I SA/Wr 359/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Kieres, Sędziowie sędzia WSA Marta Semiczek, asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 września 2025 r.. sprawy ze skargi Fundacji G. z siedzibą w J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr 0201-IEE2.7192.27.2025.3 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi Fundacji S. z siedziba w J. (strona, zobowiązany, Fundacja) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr 0201-IEE2.7192.27.2025.3 utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Jeleniej Górze (dalej: organ I instancji, organ egzekucyjny, NUS) z dnia 20 listopada 2024 r. nr 0207-SEE.711.092399.2024 oddalające skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości z 11 czerwca 2024 r. nr [...]. Z akt sprawy wynika, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec majątku Fundacji, organ egzekucyjny zajął nieruchomość położoną w J., ul. [...], dla której Sąd Rejonowy w J. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Zawiadomienie o zajęciu nieruchomości doręczono zobowiązanemu w dniu 2 lipca 2024 r. Strona, w imieniu której działał S. J., pismem z dnia 3 lipca 2024 r., wniosła skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia ww. nieruchomości. Wobec braku uzupełnienia uwierzytelnionych dokumentów w postaci statusu Fundacji i uchwał Fundacji zmieniających organ nadzoru, NUS postanowieniem z 2 sierpnia 2024 r. nr 0207-SEE.711.108103301.2024.2 pozostawił bez rozpoznania skargę Fundacji na czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości Pismem z dnia 7 sierpnia 2024 r. strona wniosła o ponowne rozpoznanie skargi z uwagi na to, że nie jest ona obarczona brakami, a jedynie organ błędnie przepisał treść art. 63 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej k.p.a.). NUS postanowieniem z 13 września 2024 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ponownego rozpatrzenia skargi na czynność egzekucyjną polegającej na zajęciu nieruchomości należącej do Fundacji. DIAS postanowieniem z dnia 23 października 2024 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że umocowanie S. J. w zarządzie Fundacji na stanowisku Prezesa Zarządu nie budzi wątpliwości, co zostało potwierdzone 11 października 2024 r. wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wniesiona skarga winna zatem zostać rozpatrzona w trybie art, 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r., poz. 132 ze zm., dalej u.p.e.a.) w zakresie uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego oraz dokonania czynności z naruszeniem ustawy. NUS postanowieniem z dnia 20 listopada 2024 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości położonej w J. przy ul. [...], wskazując, ze dokonane zajęcia spełnia wymogi formalne, a odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, wyjaśnił, organ egzekucyjne nie znalazł innego skutecznego środka egzekucyjnego. DIAS postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji, wskazując, że podjęta czynność spełniała wymogi formalne o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. oraz art. 110c u.p.e.a. DIAS wyjaśnił, że organ egzekucyjnym przed przystąpieniem do egzekucji zastosował szereg środków egzekucyjnych, które okazały się bezskuteczne, organ jest z mocy ustawy zobligowany do prowadzenia egzekucji, a wobec braku innych składników majątkowych, jak i wniosku Wierzyciela zasadnych jest prowadzenie egzekucji z nieruchomości. DIAS, wyjaśnił, że faktu tego nie zmienia, że budynek przeznaczonych jest na cele naukowe i oświatę, jak i braku prawomocnego wyroku w sprawie skargi na decyzję w sprawie podatku od nieruchomości. Wskazano też, że na nieruchomości wpisana jest hipoteka zabezpieczająca dochodzona należność. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wskazując, że nie zgadza się z decyzją dot. błędnie naliczonego podatku od nieruchomości, zatem wbrew zaskarżonemu postanowieniu, nie może zapłacić podatku licząc na to, że sąd wyznaczy rozprawę i podatnik będzie mógł wyjaśnić, iż organ rozstrzygnął inny stan faktyczny i prawny. Skarżący wskazał, że wszystkie organy biorące udział w postępowaniu nie zrozumiały stanu faktycznego i prawnego sprawy, tj. faktu, iż Fundacja jest zwolniona z podatku. Zajęcie nieruchomości to dowód zaniedbań w egzekucji. Zastosowano środek maksymalnie uciążliwy, gdyż organ nie potrafił sprawdzić sprawozdań finansowych dostępnych w sieci internetowej, aby zająć gotówkę. Zamiast dokonać bezpośredniej egzekucji z gotówki, bez narastania odsetek, to organ dokonał zajęcia nieruchomości, generując wieloletnie odsetki, zatem zastosował bezprawnie środek o maksymalnej uciążliwości. