I SA/Wr 413/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 lipca 2013 r. sprawy ze skargi B.Ł. i A.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 21 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] 2000 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] 2000 r. nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. w wysokości 31.911,30 zł oraz odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 62.941,30 zł. Podstawą do wydania decyzji wymiarowej były stwierdzone w toku kontroli przeprowadzonej w Przedsiębiorstwie Produkcyjno - Handlowo - Usługowym "A" s.c. przez Inspektora Kontroli Skarbowej, a następnie w toku postępowania podatkowego przeprowadzonego przez Urząd Skarbowy w G. nieprawidłowości, które polegały na: zawyżeniu kosztów uzyskania przychodu o łączną kwotę 140.376,59 zł, w związku z wpisaniem w ich ciężar: 1) kwoty 98.500,00 zł udokumentowanej fikcyjnymi fakturami, 2) wydatków udokumentowanych dowodami wewnętrznymi, 3) wydatków poniesionych w 1994 r. oraz dwukrotne ujęcie w kosztach tej samej faktury, 4) faktury nie dotyczącej Spółki, 5) odpisów amortyzacyjnych przekraczających wskaźnik 124% wartości odpisów amortyzacyjnych za 1994 r., 6) wydatków ponoszonych na samochody osobowe nie związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, zaniżeniu kosztów uzyskania przychodu o kwotę 55.172,92 zł, będącym wynikiem nie zaliczenia przez Spółkę do pozostałych kosztów operacyjnych nie umorzonej wartości sprzedanych środków trwałych, zawyżeniu przychodu o kwotę 3.351,64 zł, poprzez: a) ujęcie w księdze rachunkowej faktury sprzedaży dotyczącej 1994 r., b) błędne opodatkowanie podatkiem od towarów i usług usługi transportowej w kraju stawką VAT w wysokości 0% zamiast 22%, 4. zaniżeniu przychodów ze sprzedaży o łączną kwotę 111.338,18 zł. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3177/00 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na w/w decyzję organu odwoławczego z [...] 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 702/05 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Pismem z dnia 5 kwietnia 2006 r., skarżący wystąpili z żądaniem wznowienia postępowania podatkowego zakończonego w/w decyzją Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., powołując się na przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 1, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) –dalej: O.p. Organ II instancji wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] 2007 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...] 2000 r. z uwagi na to, że nie wystąpiły powołane przez strony przesłanki wznowieniowe, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1,2 i 5 O.p. Ze względu natomiast na przekroczenie terminów zawartych w art. 241 § 2 pkt 1 i 2 O.p, niedopuszczalne było badanie przesłanek wznowienia postępowania podatkowego, o których mowa w art. 240 §1 pkt 4 i 8 O.p. Ostateczna decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] 2000 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 20.11.2000 r. (potwierdzenie odbioru przesyłki listowej nr [...]). Zatem wniosek o wznowienie postępowania z przyczyn wymienionych wart. 240 § 1 pkt 4 O.p. winien być złożony przez podatników najpóźniej w dniu 20.12.2000 r. r. a nie dopiero w dniu 05.04.2006 r. Ponadto organ wskazał, że wznowienie postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie w oparciu o przepis art. 240 § 1pkt 8 O.p. jest niedopuszczalne, bowiem żądanie w tym zakresie nie zostało wniesione w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie powołanego przez stronę orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W dniu 18 sierpnia 2008 r. WSA we Wrocławiu wyrokiem o sygn. I SA/Wr 1499/00 oddalił skargę podatników na powyższą decyzję, zaś wyrokiem z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2105/08 NSA oddalił skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA. W dniu 1 lutego 2012 r. skarżący wystąpili z kolejnym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] 2000 r., powołując się na przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1,2,4,i 5 O.p. W uzasadnieniu złożonego wniosku podatnicy stwierdzili, że: 1) wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, ujawniono nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organom, które decyzje wydały, 2) dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, 3) stan faktyczny w oparciu, o który wydano decyzje podatkowe z dnia [...] 