I SA/Wr 383/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant Marta Pająkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 października 2007 przy udziale --- sprawy ze skargi H. S.A. w B. W. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od os. prawnych za 2001r., wysokości odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek miesięcznych oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. po wniesieniu odwołania z dnia 6.09.2006 r. H. SA w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. oraz wysokości odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób prawnych za 2001 r. Powyższą decyzję organ odwoławczy wydał w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 października 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 546/04 uchylającym decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...]. W związku z tym orzeczeniem Dyrektor Izby Skarbowej analizując ponownie sprawę uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i przekazał do ponownego rozpatrzenia (decyzja z dnia [...] Nr [...]). Organ I instancji decyzją z dnia [...] Nr [...] określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 2.068.171 zł oraz odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 25.142 zł. W uzasadnieniu podał, że podatnik niezasadnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów: - wydatki dotyczące tej części kredytów, które nie zostały wykorzystane przez podatnika do prowadzonej przez niego działalności, lecz udostępnione osobom fizycznym tytułem zaliczek na zakup środków trwałych w kwocie 317.720,37 zł, - wydatków inwestycyjnych w kwocie 15.742,06 zł, - odpisów amortyzacyjnych w kwocie 333,33 zł od samochodu osobowego marki F., - wydatków w kwocie 1.518,28 zł nie dotyczących roku podatkowego 2001, - wydatków w kwocie 1.883,34 zł dotyczących inwestycji w obcym środku trwałym, 2. zaniżenia kosztów uzyskania przychodów o wydatki w kwocie 33.200 zł pominięte przez Spółkę w 2001 r. W odwołaniu z dnia 6.09.2006 r. od decyzji organu I instancji pełnomocnik Spółki wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) rażące naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zignorowanie wskazań Sądu dotyczących konieczności usunięcia naruszenia związanego z szacowaniem na podstawie art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego,: - tj. art. 23 § 2 i art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez oszacowanie odsetek nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu, pomimo braku podstawy prawnej do tego i jednocześnie podanie podstawy prawnej sprzecznej z treścią rozstrzygnięcia oraz w konsekwencji naruszenie przepisów dotyczących kosztów uzyskania przychodu tj. art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, -zasady zaufania obywateli do organów podatkowych art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie dwóch identycznych decyzji w oparciu o różne podstawy prawne oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez podanie podstawy prawnej z pominięciem jej wyjaśnienia i uzasadnienia dokonanej subsumpcji. W piśmie z dnia 8.11.2006 r. pełnomocnik Spółki podtrzymał w całości swoje stanowisko przedstawione w dotychczasowym toku postępowania. Odnosząc się do kwestii oszacowania odsetek nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów wskazał, że - kredyty zostały zaciągnięte przez Spółkę w związku z jej działalnością gospodarczą tak też należy traktować spłatę odsetek od nich, - spłata odsetek od kredytów zaciągniętych na działalność gospodarczą jest na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. z 2000 r. Dz. U. Nr 54, poz. 654 ze zm.) skrót (updop) kosztem uzyskania przychodów, - w związku z powyższym szacowanie przez organy odsetek nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu i w konsekwencji nie zaliczanie do kosztów uzyskania przychodu odsetek od kredytów zaciągniętych i spłacanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowi rażące naruszenie przepisów dot. kosztów uzyskania przychodu, - żaden z przepisów stosowanych przez organy podatkowe w niniejszej sprawie w celu oszacowania odsetek nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu nie przewiduje możliwości takiego szacowania i żaden nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Wobec tego Spółki, niezależnie od sporu co do charakteru zaliczek, brak jest podstaw prawnych dla szacowania nie uznanych przez organ podatkowy za koszt uzyskania przychodów, kwot odsetek od kredytu zaciągniętego przez Spółkę. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu podając, że podziela stanowisko organu I instancji w kwestii wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odsetek od kredytów przeznaczonych na wypłatę przez Spółkę zaliczek na poczet zakupu środków trwałych, ponieważ odsetki od zaciągniętych kredytów nie zostały wykorzystane w celu w jakim zostały udzielone tj. na bieżącą działalność gospodarczą Spółki. Następnie wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13.10.2005 r. podzielił stanowisko organów podatkowych w tej sprawie. Dalej organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wynika, że kredyty zaciągnięte przez Spółkę i przeznaczone na bieżącą jej działalność gospodarczą w rzeczywistości zostały przekazane osobom fizycznym tj. A. N. - akcjonariuszowi Spółki oraz I. W. byłemu członkowi Rady Nadzorczej Spółki. Dyrektor Izby Skarbowej podał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż Spółka nie dysponowała wolnymi środkami umożliwiającymi przekazanie w okresie od 24.11.2000 r. do 30.05.2001 r. kwoty 3.925.000 zł stanowiącej sumę wypłaconych zaliczek na poczet zakupów środków trwałych. Zakładane w 2001 r. lokaty związane były z uruchomieniem w tym samym czasie kredytów na finansowanie bieżącej działalności Spółki "H.". Organ kontroli skarbowej szczegółowo zaprezentował stan tych lokat, stan środków na rachunkach bankowych oraz stan zadłużenia Spółki wobec kredytujących ją banków, w okresach kiedy zaciągała ona kredyty, których część przekazywała na rachunki osobiste A. N. i I. W.. Następnie organ odwoławczy odnosząc się do odmowy przeprowadzenia dowodu stwierdził, że przedmiotem dowodu były okoliczności, które zostały stwierdzone innymi dowodami, a przesłuchanie świadka nie wpłynęłoby na zmianę stanu faktycznego – prawnego sprawy. Przedstawione przez pełnomocnika Spółki w postępowaniu sądowoadministracyjnym, tj. wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy Wydział II Karny z dnia [...] sygn. [...], ekspertyza Biegłego Sądowego z zakresu rachunkowości, biegłego rewidenta dr F. B., sporządzona dla Sądu Rejonowego w L. Wydział Karny z dnia [...] nie są przydatne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy podatkowej. Dowody te zostały sporządzone w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w L. Wydział II Karny, którego celem było ustalenie odpowiedzialności Prezesa Zarządu H. S A A. N. za prawidłowe ustalanie podstaw opodatkowania oraz prawidłowe naliczanie i wpłacanie należności podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w związku z postawionym mu zarzutem narażenia Skarbu Państwa na uszczuplenie w podatku. Biegły zaś w swej opinii odniósł się wyłącznie do przedstawionej dokumentacji księgowej i dotyczących sprawy spornych dokumentów. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu pełnomocnika Spółki odnośnie zignorowania wskazań Sądu dotyczących konieczności usunięcia naruszenia związanego z szacowaniem na podstawie art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał, że organ l instancji nie określał wielkości odsetek od kredytów wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w drodze oszacowania, a w wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie Sąd nie zobowiązywał organów podatkowych do ustalenia spornych kosztów uzyskania przychodu w drodze oszacowania, lecz poddał w wątpliwość, czy istotnie przyjęty przez organ l instancji sposób określenia podstawy opodatkowania nastąpił w drodze oszacowania, skoro "ustalając kwoty odsetek od kredytów - nie uznane za koszt podatkowy - oparł się na dokumentacji księgowej Spółki i zgromadzonych w sprawie dowodach źródłowych". Sąd nie zakwestionował więc zasady wyliczenia spornych odsetek od kredytu i ich wielkości, lecz zobowiązał do ustalenia, czy przyjęty sposób jest oszacowaniem. W związku z tym organ odwoławczy uznał, że sposób ustalenia kwestionowanych odsetek od kredytu nie nosi cech szacunku, ponieważ zastosowane do wyliczeń dane wynikające z ksiąg podatkowych, zostały uzupełnione danymi uzyskanymi w toku postępowania podatkowego, które pozwoliły na właściwe określenie podstawy opodatkowania, zgodnie z dyspozycją art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej. Wobec tego organ odwoławczy nie podzielił zarzutu pełnomocnika Spółki, co do naruszenia art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (skrót p.p.s.a), a tym samym naruszenia przepisów prawa materialnego. Z tych też powodów bezzasadne są zarzuty dotyczące rażącego naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych art. 121 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W sprawie pozostałych wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 updop poprzez nieuznanie za koszt uzyskania przychodów części odsetek od kredytów zaciągniętych na bieżącą działalność gospodarczą, - art. 23 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez faktyczne oszacowanie odsetek nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu, pomimo braku podstawy prawnej do tego i jednocześnie podanie podstawy prawnej sprzecznej z treścią rozstrzygnięcia i wskazaniem, że odsetki te ustalono na podstawie dokumentacji przedłożonej przez skarżącą, mimo, że w istotnej części odmówiono jej wiarygodności, 2. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało znaczący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. - art. 153 p.p.s.a, poprzez całkowite zignorowanie wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 13.10.2005 r. sygn. akt l SA/Wr 546/04, a dotyczących usunięcia naruszenia prawa związanego z szacowaniem odsetek, które oszacowanie nie dało podstaw do oceny prawnej i prawa do obrony podatnikowi, a pomimo ponownego rozpoznania sprawy, ta istotna wada nie została usunięta, - wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 122 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej) poprzez nieuwzględnienie przedłożony przez skarżącą dowodów, wniosków dowodowych oraz odmowie wiarygodności dowodów w części, w której przemawiały one na korzy podatnika, uwzględniając je jednocześnie częściowo w uzasadnieniu zaskarżanego orzeczenia, - wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady zaufania obywateli do organów podatkowych poprzez wydanie dwóch identycznych decyzji w oparciu o różne podstawy prawne oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatków poprzez podanie podstawy prawnej z pominięciem jej wyjaśnienia i uzasadnienia dokonanej subsumcji. Dodatkowo w uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazuje, iż organy w razie: powzięcia wątpliwości odnośnie racjonalności gospodarczej zawartych umów przedwstępnych powinny zastosować art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu zaistniałego pomiędzy stronami w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny legalności wydanej decyzji, w której zarzuty proceduralne i materialnoprawne podnoszone są w kontekście - zasadności dokonanej przez organy korekty kosztów uzyskania przychodów dotyczących spornych zagadnień wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty: 317.720,37 zł - stanowiącej odsetki od kredytów w kwocie 3.925.000,-zł. Środki te, przekazane osobom fizycznym (A. N. i I. W.) przeznaczone zostały wg Spółki na "zaliczki na poczet zakupów środków trwałych", zaś wg organów - zaciągnięty przez Spółkę kredyt w tej części nie został wykorzystany na cele prowadzonej działalności lecz na nieoprocentowaną pożyczkę udzieloną osobom fizycznym. Rozpatrując zarzuty rozpatrywanej skargi na wstępie należy podnieść, że dla oceny czy organy podatkowe właściwie zastosowały prawo materialne konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy nie doszło w toku postępowania do naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że istotne znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 13 października 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 546/04 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w uzasadnieniu wskazał, że "wystąpiła wątpliwość, czy istotnie organ określał podstawy opodatkowania w drodze szacowania, skoro ustalając kwoty odsetek od kredytów - nie uznane za koszt podatkowy - oparł się na dokumentacji księgowej Spółki i zgromadzonych w sprawie dowodach źródłowych". Wskazać należy, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy związany jest oceną prawną i wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze Sąd uchylając uprzednio decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nie zobowiązał do zmiany wyliczenia spornych odsetek od kredytu i ich wysokości nie kwestionując zasady dokonanych wyliczeń, lecz zobligował do wskazania czy przyjęty sposób obliczeń stanowi oszacowanie stosownie do art. 23 § 1 O.p. Należy zgodzić się z oceną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że dokonane wyliczenia nie posiadają cech charakterystycznych dla metody szacowania, ponieważ dane dla obliczeń zostały uzyskane z ksiąg podatkowych Spółki i uzupełnione innymi danymi ustalonymi z dokumentów źródłowych podatnika, które wystarczające były dla określenia podstawy opodatkowania. Organ podatkowy dokonał analizy dokumentów bankowych z okresu, w którym Spółka zaciągała kredyty i przekazywała następnie środki finansowe z tych kredytów osobom fizycznym na poczet zakupu środków trwałych. Nie wykroczył zatem poza granicę pozyskiwania danych wyłącznie z dokumentów Spółki odnoszących się do badanego okresu, a więc nie może być mowy o oszacowaniu, które musiałoby związane być z sięganiem po dane "zewnętrzne" co do podmiotu i czasookresu. Organ dokonał jedynie wyliczeń uśredniających wysokość odsetek w oparciu o przyjęty algorytm, co mieści się w dyspozycji art. 23 § 2 O.p., który stanowi, że organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Przyjęcie metody z art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej jest w takiej sytuacji wyłączone, gdyż organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacownia tylko w trzech przypadkach, gdy: - brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia, - dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, - podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. Sposób przeprowadzanych w toku postępowania podatkowego ustaleń pozwala na przyjęcie w ocenie Sądu, iż zaistniały podstawy wykluczające zastosowanie art. 23 § 1 O.p., gdyż nie stanowi ich, jak wskazuje podatnik uznanie ksiąg i części dowodów