 67 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Odnośnie powołanej w skardze tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z we Wrocławiu z dnia 29 kwietnia 1999 r. (sygn. akt I SA/Wr 716/97) Sąd stwierdza, że nie może być ona analizowana bez uwzględnienia kontekstu (stanu faktycznego), na tle którego została wypowiedziana. Uwaga ta czyni jej nieprzydatność w rozpoznawanej sprawie albowiem stan faktyczny sprawy rozstrzygniętej w/w wyrokiem dotyczył sytuacji, gdy tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., co - jak wynika z wcześniejszych rozważań - w sprawie nie miało miejsca. Reasumując, SKO prawidłowo oceniło, iż w sprawie brak było przesłanek do uznania zasadności podnoszonych przez stronę zarzutów egzekucyjnych. Wobec braku stwierdzenia w sprawie wad procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.