2000 r. nr [...] i z dnia [...] 2000 r. nr [...] został ukształtowany w wyniku działań naruszających przepisy prawa, 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Na powyższe, w ocenie Strony, wskazuje przeprowadzona analiza pod kątem ilości i zawartości merytorycznej dokumentów firmy PPHU "A" s.c. zwróconych Stronie w dniach 27 i 30 października 2009 r. oraz w dniu 30 listopada 2009 r. przez Prokuraturę Okręgową. Zdaniem Podatników w materiale dowodowym, na którym oparł się organ wydając zaskarżona decyzję brakowało: faktur zakupowych i sprzedażowych za 1995 r., wyciągu operacji sprzedaży i zakupów sporządzonych na podstawie dowodów księgowych za miesiące: styczeń, marzec, grudzień 1995 r., tabel amortyzacyjnych za 1995r., deklaracji VAT za 1995 r., deklaracji PIT- 5 za 1995 r., list płac za 1995, deklaracji ZUS za 1995 r., polis ubezpieczeniowych maszyn i pojazdów za 1995 r., decyzji dot. podatku od nieruchomości za 1995 r., raportów kasowych za 1995 r., dokumentów dot. CPN za 1995 r., potwierdzenia sald za 1995 r., wyciągów operacji sprzedaży sporządzonych na podstawie dowodów księgowych za miesiące: marzec, październik, listopad, grudzień 1995 r., wyciągów operacji zakupu sporządzonych na podstawie dowodów księgowych za miesiące: styczeń, marzec, październik, grudzień 1995 r., książek druków ścisłego zarachowania dla dokumentów: PZ, WZ, RW, kart drogowych, raportu pracy sprzętu, zleceń warsztatowych, listów przewozowych, remanentów stanów magazynowych: Magazynu głównego, Magazynu stacji paliw, Magazynu olejów, Magazynu smarów, Magazynów ogumienia, Magazynu części zamiennych, Magazynu maszyn i urządzeń, Magazynu maszyn i urządzeń nie podlegających amortyzacji. Podatnicy wskazali również, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydając decyzję z dnia [...] 2000 r. nr [...] oparł się na nierzetelnym dokumencie sporządzonym przez Urząd Kontroli Skarbowej z dnia [...] 1997 r. pod nazwą Protokół badania dokumentów i ewidencji. W protokole brak było odniesienia się do treści brakujących (szczegółowo przez skarżących wymienionych) dokumentów finansowo – księgowych (rejestrów sprzedaży VAT za rok 1994, rejestrów zakupu VAT za rok 1994, tabel amortyzacyjnych za 1994 r., 1995 r., 1996 r., deklaracji VAT za 1994 r., 1995 r., 1996 r., deklaracji PIT - 5 za 1994 r" 1995 r" 1996 r., list płac za 1994 r., 1995 r., 1996 r., deklaracji ZUS za 1994 r., 1995 r., 1996 r., polis ubezpieczeniowych maszyn i pojazdów za 1994 r., 1995 r., 1996 r., decyzji dot. podatku od nieruchomości za 1994 r., 1995 r., 1996 r., raportów kasowych za 1995 r., 1996 r., dokumentów dot. CPN za 1995 r., 1996 r., potwierdzenia sald za 1994 r., 1995 r., 1996 r., wyciągów operacji sprzedaży sporządzonych na podstawie dowodów księgowych za miesiące: marzec, październik, listopad, grudzień 1995 r., wyciągów operacji zakupu sporządzonych na podstawie dowodów księgowych za miesiące: styczeń, marzec, październik, grudzień 1995 r., wyciągów operacji sprzedaży sporządzonych na podstawie dowodów księgowych za miesiące: czerwiec, sierpień, wrzesień 1996 r., wyciągów operacji zakupu sporządzonych na podstawie dowodów księgowych za miesiące: czerwiec, wrzesień 1996 r. książek druków ścisłego zarachowania dla dokumentów: PZ, WZ, RW, kart drogowych, raportu pracy sprzętu, zleceń warsztatowych, listów przewozowych za miesiące od 1.01.1996 r. do 18.09.1996 r. remanentów stanów magazynowych: Magazynu głównego, Magazynu stacji paliw, Magazynu olejów, Magazynu smarów, Magazynów ogumienia, Magazynu części zamiennych, Magazynu maszyn i urządzeń, Magazynu maszyn i urządzeń nie podlegających