I SA/Wr 399/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA sędzia WSA Piotr Kieres, asesor WSA Tomasz Trybuszewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 06 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w I. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2024 r. nr 0201-IOV-12.4103.7.2024 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (DIAS) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. (dalej NUS) z 25 czerwca 2018 r., znak sprawy: 0207.PP-1.4213.14.2017. NUS w/w decyzją określił M. Sp. z o.o.(dalej Strona, Skarżąca) rozliczenie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r. 2 lipca 2018 r. ww. decyzja została doręczona pełnomocnikowi Spółki do odbioru korespondencji T. C. Przesyłka została skierowana na aktualny wg KRS adres siedziby tj. ul. [...], [...] J. Od decyzji tej Spółka nie wniosła odwołania. 27 listopada 2023 r. Strona złożyła do NUS w J. wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 241 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej jako - O.p.) wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wniosek w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia odwołani wpłynął do DIAS 18 grudnia 2023 r. Strona powołuje się na zawartą 8 stycznia 2014 r. umowę najmu powierzchni biurowej z firmą C., która została scedowana na firmę E. Zgodnie z § 2 tej umowy, obsługa korespondencji przychodzącej była prowadzona pod adresem ul. [...]. Strona wskazuje, iż 2 lipca 2018 r. w Urzędzie Pocztowym nr [...] w J. osoba posługująca się nieczytelnym podpisem (parafą), uniemożliwiającą jej identyfikację wydała list polecony, zawierający decyzję wymiarową. Strona wskazuje, że NUS miał wiedzę, że osoba podpisana na potwierdzeniu odbioru nie jest pełnomocnikiem Strony, co wynikało bezpośrednio z prowadzonego postępowania podatkowego. Zdaniem Strony, zobowiązanie oddania pisma w zakresie zastępczego doręczenia NUS oparł tylko na domniemaniu doręczenia. 23 lipca 2018 r. NUS otrzymał korespondencję od E., firmy prowadzącej wirtualne biuro Strony, w której stwierdzono, że upoważnienie do odbioru korespondencji wygasa 30 czerwca 2018 r., czyli wygasło 2 dni przed datą odebrania pisma. Tym samym zobowiązanie oddania pisma adresatowi nie zostało wykonane ani z obowiązującej umowy, ani jako zobowiązanie z potwierdzenia odbioru jako doręczenie zastępcze. Zdaniem Strony był to czytelny sygnał dla NUS, że fikcja doręczenia nastąpiła z naruszeniem KPA. Zdaniem Strony, można jedynie przypuszczać, że T. C. albo dokonał przestępstwa polegającego na potwierdzeniu nieprawdy w dokumentach odbierając pismo bez stosownego upoważnienia lub prowadząc omyłkowo odebrał 2 lipca 2018 r. przesyłkę poleconą o nr [...]. NUS, pomimo oczywistych niezgodności proceduralnych, nie przeprowadził żadnego postępowania w sprawie wyjaśnienia okoliczności odebrania wadliwie doręczonej decyzji, posiłkując się fikcją doręczenia. Zdaniem Strony, należało przede wszystkim usunąć wątpliwości dotyczące doręczenia przez przesłuchanie T. C. na okoliczność odebrania i przekazania decyzji ostatecznej Stronie oraz złożyć reklamację u operatora pocztowego, bo potwierdzenie odbioru było dodatkowo obarczone błędami formalnymi. Zdaniem Strony, okoliczności odebrania ww. przesyłki poleconej jednoznacznie wskazują, że przyczyny niedoręczenia są niezależne od Strony. Trzeba, zdaniem Strony, zaznaczyć, że list polecony nie został odebrany w miejscu zamieszkania, czy prowadzenia działalności a w Urzędzie Pocztowym, czyli nie wyczerpuje doręczenia zastępczego z art. 43 KPA. Druk potwierdzenia odbioru przesyłki o nr [...] w punkcie "3", dotyczącym powtórnego awizowania przesyłki w ramach trybu doręczenia przewidzianego w art. 150 O.p. nie został w ogóle uzupełniony. Dodatkowo, podpisy osób na potwierdzeniu są nieczytelne i uniemożliwiają ich identyfikację. W