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy (pkt 1) lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (pkt 2). Organ egzekucyjny wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala skargę na czynność egzekucyjną; 2) uwzględnia skargę na czynność egzekucyjną: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala skargę (§ 4). W przypadku uwzględnienia skargi na czynność egzekucyjną organ egzekucyjny: 1) uchyla zaskarżoną czynność egzekucyjną w całości albo w części; 2) usuwa stwierdzoną wadę czynności egzekucyjnej (§ 6). Skarga na czynność egzekucyjną, która została uregulowana w art. 54 u.p.e.a. stanowi środek służący kontroli prawidłowości stosowania w postępowaniu egzekucyjnym czynności egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Definicję legalną pojęcia "czynności egzekucyjnych" zawiera przepis art. 1a pkt 2 u.p.e.a. W świetle tego unormowania są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Ustawowa definicja środka egzekucyjnego zawarta jest w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. W ramach postępowania zainicjowanego skargą na czynności egzekucyjne możliwe jest zbadanie zgodności z prawem oraz prawidłowości dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, w tym tego, czy zastosowany środek egzekucyjny jest dopuszczalny w świetle przepisów u.p.e.a. W postępowaniu zainicjowanym skargą na czynności egzekucyjne nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego (np. z powodu wadliwości wystawienia tytułów wykonawczych, czy też nieistnienia obowiązku), ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 290/13). Nie ma podstaw, aby skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 749/13). Skarga na czynności egzekucyjne nie jest zatem środkiem prawnym, za pomocą którego zobowiązany mógłby kwestionować wszelkie czynności oraz zdarzenia mające miejsce w toku postępowania egzekucyjnego. Przysługuje ona wyłącznie na czynności o charakterze wykonawczym i tylko takie, które nie mogą być zaskarżone innym środkiem prawnym przewidzianym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zarzuty, zażalenie, wyłączenie spod egzekucji, wniosek o umorzenie postępowania np. z uwagi na wygaśnięcie obowiązku, w tym z powodu przedawnienia dochodzonej należności). Służy ona ochronie praw zobowiązanego w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym i ma za zadanie chronić go przed naruszeniami przepisów postępowania egzekucyjnego ze strony organu egzekucyjnego lub egzekutora wykonującego konkretną czynność. W jej ramach można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, na podstawie przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności oraz zarzuty dotyczące zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej Część argumentacji zaprezentowanej w złożonej skardze, nie odnosi się do formalnej poprawności dokonanej czynności zajęcia nieruchomości, lecz koncentruje się na podważaniu prawidłowości decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, które jak wynika z wyroków Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2025 r. sygn. akt: III FSK 786/22 i III FSK 356/23, są prawomocne. W ocenie Sądu rację ma DIAS wskazując, że zaskarżoną czynność egzekucyjna podjęta została zgodnie z wymogami określonymi w art. 110 i następne u.p.e.a. Analiza treści zawiadomienia o dokonanym zajęciu nieruchomości, spełnia powyższe warunki formalne. W sprawie organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 11 czerwca 2024 r. dokonał zajęcia nieruchomości. Organ egzekucyjny złożył również do sądu właściwego do prowadzenia ksiąg wieczystych wniosek o wpis w sprawie wszczęcia egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów wraz z odpisem wezwania. Odpisy tytułów wykonawczych były doręczone przed zajęciem nieruchomości podczas stosowania innych środków egzekucyjnych. Brak jest podstaw do uznania, ze zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy, skoro brak było możliwości prowadzenia egzekucji z innych znanych organowi egzekucyjnemu środków egzekucyjnych, a sam zobowiązany nie wskazał takiego środka egzekucyjnego. W razie natomiast posiadania gotówki, zobowiązany może wpłacić zaległości bezpośrednio wierzycielowi. Podniesione zatem przez Skarżącą zarzuty, uznać zatem należy za bezzasadne. Jednocześnie Sąd, działając na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie doszukał się jakichkolwiek uchybień, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej postanowienie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania i nie naruszył przepisów prawa materialnego, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.