amortyzacji. W uzasadnieniu złożonego wniosku Strona zawarła szereg zarzutów dotyczących przebiegu kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w L., zarzucając kontrolującym wiele nieprawidłowości i uchybień jakie zabezpieczania miały miejsce w związku z przeprowadzoną kontrolą, a dotyczących sposobu dokumentów finansowo - księgowych przedsiębiorstwa, zasadności zabezpieczenia i przewiezienia dokumentacji oraz zawartość dokumentów przekazanych do kontroli. Zdaniem Strony, przez czas kontroli całość oryginalnej dokumentacji, w tym dokumenty o których mowa w punkcie I i II wniosku pozostawała w wyłącznej dyspozycji inspektorów Urzędu Kontroli Skarbowej. Przedstawiając argumenty uzasadniające wniosek, Strona podniosła nadto, że inspektor H. U. sfałszowała "Protokół zabezpieczenia dokumentów i dowodów rzeczowych" z dnia 3 października 1996 r. oraz "Protokół zabezpieczenia dowodów rzeczowych" z dnia 22 października 1996 r. Wskazano przy tym, że dopiero przy piśmie z dnia 12 grudnia 1996 r. przesłano Stronie w/w protokoły z wykazami dokumentów, nie zaś w dniu zabezpieczenia dokumentów. We wniosku zarzucono, iż nie było możliwe porównanie dokumentów z pisma z dnia 12 grudnia 1996 r. z dokumentami na dzień 12 maja 1997 r., kiedy Strona udała się do kontrolujących, z uwagi na ich braki. W ocenie Strony, okoliczności towarzyszące sporządzaniu wskazanych protokołów wyczerpują znamiona art. 270 § 1 i 271 § 1 Kodeksu karnego. Strona stwierdziła, że inspektor kontroli skarbowej H. U. przekazując dokumenty Prokuraturze w dniu [...] 1997 r. sfałszowała stan faktyczny, wymieniając w protokole 21 teczek nie odebranych z przedsiębiorstwa, które nie zostały ujęte w protokołach zabezpieczenia z dnia [...] i [...] października 1996 r. W protokołach tych wymieniono dokumenty należące do Przedsiębiorstwa, natomiast teczki okazane Stronie do zwrotu przez prokuraturę w dniach 27 i 30 października 2009 r. i 30 listopada 2009 zawierały kserokopie dzienników ustaw, zarządzeń, kserokopii z kserokopii oraz luźne karty i nie były własnością Skarżących. Powyższe świadczy, zdaniem Strony o tym, że organy obu instancji, wydając decyzje wymiarowe w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. nie dysponowały całością oryginalnych dokumentów finansowo-księgowych Przedsiębiorstwa. Postanowieniem z dnia [...] 2012 r. organ II instancji wznowił postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. Podczas tego postępowania strona wnosiła o ujawnienie i zaliczenie w poczet dowodów szeregu dokumentów (m.in. sporządzonych przez H. U. protokołów zabezpieczenia dokumentów i dowodów rzeczowych z 3 i 22 października 1996 r., protokołu odbioru dokumentów z Prokuratury Okręgowej w L. z dnia 27, 30 października 2009 r. i 30 listopada 2009 r.) . Ponadto podatnicy wnieśli o ujawnienie kolejnych dowodów, przedkładając wykaz braków faktur VAT (zakupu i sprzedaży) oraz innej dokumentacji finansowo-księgowej za kontrolowany okres (Załącznik nr 1) oraz wykaz braków dokumentów dotyczących decyzji (Załącznik nr 2). Strona przedłożyła także szereg pism z postępowania prowadzonego przez Prokuraturę oraz z postępowań przed sądami powszechnymi. Wniosła tez Strona o przeprowadzenie m.in. następujących dowodów: 1) przesłuchanie w charakterze świadka H. U. na okoliczność: a) sfałszowania wymienionych wcześniej protokołów z 3 i 22 października 1996 r. b) oraz braków dokumentów wymienionych w zestawieniu "Załącznik nr 1", 2 ) o ujawnienie i zaliczenie w poczet dowodów notatki urzędowej [...]. R. W. KRP G. z dnia 1 października oraz protokołów przesłuchań świadków (S. L. z 24 kwietnia 1998 r. i Z. S. z 7 maja 1997 r.) przez Prokurator M. Z. , 3 ) o przesłuchanie w charakterze świadków Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. oraz S. La. - pracownika, który prowadził w imieniu tego organu postępowanie wymiarowe. Po rozpatrzeniu w/w wniosku, organ II instancji decyzją z dnia [...] 2012 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z [...] 