I SA/Wr 392/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2012r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku doradcy podatkowego J. D. o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wykonanego na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2007 roku postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) na rzecz doradcy podatkowego J. D. kwotę 7200,00zł (siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o kwotę 1656,00zł (tysiąc sześćset pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem 23 % podatku VAT - łącznie 8856,00zł (osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć złotych). Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Wr 392/11), wydanym przez referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu, przyznano skarżącemu Z. Z. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym również ustanowienie doradcy podatkowego. W dniu 4 sierpnia 2011 r., na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku z tego samego dnia, pełnomocnik substytucyjny wyznaczonego z urzędu doradcy podatkowego J. D. zgłosił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2011 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wynagrodzenia dor. pod. J. D. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31 poz. 153) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z uwagi na brak wskazanego oświadczenia, wniosek podlegał oddaleniu. W sprzeciwie od ww. orzeczenia powołano m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2010r., sygn. akt I OZ 184/10, w którym NSA stanął na stanowisku, że z treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wynika, że przyznanie - wyznaczonemu pełnomocnikowi - kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nastąpić może wyłącznie na wniosek tego pełnomocnika. Znajdujące się w aktach postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi bowiem podstawy do uznania, że substytut staje się pełnomocnikiem pełnomocnika strony, który udzielił substytucji. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie powoduje zwolnienia wyznaczonego pełnomocnika od udzielenia pomocy prawnej z urzędu, nie oznacza też, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w imieniu wyznaczonego pełnomocnika. Z tych względów w sprawie I SA/Wr 392/11 nie został do dnia wniesienia sprzeciwu złożony skutecznie wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz ze stosownym oświadczeniem. Do sprzeciwu załączono odrębny wniosek z dnia 5 stycznia 2012r. o przyznanie dor. pod. J. D. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wniosek zawierał oświadczenie, że na jego rzecz opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu wobec prawidłowego złożenia wniosku z dnia 5 stycznia 2012r. o przyznanie dor. pod. J. D. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, który zawierał wymagane przepisami prawa oświadczenie, że koszty pomocy nie zostały opłacone, ustanowionemu z urzędu dla skarżącego pełnomocnikowi należało przyznać koszty udzielonej pomocy, obciążając nimi Skarb Państwa. Stosownie do brzmienia art. 250 p.p.s.a., wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2003 r., Nr 212, poz. 2075), dalej: Rozporządzenia. Wynagrodzenie pełnomocnika w rozpatrywanej sprawie ustalono w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g Rozporządzenia i podwyższono o kwotę podatku VAT stosownie do § 2 ust. 3 Rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe na podstawie przytoczonych przepisów orzeczono j.w.