takiej sytuacji, gdy adnotacje te nie spełniają wymogów określonych w art. 150 § 1 i 2 O.p., dopuszczalne jest prowadzenie postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie wątpliwości np. przez wystąpienie do odpowiedniej placówki pocztowej o przekazanie stosownych informacji związanych ze sposobem doręczenia przesyłki. W uzupełnieniu wniosku Strona wskazała, że: 1. Na dzień wydania decyzji NUS z 25 czerwca 2018 r. i w terminie do złożenia odwołania (wg NUS do 16 lipca 2018 r.). Spółka nie posiadała zarządu i nie mogła wnieść skutecznie odwołania od decyzji. Brak zarządu wynikał z zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie wyroku wobec Ł. C. wydanego przez Sąd Rejonowy w P., sygn. akt [...]. 2. Od 27 listopada 2017 r. Ł. C. powinien zostać wykreślony z KRS, a wszystkie jego czynności w sprawie spółki M. po tym dniu są nieskuteczne i powinny zostać wycofane z obiegu prawnego. 3. Zgodnie z art. 18 § 2, 587, 590, 591 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1467 z późn. zm.), powzięte przez taki zarząd upoważnienia i czynności skutkują nieważnością i nie wywołują skutków prawnych. Spółka nie miała możliwości powołania nowego zarządu ze względu na fakt, że również w spółce C.(1) sp. z o.o. (właściciel udziałów M. sp. z o.o.) jedynym członkiem zarządu był Ł. C. i w tej spółce też został objęty zakazem (dowód: wyrok sygn. akt [...]). 4. Na 2 lipca 2018 r. spółka nie posiadała adresu siedziby przy ul. [...] [...] J. z powodu wypowiedzenia 30 czerwca 2018 r. umowy najmu. Tym samym 30 czerwca 2018 r. przestało obowiązywać upoważnienie do odbioru korespondencji. Spółka z powodu braku zarządu nie mogła skutecznie poinformować NUS o zmianie adresu, ani dokonać stosownego wpisu w KRS. 5. Jednak informacja o wypowiedzeniu umowy najmu i wygaśnięciu upoważnienia do odbioru korespondencji została wysłana przez wynajmującego do NUS (dowód: zawiadomienie od E.). 6. W związku brakiem zarządu i reprezentacji spółki oraz niepowołaniu przez NUS Kuratora dla spółki, bez swojej winy Spółka nie miała możliwości złożenia odwołania w terminie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odrębnym postanowieniem stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Przywołując brzmienie art. 162 O.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przytoczył okoliczności wskazujące na prawidłowość doręczenia decyzji. Uznał, że Strona powzięła informację o decyzji w momencie jej doręczenia tj. 2 lipca 2018 r. Zatem, stosownie do art. 223 § 2 pkt 1 O.p., termin do wniesienia odwołania upływał odpowiednio 16 lipca 2018 r. Wskazał, że 2 sierpnia 2018 r. Ł. C., (zgodnie z KRS ówczesny Prezes Zarządu M. Sp. z o.o.) złożył w Urzędzie Skarbowym w J. pismo z prośbą o wydanie kopii decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 roku. Fakt jej bezpośredniego odbioru w organie podatkowym potwierdza odręczna adnotacja Ł. C. z 2 sierpnia 2018 r. Zatem, z ostrożności procesowej - co najmniej od tej daty Strona mogła wywodzić skutki "ustania przyczyny uchybienia terminowi", jednak nie podjęła żadnych czynności procesowych. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od decyzji wymiarowej z 25 czerwca 2018 r. został złożony dopiero 27 listopada 2023 r. oraz uzupełniony wnioskiem 16 stycznia 2024 r., więc niewątpliwie po upływie ustawowych 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jeżeli wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony w ustawowym terminie to bez znaczenia pozostaje kwestia badania uprawdopodobnienia braku winy wnioskującego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła: - art. 162 § 1 O.p., w świetle zarzutu o nienależytej staranności spółki i winy w uchybieniu terminu, - art. 18 § 2 KSH, przez oderwanie przepisów od Ordynacji Podatkowej od innych przepisów prawa, - art. 149 i 150 O.p. w