2000 r. stwierdzając jednocześnie, iż nie wystąpiły wskazane przez stronę przesłanki wznowienia postępowania podatkowego określone w art. 240 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 5 O.p. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że nie stwierdzono, by dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, a decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, co szczegółowo przedstawiono w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie brak było także, zdaniem organu, podstaw do stwierdzenia iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Podkreślił organ, że nie mogą być podstawą do wznowienia postępowania te same argumenty, które były już podnoszone na etapie postępowania odwoławczego. Natomiast podatnicy dokonując wyliczenia brakujących, ich zdaniem , dokumentów nie przedstawili, jakie okoliczności miałyby zostać ustalone bądź zostały ustalone na ich podstawie. Organ wyjaśnił również, że niedopuszczalne jest wznowienie obecnie postępowania w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Od powyższej decyzji w dniu 19 września 2012 r. wniosła odwołanie B. L., zaś w dniu 5 października 2012 r. wniósł odwołanie A. L. W odwołaniach zawarto zarzuty naruszenia szeregu przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 240 §1 pkt 1, pkt 2 i pkt 5, art. 120, 121, 122, 123 § 1 , 180 § 1, 181, 187 § 1 , 188 i 191 O.p. Strona w odwołaniu zasadniczo powtórzyła argumentację podnoszoną we wniosku o wznowienia postępowania oraz w toku postępowania. Wskazywała na błąd w ustaleniach faktycznych oraz dowolną interpretację w/w protokołów z dnia 3 i 33 października 1996 r. oraz 5 czerwca 1997 r. i pominięcie pisma H. U. z dnia 12 grudnia 1996, dotyczącego tych protokołów. Organ odniósł się do zawartości teczek z dokumentami przedsiębiorstwa, ale nie uwzględnił, że decyzję wymiarową z [...] 2000 r. wydano bez weryfikacji kluczowych dokumentów podatnika. Strona poddała w wątpliwość, że obecnie znajdujący się w aktach materiał dowodowy jest tym samym, który był podstawą wydania decyzji. Odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej, organ, zdaniem strony, wybiórczo odniósł się do kwestii braku dokumentów przekazanych podatnikom przez Prokuraturę w 2009 r. Ponadto strona przekonywała, że "nowość okoliczności" w kontekście art. 240 § 1 pkt 5 zachodzi także wówczas, gdy jest ona wynikiem niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nie, jak przyjął organ, chodzi w tym przepisie tylko o okoliczności, które powstały po wydaniu decyzji. Podniesiono w odwołaniach zarzuty wydania decyzji wymiarowej w oparciu o kserokopie dokumentów. W postępowaniu odwoławczym podatnicy pismami z dnia 13 i 20 listopada 2012 r., 13 i 24 grudnia 2012 r., 2 i 10 stycznia 213 r. wnosili o włączenie w poczet materiału dowodowego szeregu dowodów na poparcie podnoszonych przez nich tez oraz o przesłuchanie w charakterze świadka A.L. i H. U. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w I instancji. Organ odwoławczy uznał, że nie zachodziły przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p., bowiem strona nie przedstawiła dowodów w postaci orzeczeń sądowych stwierdzających że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, jak również że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Ponadto nie stwierdzono, aby w przedmiotowej sprawie było oczywiste sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 240 § 2 O.p. – czego organ dowodził szczegółowo opisując na str. 24-29 decyzji przebieg postępowania kontrolnego wszczętego [...] 1996 r. oraz charakter i zakres udziału strony w tym postępowaniu. Powołał się też organ na wyrok Sądu Rejonowego w L. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] 2009 r., sygn. akt [...] C [...]