I SA/Wr 4070/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk Asesor WSA Maria Tkacz - Rutkowska Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz / sprawozdawca / Protokolant Katarzyna Motyl po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i R. P. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000. oddala skargę. Skarżący M. i R. P. zaskarżyli decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] o nr [...] uchylającą w całości decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] o nr [...] i określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w kwocie [...], zaległość w tym podatku [...] oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...]. Inspektor Kontroli Skarbowej w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego, w firmie skarżącego R. P. A Hurtownia i Salon Wykładzin w J. G., z jednej strony, podwyższył przychód kontrolowanego podmiotu gospodarczego o kwotę [...] z tytułu odsetek od środków pieniężnych zgromadzonych na jago rachunku bankowym, z drugiej strony, obniżył koszty uzyskania przychodu o łączną kwotę [...]. Zawyżenie kosztów, zdaniem kontrolującego, nastąpiło w związku z ujęciem w kosztach uzyskania przychodu: odpisów amortyzacyjnych w wysokości [...] z tytułu zakupu środków trwałych (wieży Pionier XC - IS21T oraz mebli), wydatku inwestycyjnego w obcym środku trwałym (na zakup i montaż drzwi wejściowych) w wysokości [...], wydatku na zakup odzieży i obuwia męskiego w wysokości [...] oraz wydatku dotyczącego spłaty wartości przedmiotu leasingu (według umowy leasingu operacyjnego nr 18298 dotyczącego samochodu ciężarowego Mercedes - Benz typ Sprinter 312 D) w wysokości [...]. Izba Skarbowa rozpatrując odwołanie podzieliła, co do zasady, stanowisko organu I instancji w zakresie dokonanych wyłączeń. Organ odwoławczy zwiększył jednak koszt uzyskania przychodu o kwotę [...], jako nie stanowiącą spłaty wartości przedmiotu leasingu. W skardze z dnia [...] skarżący zarzucili zaskarżonym decyzjom naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz art. 45 ust. 4 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 90, poz. 416 ze zm. - zwanej dalej u.p.d.o.f.) oraz art. 187 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm. - zwanej dalej Ordynacją podatkową). W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że: sprzęt, którego brak stwierdził kontrolujący został jednorazowo wypożyczony z powodu organizacji Pierwszej Komunii dziecka, zakup i montaż drzwi wejściowych stanowi wydatek remontowy, ponieważ nie podwyższa użyteczności pomieszczenia, a jedynie utrzymuje sprawność obiektu, zakup odzieży i obuwia dla pracowników stanowi elementem tworzenia wizerunku firmy i ma podobny charakter jak wydatki na reklamę, a ponadto spełnia wymagania przepisów prawa pracy i bhp, natomiast wydatek związany ze spłatą kolejnych rat leasingowych jest efektem uznania umowy zgodnie z jej literalnym brzmieniem za umowę leasingu operacyjnego. Ponadto skarżący podnieśli, iż Izba Skarbowa odrzuciła wszelkie wyjaśnienia i argumenty odwołania jako nieistotne lub niewiarygodne, a wnioski o przeprowadzenie dodatkowych czynności kontrolnych, w tym wizji i przesłuchań pracowników, nie zostały uwzględnione. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do wyjaśnień skarżących Izba Skarbowa wskazała na treść protokołów z dnia [...] (z oględzin środków trwałych oraz przyjęcia wyjaśnień), z których wynika, że meble i wieża Pionier znajdowały się poza siedzibą podmiotu gospodarczego - w domu skarżącego, a także na fakt, iż w pomieszczeniach socjalnych firmy znajdował się inny sprzęt, który nie był ujęty w całości w ewidencji środków trwałych. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, brak było podstaw do przeprowadzenia kolejnej wizji lokalnej. Ponadto organ odwoławczy nie uznał wyjaśnień skarżących, iż zakup wieży Pionier (w dniu [...]) spowodowany był likwidacją wieży Samsung (zakupionej w dniu [...]), ponieważ została ona zlikwidowana w dniu [...], a zatem w rok po zakupie wieży Pionier. Odnośnie zakupionego ubioru organ odwoławczy stwierdził, że nie spełnia on zarówno kryteriów odzieży roboczej, jak i reprezentacyjnej, gdyż nie posiada charakterystycznych cech, wyróżniających daną firmę. Z uwagi na upływ czasu oraz brak dowodów potwierdzających poniesienie wydatków na odzież roboczą lub reprezentacyjną organ odwoławczy nie uwzględnił również wniosku skarżących o przesłuchanie pracowników. Odnosząc się do kolejnego zakwestionowanego wydatku dotyczącego zakupu i montażu drzwi wejściowych, Izba Skarbowa wskazała, iż zostały one zamontowane jako dodatkowe drzwi wejściowe, a nie w miejsce dotychczasowych. Zamontowanie nowych drzwi spowodowało uszczelnienie obiektu przez wyeliminowanie przenikania zimna z zewnątrz i w efekcie przyczyniło się do zwiększenia wzrostu wartości użytkowej obiektu, mierzonej w szczególności okresem używania i kosztami eksploatacji. Izba Skarbowa podtrzymała także stanowisko odnośni zakwestionowanych wydatków związanych z realizacją umowy leasingu. Organ odwoławczy dokonując oceny treści umowy w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczenia przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy i praw majątkowych do składników majątku stron tych umów (Dz.U. Nr 28, poz. 129 - zwanego dalej rozporządzeniem) stwierdził, że w istocie strony zawarły umowę leasingu kapitałowego i wskazał na następujące fakty mające o tym świadczyć: wskaźnik udziału wszystkich opłat leasingowych ([...] netto) w stosunku do wartości przedmiotu leasingu ([...], bez wartości końcowej) wyniósł 110,19 %, co oznacza, iż w ciągu 24 miesięcy skarżący miał ponieść nakłady naużywanie samochodu o 10,19 % przewyższające jego wartość początkową określono w dniu podpisania umowy wartość końcowa samochodu na kwotę [...], a następnie na skutek skrócenia okresu leasingu na kwotę [...], skrócenie okresu trwania umowy z 36 na 24 miesiące spowodowało wzrost wysokości raty leasingu, skarżącemu zostało wypłacone, w związku z kradzieżą samochodu i ostatecznym rozliczeniem umowy leasingowej, odszkodowanie w wysokości [...], Organ podatkowy nie uznał także pozostałych zarzutów skargi. Odsetki za zwłokę zostały naliczone od [...] a nie jak twierdzą skarżący od [...]. Również zarzut podwyższenia wartości leasingowanego samochodu o składkę ubezpieczeniową nie jest zasadny. Składka ubezpieczeniowa jest elementem kosztowym, który podobnie jak wydatki na naprawę i remonty oraz zakup paliwa nie podnoszą wartości samochodu. Na rozprawie pełnomocnik skarżących poparł skargę i dodatkowo wyjaśnił, że zamontowane drzwi zostały następnie wymontowane po rozwiązaniu umowy najmu. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270- zwanej dalej p.s.a). Skarga jest nieuzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procesowego. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, że przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód, który stanowi nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągniętą w roku podatkowym. Tak więc koszty są drugim elementem, oprócz przychodu, mającym wpływ na dochód. Przepisy u.p.d.o.f. nie wyszczególniają wszystkich rodzajów kosztów uzyskania przychodów, ograniczając się jedynie do ogólnej ich definicji. W myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 u.p.d.o.f. . O zakwalifikowaniu danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu decyduje więc poniesienie wydatku w celu uzyskania przychodu i niezakwalifikowanie wydatku do grupy wydatków nie uznanych za koszty uzyskania przychodów, a także odpowiednie jego udokumentowanie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanym w ustawie -wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu. Odnosząc wyżej poczynione spostrzeżenia do ustalonego w sprawie stanu faktycznego stwierdzić trzeba, że w ocenie Sądu skarżący w toku całego postępowania podatkowego