przedstawionych przez stronę za niewiarygodne. Podnoszony w skardze zarzut co do tożsamości treści uzasadnień decyzji I instancyjnych oraz uznania przez Dyrektora Izby Skarbowej, że zaprezentowane identyczne jak w poprzedniej decyzji wyliczenie nie stanowi już oszacowania mimo wyrażenia przeciwnego poglądu w poprzedniej uchylonej przez Sąd decyzji jest niezasadne. Organ odwoławczy uchylając bowiem decyzję I instancji zlecił w myśl wskazań Sądu zbadanie zaistnienia ewentualnych podstaw do oszacowania, co organ wykonał stwierdzając zasadnie po ponownej analizie, iż w niniejszej sprawie one nie występują, stąd powtórzył swą argumentację z pierwszej decyzji. Istota powodująca uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] przez WSA tkwiła w błędnym powołaniu podstawy jej wydania, co nie uchybia prawidłowości merytorycznej rozstrzygnięcia organu podatkowego. Mimo bowiem, że strona powołuje się w skardze na nowe okoliczności i dowody Dyrektor Izby Skarbowej dokonując oceny materiału dowodowego nie stwierdził żadnych nowych okoliczności, nowych dowodów oraz zmiany przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia w tym zakresie. Zdaniem Sądu w zaskarżonych decyzjach w całości wykonano wyżej opisane zalecenia Sądu. Odnosząc się do podniesionej przez pełnomocnika Spółki kwestii nie zastosowania przez organy podatkowe art. 11 updop podnieść należy, że w toku postępowania podatkowego wykazano, iż część zaciągniętych przez Spółkę kredytów nie została wykorzystana dla celu prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec tego wydatki związane z tą częścią kredytów nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1. updop. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13.10.2005 r. podzielił stanowisko organów podatkowych w tej sprawie podając, że "organy podatkowe wykazały oraz rzetelnie i logicznie uzasadniły, że środki te nie służyły osiągnięciu przychodów Spółki, stąd wydatki związane z obsługą tak zadysponowanych kredytów nie mogły być uznane za koszt podatkowy o którym stanowi art. 15 ust. 1 updop. Wnioski jakie wyprowadziły organy na tle spornej kwestii mają odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym a jego ocena nie narusza granic swobodnej oceny dowodów (art. 191 OP). Organy wykazały, że udostępnione osobom fizycznym środki pochodziły z zaciągniętych przez Skarżącą kredytów na działalność gospodarczą. Tymczasem, cel gospodarczy jakiemu miało służyć przekazanie tak wysokich kwot nie został osiągnięty mimo długiego okresu w jakim założono jego realizację. Ponadto Spółka "H." - w interesie której leżało wykazanie celowości przekazania zaliczek - nie uwiarygodniła w żaden sposób, że podjęte zostały przez którąkolwiek ze stron realne działania zmierzające do osiągnięcia celu gospodarczego jakiemu miało służyć przekazanie środków. Organy z dużą starannością wykazały - poprzez analizę przepływu środków finansowych jakimi dysponowała Spółka, że nie posiadała ona wolnych środków własnych a wypłacone zaliczki pochodziły z kredytów zaciągniętych na działalność gospodarczą. Nie budzi żadnych wątpliwości, że Spółka nie osiągnęła przychodów związanych z przekazanymi zaliczkami na zakup gruntów i maszyn ani w 2001 roku ani w latach następnych a ostatecznie zostały one w 2002 roku zwrócone w wartości nominalnej. Okoliczność zapłaty kar umownych – jak zauważają słusznie organy podatkowe i co zostało już przesądzone w treści uzasadnienia wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt I SA/Wr 546/04) – nie zmienia oceny celowości poniesionych wydatków na spłatę odsetek od kredytów wykorzystanych w sposób nie prowadzący do osiągnięcia przychodu. Uzyskiwanie kar umownych nie może być bowiem w żadnej mierze traktowane jako cel prowadzonej działalności gospodarczej. W takim razie niezasadne są zarzuty strony skarżącej zastosowania przez organy podatkowe art. 11 updop. Przedstawione przez pełnomocnika Spółki wyżej zarzuty rażącego naruszenia art. 153 p.ps.a., a tym samym naruszenia związanych z rozpatrywaną sprawą wskazanych w tej skardze art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 updop oraz art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej należy uznać za pozbawione podstaw. Z tych też powodów bezzasadne są zarzuty dotyczące rażącego naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych art. 121 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że dokonana ocena stanu faktycznego sprawy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Została ona w sposób spójny, logiczny i zgodny z wiedzą z zakresu działalności gospodarczej wywiedziona w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Dokonana ocena mieści się również w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy mają prawo w oparciu o treść art. 191 Ordynacji podatkowej. Niezasadny jest zarzut Spółki, naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ zaskarżona decyzja zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.