/08, oddalający powództwo A. L. i P. L. przeciwko Skarbowi Państwa o zapłatę, w którym stwierdzono, że dokumentacja finansowo-księgowa przedsiębiorstwa nie była prawidłowo zabezpieczona ani spisana oraz że ewentualna obecność w tej dokumentacji dokumentów innych niż finansowo-księgowe tej firmy nastąpiła z winy pracowników. Sąd też nie dopatrzył się cech bezprawności w sposobie przekazania przez pracowników UKS dokumentacji spółki. Zdaniem organu powyższy wyrok potwierdza brak podstaw do stawiania zarzutu fałszerstwa dokumentów podczas czynności związanych z kontrolą podatkową. Odnosząc się do zarzutu sfałszowania materiału dowodowego przez niewpisanie do protokołu z dnia 3 i 22 października 1996 r. 21 teczek odebranych z przedsiębiorstwa, a wpisanych do protokołu z 5 czerwca 1997 r. na okoliczność przekazania dokumentów spółki Prokuraturze Wojewódzkiej w L., organ zauważył, że wymienione w tym ostatnim protokole pozycje od nr 303 do 323 zawierają dokumenty przekazane przez Stronę kontrolującym dopiero w dniach 26 listopada 1996 r. oraz 20 stycznia 1997 r., a więc nie mogły być wymienione w protokołach z października 1996 r. Za bezpodstawny uznał organ zarzut wydania decyzji z dnia [...] 2000 r. jedynie na podstawie kserokopii protokołu zakończenia czynności kontrolnych. Organ podkreślił, że przedmiotem analizy były kserokopie dokumentów źródłowych tj. faktur, rachunków, dowodów wewnętrznych i protokołów przesłuchań. Organy podatkowe dysponowały wszystkimi kwestionowanymi w decyzjach kserokopiami dokumentów potwierdzonymi za zgodność z oryginałem. Skarżący posiadali prawo wglądu do nich, jednak z powyższego uprawnienia nie skorzystali. Nie dopatrzył się organ również wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Warunkiem wznowienia postępowania na tej podstawie jest nowość powoływanych przez stronę dowodów i okoliczności i ich niepodnoszenie na wcześniejszym etapie postępowania. Okoliczności powołane przez Stronę były przedmiotem postępowania odwoławczego i sądowoadministracyjnego. Wskazując na brakujące dokumenty (wymienione szczegółowo w Załączniku nr 1 i Załączniku nr 2 do pisma z 22 czerwca 2012 r.) strona nie uzasadniła, jak miałyby one wpłynąć na ustalenia w sprawie. Wbrew zaś stanowisku podatników dokumenty wymienione w pkt I i II wniosku o wznowienie postępowania zostały uwzględnione w podstawie decyzji wymiarowej z [...] 2000 r. Ponadto nie może strona czynić organom zarzutu nieuwzględnienia takich dokumentów, których podatnik sam nie dostarczył – przykładowo wskazał organ, że wśród braków dokumentów strona wskazała na deklaracje PIT-5, których jednak nie składała. Organ stwierdził, iż po wznowieniu dogłębnie przeanalizował przedstawione przez podatników materiały dowodowe, które ich zdaniem miały zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie, a nie zostały uwzględnione przy wydawaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Analiza tych dokumentów nie prowadzi do wniosku, że po wznowieniu postępowania zostanie wydane odmienne rozstrzygnięcie, bowiem materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy pozwalał organom na ustalenie pełnego stanu faktycznego i wydanie prawidłowej decyzji. Zauważono przy tym, iż organy podatkowe obu instancji przeanalizowały starannie materiał dowodowy, szczegółowo zgromadzony przez Urząd Kontroli Skarbowej w L. oraz przeprowadziły własne postępowanie podatkowe, zachowując wszelkie zasady proceduralne określone w Ordynacji podatkowej. Powyższe potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 8 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3177/2000 oddalającym skargę stwierdzając, iż "nie można zgodzić się z zarzutem, że decyzje wydane w sprawie obarczone były wadami wynikającymi z istotnych naruszeń zasad postępowania podatkowego, które mogły wpłynąć na treść rozstrzygnięcia". Podkreślił organ, że w wyroku z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2105/08 oddalającym skargę Podatników na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2007 r. w sprawie odmowy, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej z Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w L. z dnia [...] 