nie wykazali, że koszty te zostały poniesione w sposób racjonalny ( zakup mebli, wieży Pionier, ubioru) i zgodny z przepisami prawa podatkowego ( zakup i montaż drzwi, leasing samochodu ciężarowego). Stąd też, na gruncie rozpatrywanej sprawy, zgodzić się należy ze stanowiskiem organów podatkowych. Dokonane w tym zakresie ustalenia organów podatkowych, oparte o swobodną i wszechstronną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym także wyjaśnień złożonych przez samego podatnika, nie nasuwają zastrzeżeń z punktu widzenia ich zgodności z przepisami prawa mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie. Zakup odzieży oraz obuwia, stanowi wydatek związany w ogóle z faktem funkcjonowania danej jednostki w życiu społecznym. Niezależnie zatem od zagadnienia prowadzenia działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i posiadać ubrania. Dlatego też zakup tych rzeczy stanowi spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej niezależnie od tego, czy prowadzi ona działalność gospodarczą. Stąd też wydatek na zakup odzieży osobistej nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, gdyż jego poniesienie uwarunkowane jest głównie innymi względami, aniżeli uzyskiwanie przychodu z tej działalności. Również z przepisów prawa pracy wynika ogólna zasada wykonywania pracy przez pracownika we własnej odzieży. Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać z nałożonego na pracodawcę przepisami prawnymi obowiązku dostarczania pracownikowi nieodpłatnie odzieży i obuwia roboczego, a także z podjętej przez pracodawcę decyzji o używaniu stosownej odzieży reprezentacyjnej. W tym przypadku wydatki na zakup odzieży mogą stanowić koszty uzyskania przychodu w ramach wydatków na reprezentację, jeżeli podatnik wykaże, że odzież ta utraciła charakter odzieży osobistej na przykład z uwagi na opatrzenie jej dla grupy pracowników cechami charakterystycznymi dla firmy (barwa, krój, logo itp.). Tak więc, biorąc pod uwagę przytoczoną powyżej zasadę wykonywania pracy we własnej odzieży, należy zgodzić się z poglądem organów podatkowych, że odstępstwo od tej zasady należy traktować jako wyjątek, a ciężar wykazania wyjątkowości spada na podatnika. Wbrew zarzutowi skargi Izba Skarbowa rozstrzygając sprawę starała się o wszechstronną ocenę wydatków. W zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa zasadnie stwierdziła, iż zakupiony ubiór nie stanowił ubioru roboczego lub ochronnego w rozumieniu przepisów uchwały Nr 44 Rady Ministrów z dnia 27 marca 1990 r. w sprawie zasad przydzielania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz dostarczania odzieży roboczej (M.P. Nr 14, poz. 109 ze zm.), a także, że nie stanowił ubioru reprezentacyjnego. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżących, co do bezzasadnego wyłączenia z kosztów wydatków poniesionych na zakup mebli i wieży Pionier. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. Nr 6, poz. 35 ze zm.) zakupiona rzecz może być zaliczona do środka trwałego podatnika, a co za tym idzie odpisy amortyzacyjne mogą stanowić koszty uzyskania przychodu, o ile zostaną spełnione określone warunki. Rzecz musi stanowić własność podatnika, przewidywany przez podatnika okres jej używania powinien być dłuższy niż rok, powinna być kompletna i zdatna do użytku w dniu jej przyjęcia do używania oraz powinna być wykorzystywana na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W przypadku wykorzystywania rzeczy na potrzeby związane z działalnością gospodarczą i osobiste, rzecz taka traci charakter środka trwałego. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, iż meble i wieża Pionier znajdowały się poza siedzibą podmiotu gospodarczego. Podjęta przez skarżących próba wyjaśnienia braku rzeczy w siedzibie firmy nie zasługuje na uwzględnienie, a wskazana przez nich przyczyna potwierdza jedynie słuszność zajętego przez organy podatkowe stanowiska. Za prawidłowe należy też uznać stanowisko Izby Skarbowej w zakresie zakwestionowania zaliczenia przez skarżących bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu (zamiast ujęcia w ewidencji środków trwałych jako inwestycji w obcym środku trwałym i dokonywania odpisów amortyzacyjnych) wydatku dotyczącego zakupu i montażu drzwi wejściowych. Izba Skarbowa uzasadniając swoje stanowisko stwierdziła, że zamontowanie dodatkowych drzwi przyczyniło się do uszczelnienie obiektu przez wyeliminowanie przenikania zimna z zewnątrz i w efekcie do zwiększenia wzrostu wartości użytkowej obiektu, mierzonej w szczególności okresem używania i kosztami eksploatacji, czego nie kwestionują skarżący. Zdaniem Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, że uszczelnienie obiektu jest czynnością, od której zależy stan techniczny całego wynajmowanego obiektu. Koszty z tym związane nie wchodzą zatem w zakres bieżącej konserwacji i nie dotyczą bieżących napraw wynajmowanych pomieszczeń. W takiej sytuacji poczynione przez skarżącego nakłady należało zakwalifikować jako nakłady na ulepszenie obcego środka trwałego. Różnica między nakładami na remont, a nakładami na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środków trwałych (konserwacja, naprawy), a drugie do podjęcia czy rozszerzenia działalności w drodze przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, powodującej istotną zmianę cech użytkowych. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych - można uznać za remont. Natomiast przez ulepszenie należy rozumieć unowocześnienie (modernizację) środka trwałego, które podnosi jego wartość techniczną użytkową jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż pierwotne jego przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi innych cech użytkowych. W świetle przedstawionych wywodów uprawnione jest stwierdzenie, że nakłady, jakie ponieśli skarżący są nakładami na ulepszenie obcego środka trwałego, a podniesiony na rozprawie przez pełnomocnika argument potwierdza dodatkowo słuszność zajętego przez organy obu instancji stanowiska. Skoro po zakończeniu umowy najmu strona wymontowała drzwi, to niewątpliwie wcześniejsze ich zamontowanie nie stanowiło remontu. Należy również stwierdzić, że momentem decydującym o możliwości zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest moment dokonania wydatku. Również ostatni z zarzutów podniesionych w skardze należy, zdaniem Sądu, uznać za chybiony. Wprawdzie zbędne są wywody Izby Skarbowej na temat różnic między leasingiem operacyjnym a kapitałowym. Pojęcie leasingu nie występuje bowiem w u.p.d.o.f. Artykuł 23 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. wspomina jedynie o umowach o charakterze podobnym do najmu lub dzierżawy. Tego typu umową jest właśnie umowa leasingu. Nie ma jednak znaczenia okoliczność, czy leasing ma postać leasingu operacyjnego, czy też kapitałowego. W świetle art. 23 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. nawet wydatki stanowiące spłatę określonej w umowie wartości przedmiotu leasingu mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, jeżeli przedmiot ten - zgodnie z odrębnymi przepisami - zalicza się do składników majątku leasingodawcy. Z kolei w myśl § 3 pkt 2 w związku z § 2 ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia do składników majątku leasingobiorcy zalicza się rzeczy stanowiące przedmiot umowy, gdy umowa została zawarta na czas oznaczony, zawiera prawo do nabycia rzeczy albo praw majątkowych przez leasingobiorcę bez możliwości jego wypowiedzenia, a ponadto podstawowy okres umowy, wynosi mniej lub co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, a suma opłat (rat) określona w podstawowym okresie umowy jest wyższa od wartości netto tych rzeczy i praw. Jeżeli w umowie szczególnej określona została kwota dopłaty, której wniesienie po upływie okresu tej umowy uprawnia najemcę lub dzierżawcę do nabycia własności przedmiotu umowy, kwotę tę zalicza się do sumy opłat (rat), o których mowa. Tak więc przepis ten wymaga, aby umowa leasingu zawierała prawa do nabycia rzeczy. Innymi słowy, możliwość zakupu, a także suma rat przewyższająca wartość przedmiotu umowy przesądza o zaliczeniu przedmiotu leasingu do majątku leasingobiorcy. Izba Skarbowa powołała jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Przyjęła zatem, że umowa stron, nazwana leasingiem operacyjnym, rzeczywistości była leasingiem finansowym. Dokonana przez organy podatkowe ocena charakteru umowy nie narusza, jak twierdzą skarżący, wyrażonej w prawie cywilnym zasady autonomii woli stron i wynikającej z niej swobody umów. Odmowa skuteczności umowy w prawie podatkowym nie oznacza kwestionowania jej zgodności z normami prawa cywilnego. Oznacza jedynie to, że czynność ta nie wywiera skutku podatkowego lub też wywiera inny skutek podatkowy. O charakterze umowy decyduje bowiem nie tytuł, lecz jej treść. W myśl art. 65 § 1 Kodeksu cywilnego oświadczenia woli stron umowy należy tłumaczyć z uwzględnieniem okoliczności, w których zostały złożone. Okoliczności te podlegają ocenie organu podatkowego w trybie art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w tym przepisie, organ podatkowy w toku postępowania jest zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy podatkowej. Organ podatkowy zobowiązany jest rozpatrzeć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Tak więc Izba Skarbowa była zobowiązana do oceny umowy leasingu wraz z pozostałymi dowodami w tym zakresie. Jeżeli Izba Skarbowa ustaliła, że strona skarżąca w ciągu 24 miesięcy miała spłacić (gdyby nie nastąpiła kradzież przedmiotu umowy) całą wartość samochodu, a także to, że została określona wartość końcowa wykupu samochodu, to trafny był wniosek organu podatkowego, że rzeczywistym zamiarem skarżącego było zawarcie umowy leasingu z opcją zakupu. Również pozostałe fakty (dokonanie wpłaty raty inicjalnej w kwocie [...], otrzymanie odszkodowania w wysokości [...], podwyższenie rat leasingowych w związku ze skróceniem okresu leasingu), świadczą ewidentnie o zamiarze ukrycia rzeczywistego celu umowy. W przypadku zaliczenia przedmiotu leasingu do środków trwałych leasingobiorcy podatnik mógłby, wydatki związane z przedmiotem leasingu, zaliczać do kosztów uzyskania przychodu jedynie w postaci odpisów amortyzacyjnych. W przypadku samochodu ciężarowego zaliczonego do symbolu 742 KRŚT stawka amortyzacji wynosi 20%, co oznacza, że podatnik mógłby dokonywać odpisów amortyzacyjnych w okresie nie krótszy niż 5 lat. Stąd też bezzasadny jest także zarzut skarżących, iż Izba Skarbowa nie wyjaśniła na czym miało polegać naruszenie prawa podatkowego. Poprzez bezpośrednie ujęcie w kosztach rat leasingowych skarżący podjęli działania zmierzające do odzyskania zaangażowanych środki finansowe w krótszy czasie, niż zezwalają na to przepis. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania Sąd stwierdza, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych, ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Sąd uznał również, że organy podatkowe nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Należy zwrócić uwagę, że zarówno w postępowaniu kontrolnym, jak też w postępowaniu odwoławczym, skarżący nie okazali istotnych dowodów, pomimo wielokrotnie podnoszonej w toku postępowania kontrolnego i podatkowego - kwestii zakwalifikowania wydatków. Sytuacja ta pozostaje w sprzeczności z zarzutem skarżących o naruszeniu przez organy podatkowe art. 187 § 1 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej. Skarżący mieli bowiem możliwość składania wyjaśnień do ustaleń kontroli oraz organów podatkowych na każdym etapie postępowania, a więc mogli okazać wszelkie dokumenty, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy po myśli skarżących. Dlatego też wnioski organów podatkowych wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia. Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ją oddalił.