powiązaniu z art. 101, 103 i 104 KC, - art. 121 § 1 i art. 122 O.p., przez oderwanie od innych Ustaw i Konstytucji RP, - art. 120 i 123 §1 O.p., w związku z zaniedbaniem przez organ zasad postępowania podatkowego, - art. 124 i 125 O.p., pobieżne i jednostronne prowadzenie postępowania podatkowego zmierzającego do rozstrzygnięcia niekorzystnego dla podatnika. Mając powyższe zarzuty na względzie. Skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia. W szczegółowym uzasadnieniu, Skarżąca zarzuciła, że NUS i DIAS w całym postępowaniu nie udowadniają braku staranności Spółki (braku wskazania konkretnego zaniedbania, czy uchybienia). Argumentacja opiera się na niesprecyzowanej linii orzeczniczej sądów, nieodnoszącej się merytorycznie do przedmiotowej sprawy. Natomiast dbałość o interesy Spółki potwierdzają fakty oparte na przepisach Kodeksu Spółek Handlowych, jak i Krajowego Rejestru Sądowego, Kodeksu Cywilnego i Kodeksu Karnego. Wszystkie te przepisy pozostają w synergii z Ordynacją Podatkową, ponieważ przedmiot sprawy jest złożony i tyczy się reprezentacji Spółki na dzień wydania decyzji wymiarowej, tj. 25 czerwca 2018 r. oraz poprawności adresu spółki i pełnomocnictwa udzielonego T. C. 2.07.2018 r. Są to dwie kluczowe daty dla powyższego sporu. Skarżąca zarzuciła, że DlAS podaje nieprawdziwe informacje, iż 2 sierpnia 2018 r. Ł. C. odebrał kopię decyzji i nie podjął żadnych czynności procesowych. 8 sierpnia 2018 r. Ł. C. złożył odwołanie od decyzji wymiarowej z 25 czerwca 2018 r., znak sprawy: 0207.PP-1.4213.14.2017. Decyzja została 30 sierpnia 2018 r. wznowiona i otrzymała numer sprawy [...]. Niestety, 25 września 2020 r. w/w decyzja została uznana jako bezprzedmiotowa. Powodem była weryfikacja wpisów w KRS i brak reprezentacji Spółki. Jest to dowód, że Spółka podjęła w tej trudnej sytuacji prawnej próbę obrony swoich interesów i brała możliwie czynny udział w postępowaniu, jednak nie ze swojej winy starania okazały się bezskuteczne. Spółka powołała również adw. M. S. do pomocy w reprezentacji, jednak jego mandat okazał się nieważny z powodu potwierdzenia go przez Ł. C. Skarżąca wskazuje, że nie mogła dokonać zmian w KRS, gdyż były to zmiany z Urzędu, a nie w gestii Spółki. Zatem, to nie Spółka zaniedbała dokonania wpisu w KRS. Analiza akt KRS potwierdza, że od 15 marca 2018 r. (czyli na 3 miesiące przed wydaniem decyzji wymiarowej), KRS został poinformowany przez KRK o konieczności dokonania wpisu, sygn. [...]. KRS nie dokonał w ustawowym terminie zmian w rejestrze sądowym, co miało przełożenie na interpretacje przez lAS i NUS tych wpisów, zgodnie z art. 17 ustawy KRS. Wykreślenie Ł. C. z KRS nastąpiło dopiero 19 października 2018 r. Dodatkowo, również wpis zmieniający adres siedziby spółki w KRS na wniosek T. C. z 19 lipca 2018 r. został dokonany dopiero 16 października 2019 r., czyli po ponad roku czasu od złożenia, co przekładało się też na doręczanie korespondencji przez NUS na nieprawidłowy adres. Zdaniem Skarżącej, Spółka nie tylko nie ma najmniejszej winy w uchybieniu terminu, ale wykonała wszystkie możliwe i znane jej prawnie czynności w obronie swoich interesów. Zaznaczyć trzeba, że Spółka jest nijako ofiarą organów państwowych, które być może i działały na podstawie znanych sobie przepisów i podległych ustaw, ale w oderwaniu od innych. To błędy w prowadzeniu postępowania wymiarowego i wznowieniowego i rażące zaniedbania NUS w kontakcie z KRS doprowadziły do niekorzystnego rozstrzygnięcia dla Spółki i ograniczenia możliwości odwoławczych w terminach zgodnych z Ordynacją Podatkową. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W ocenie Organu postanowienia zawartej umowy najmu powierzchni biurowej na gruncie przepisów Kodeksu Cywilnego zostały ukształtowane przez strony tej umowy w sposób dowolny. Nie mają one natomiast związku z umocowaniem udzielonym pełnomocnikowi T. C. do odbioru korespondencji w imieniu Spółki. Zatem, za błędne należy uznać dokonywanie przez Skarżącą próby zrównania postanowień umowy cywilnoprawnej - jaką jest umowa najmu powierzchni biurowej z 8.01.2014 r., z udzielonym i nieodwołanym na dzień wydania decyzji ostatecznej pełnomocnictwem pocztowym z 22.09.2016 r. W dalszym piśmie procesowym Skarżąca podtrzymała zarzuty skargi, wskazując, że wpis do KRS nie ma charakteru konstytutywnego, tylko deklaratoryjny, co oznacza, że domniemanie jakie ustanawia art. 17 ust. 1 ustawy o KRS jest domniemaniem, które może zostać obalone dowodem przeciwnym. Oznacza to także, że o tym, czy dana osoba wchodzi w skład organów spółki decyduje przepis prawa lub umowa spółki, a nie wpis w rejestrze. W konsekwencji zaś, w razie niepowołania w skład organu uprawnionego do reprezentowania spółki żadnego członka tego organu, złożone takiej spółce oświadczenie, nie mogło zostać złożone skutecznie. Nie mogła też skutecznie zostać doręczona korespondencja. Brak organów oznacza, że brak jest możliwości przyjęcia korespondencji kierowanej do spółki. Jeżeli bowiem spółka nie posiadała organu powołanego do jego reprezentowania, to nie mogła ona ujawnić swojej woli i podejmować czynności prawnych. Zdaniem strony z powodu braku organu powołanego do reprezentowania spółki, pisma do niej adresowane winny być doręczane do rąk ustanowionego kuratora. W odpowiedz Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, powołując się na z art. 14 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 986 ze zm., stan prawny w chwili zdarzenia, dalej jako - KRSU), wskazał, że Ł. C., pomimo orzeczenia o zakazie prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej oraz zajmowaniu stanowisk w zarządach w spółkach prawa handlowego na okres lat 5, nigdy nie poinformował organu podatkowego o zmianie w zakresie reprezentacji Spółki, a co więcej pomimo utraty mandatu, dalej pełnił swoją funkcję. Podkreślił, że Skarżąca działała w złej wierze, bowiem nigdy nie ujawniła informacji dot. skazania prawomocnym wyrokiem karnym Prezesa Zarządu Spółki Ł. C. Natomiast, NUS w J. w momencie ekspedycji decyzji wymiarowej z 25 czerwca 2018 r. nie mógł mieć wiedzy (lub co najmniej uzasadnionych wątpliwości), że dane te są nieprawdziwe. Dane ujawnione w KRS mają chronić nie tylko interes spółki wpisanej do rejestru, lecz także innych uczestników obrotu prawnego, w tym wierzycieli spółki wpisanej do rejestru. Korzystają oni na równi z innymi podmiotami z funkcji gwarancyjnych wpisów w KRS, w którym zamieszcza się oznaczenie organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład. Wszystkie w konsekwencji informacje płynące z wpisów w KRS pozwalają podejmować działania w zaufaniu do danych w nich zawartych. Służy temu jawność formalna i materialna Krajowego Rejestru Sądowego. Wskazał też na obowiązek powiadomienia organu podatkowego o zmianie adresu siedziby. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; z późn. zm.– w skrócie p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżone postanowienie, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W związku z powyższym sąd rozpoznał sprawę w oparciu o ww. podstawę prawną w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Natomiast badając niniejszą sprawę w ramach powyżej zakreślonej kognicji, sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ II instancji zasadnie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Przepisy § 1-3 stosuje się do terminów procesowych (§ 4). Z brzmienia art. 162 O.p. należy wyprowadzić wniosek, że aby można było przywrócić termin do dokonania danej czynności, powinny być spełnione łącznie następujące przesłanki: a) złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, b) podanie przyczyny uchybienia terminu, c) uprawdopodobnienie