I SA/Wr 4095/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz / sprawozdawca / Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Andrzej Cisek Protokolant Agnieszka Mazurek po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1999 r. I. umarza postępowanie w sprawie, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącej kwotę 85,oo zł (słownie: osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego. Skarżąca A Spółka Akcyjna we W. zaskarżyła decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...]o nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. S.M. z dnia [...]o nr [...]określającą w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za lipiec 1999 r. w kwocie [...] i ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]. Urząd Skarbowy w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego zakwestionował dokonane przez skarżącą rozliczenie podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r., uznał bowiem, iż skarżąca obniżyła podatek należny o podatek naliczony z faktury dokumentującej zakup niezwiązany ze sprzedażą opodatkowaną i faktur w całości sfinansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Dokonane ustalenia znalazły wyraz w decyzji Urzędu Skarbowego utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Skarżąca w skardze z dnia [...]zaskarżyła decyzję Izby Skarbowej w części dotyczącej zawyżenia podatku naliczonego nad należnym za lipiec, 1999 r. o kwotę [...]oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji ewentualnie stwierdzenie nieważności. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: • naruszenie prawa procesowego przy prowadzeniu postępowania kontrolnego i podatkowego, to jest art. 283 § 1 pkt 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180, art. 187, art. 188 i art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm.) – zwanej dalej Ordynacją podatkową; • naruszenie prawa materialnego, to jest art. 2 ust. 1, art. 19, art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o VAT, poprzez błędną jego wykładnię; • nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia prawa do odliczenia podatku naliczonego. W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją. Dyrektor Izby Skarbowej we W., w wyniku ponownej analizy argumentów skargi, uznał w całości za zasadne zarzuty skargi i decyzją z dnia [...]o nr [...]określił ponownie w podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...]. Organ podatkowy przyznał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z zakupem infrastruktury technicznej, przekazanej nieodpłatnie Zakładom Energetycznym. Uznał, bowiem istnienie pośredniego związku dokonanych zakupów ze sprzedażą opodatkowaną (poniesione nakłady umożliwiają prowadzenie działalności przy wykorzystaniu energii dostarczonej przez Zakłady Energetyczne, co z kolei pozwala na zaliczenia ich do kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych). Organ podatkowy uwzględnił również wyjaśnienia skarżącej, iż nie dokonała ona odliczenia podatku naliczonego z faktur sfinansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej, w związku z pismem Izby Skarbowej z dnia [...]informującym o wydaniu decyzji w trybie art. 54 § 3 upsa, cofnął skargę. Pełnomocnik Izby Skarbowej nie wniósł zastrzeżeń, co do cofnięcia skargi przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270)– zwanej dalej upsa. Sąd umarza postępowanie, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie, których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Postępowanie staje bezprzedmiotowe między innymi na skutek uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie autokontroli (art. 54 § 3 upsa) albo, jeśli skarżący skutecznie cofnie skargę. Oświadczenie skarżącego, co do zasady, wiąże Sąd. Sąd może odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem podatkowym. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się okoliczności uniemożliwiających uznanie cofnięcia skargi za dopuszczalne, choć z uwagi na fakt, iż skarżąca cofnęła skargę na skutek wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji w trybie art. 54 § 3 upsa potwierdza ono jedynie to, że strona zgadza się z nowym rozstrzygnięciem. Stąd też Sąd przyjął, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia w całości zasadności zarzutów skargi przez organ podatkowy. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie narusza prawa materialnego ani procesowego. Z powyższych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 upsa postępowanie w sprawie podlega umorzeniu. Sąd orzekł na podstawie art. art. 201 § 1 upsa zwrot kosztów postępowania.