braku winy w przekroczeniu terminu, d) dokonanie czynności, dla której przewidziano termin. Jak wynika z akt sprawy pismem z 27 listopada 2023 r. Skarżąca wystąpiła do organu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Natomiast odwołanie załączył dopiero na wezwanie organu. W swoim wniosku powołała się na niemożność działania, w związku z brakiem zarządu. Zgodnie z przepisem art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przepis art. 162 § 2 O.p. stanowi zaś, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Z powyższego uregulowania prawnego wynika, że warunkami przywrócenia terminu są: złożenie w terminie 7 dni wniosku w tym przedmiocie, dokonanie czynności dla której określony termin upłynął, uprawdopodobnienie braku winy w spowodowaniu przekroczenia terminu i zachowanie terminu przewidzianego do jego wniesienia. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności strony dbającej należycie o swoje interesy, a przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W orzecznictwie bowiem wskazuje się, że a contrario przywrócenie może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminowi nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. np. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1756/15) Skarżąca podnosiła, że korespondencję odebrała osoba nieuprawniona, a Strona była pozbawiona możliwości dziania ze względu na brak organów. W realiach rozpatrywanej sprawy należy jednak wskazać na zasadniczą okoliczność faktyczną związaną z uzyskaniem przez skarżącego wiedzy o wydaniu decyzji i jej doręczeniu. Sądowi z urzędy wiadomo, że toczyło się, z udziałem strony, postępowanie w sprawie uchylenia- po wznowieniu postępowania- ostatecznej decyzji NUS z 25 czerwca 2018 r. nr 0207.PP-1.4213.14.2017 wydanej wobec Wnioskodawcy w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r. Skarga w tej sprawie została rozpoznana wyrokiem tutejszego sądu z dnia19 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 967/21 W wyroku tym ustalono, że wniosek Spółki o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną NUS wpłynął do Organu I instancji 12 stycznia 2021 r. Wnioskodawca żądał wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wskazując, że ówczesny prezes zarządu Spółki - Ł. C. o zakończeniu postępowania wymiarowego decyzją NUS z 25 czerwca 2018 r. dowiedział się w dniu 1 sierpnia 2018 r. Pierwotnie wniosek o wznowienie postępowania został złożony już 8 sierpnia 2018 r., jednakże, z powodu problemów z reprezentacją Spółki, postępowanie zostało umorzone. W kolejnym wniosku złożonym 12 stycznia 2021 r. wskazano na konieczność uwzględnienia nowych okoliczności i dowodów. Z tego wynika, że Skarżąca, co najmniej w dniu 12 stycznia 2021 r., miała wiedzę o wydaniu decyzji i mogła skutecznie działać. Ustały więc przeszkody do wniesienia odwołania. Zatem 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął 19 stycznia 2021r. Wniosek zaś został złożony 27 listopada 2023 r., a więc z ponad dwuletnim uchybieniem terminowi. Jest więc niedopuszczalny. "Jeżeli wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z uchybieniem terminu, to brak jest podstaw do badania przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi." (Wyrok NSA z 23.01.2024 r., II FSK 368/23, LEX nr 3702593.) W konsekwencji, w sprawie nie zostały spełnione obie przesłanki określone w art. 162 § 1 i § 2 O.p., warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W rezultacie, za nieuprawnione należy uznać także pozostałe zarzuty skargi. Z powyższych rozważań wynika bowiem, że organ podatkowy prawidłowo zastosował przepisy prawa w kwestii dotyczącej dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Mając na względzie powyższe, należało uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i dlatego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.