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że przedłożone akta sprawy były przedmiotem oceny zarówno WSA , jak i NSA w sprawie postępowania wymiarowego za 1995 r., tak więc znana była numeracja tych akt, protokół badania ksiąg, jak również dokumenty, z których wynika jakie dokumenty zostały przekazane przez Prokuraturę Wojewódzką Urzędowi Skarbowemu w G. Powyższe wskazuje, iż pełny materiał dowodowy zebrany w sprawie, pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy był oceniany przez organy podatkowe obu instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. Organ odwoławczy wskazał, że załączone do odwołania dokumenty (niektóre powtórnie) w znacznej części dotyczą spraw rozpatrywanych przez Sądy i Prokuraturę, które choć mają za tło ten sam stan faktyczne, to są to postępowania całkowicie samodzielne, zaś organy podatkowe mają kompetencję do poczynienia we własnym zakresie ustaleń niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia. Ponadto część załączonych przez stronę dokumentów dotyczy okresu przed 2000 r. i była znano organom podatkowym zaś te utworzone po 2000 r. nie mogą mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. Zarzut, że protokołach z dnia 20 stycznia 1997 r. i 4 lutego 1997 r. oraz 22 maja 1997 r. wymieniono dokumenty, które nie widnieją w protokołach z dnia 3 i 22 października 1996 r., nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem wymienione tam dokumenty dotyczyły głównie roku 1993 i 1994 firm "A". Końcowo organ odniósł się do wniesionych przed wydaniem decyzji pism i wniosków dowodowych. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. L. i A. L. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. Skarżący w obszernej skardze w większości powtórzyli zarówno zarzuty jak i argumentację zawartą w odwołaniu od zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. oraz we wniosku o wznowienie postępowania. Zarzucili zaskarżonej decyzji nieodniesienie się do braku 4.173 faktur opisanych z nazwy w Załączniku nr 1 do Wniosku o wznowienie postępowania z dnia 1 lutego 2012 r., oraz do faktu braku 23.929 dokumentów opisanych z nazwy w Załączniku nr 2. Fakt ten, w ocenie Skarżących, nie był znany organom podatkowym i uzasadnia wznowienie postępowania podatkowego za 1995 r. jako dowód na błędne ustalenie stanu faktycznego, zwłaszcza w decyzji Urzędu Skarbowego w G. nr [...] z dnia [...] 1998 r. Podobnie jak wcześniej w odwołaniu, w skardze zawarto zarzuty związane z przeprowadzoną kontrolą w firmach "A", w tym w zakresie sporządzenia sprzecznie w. art. 21 ust. 2 pkt 2 i art. 21 ust. 4 ustawy o kontroli skarbowej w zw. z art. 67 i 68 KPA protokołów zabezpieczenia dowodów rzeczowych, które w ocenie Skarżących są dowodami na popełnienie przestępstw przeciwko dokumentom oraz są dowodami na fałszywość dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w skarżonej decyzji. Zarzucili Skarżący bezpodstawne odrzucenie wniosków dowodowych oraz dowodów przedstawionych przez nich we wniosku o wznowienie postępowania oraz późniejszych. Fakty wskazane w tych dowodach i wnioskach zostały, zdaniem Skarżących ujawnione w dacie i okolicznościach wskazanych we wniosku i nie były wcześniej znane organom podatkowym, a ujawniają wady postępowania uzasadniające jego wznowienie. Złożone przez skarżących wnioski o uzupełnienie brakujących dokumentów umożliwiłyby rzeczywiste ustalenie stanu faktycznego w oparciu o oryginalna dokumentację. Przesłuchanie H. U. pozwoliłoby natomiast ustalić, gdzie znajdują się brakujące dokumenty oraz wyjaśnić wszystkie okoliczności, które przez nią nie zostały należycie udokumentowanie. W skardze podkreślono, że organ bezpodstawnie powołał się na fakt, że WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 8 listopada 2004 r. oraz NSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2006 oceniły wskazane we wniosku dowodowym z dnia 13 listopada 2012 r. dokumenty i nie zakwestionowały ich prawdziwości, bowiem weryfikacja tychże dokumentów i konkretne przedstawienie nieścisłości przez Skarżących były możliwe dopiero po odzyskaniu dokumentów przez Skarżących i ich porównaniu. Umożliwiło to ustalenie brakujących pozycji fakt poświadczania za zgodność z oryginałem dokumentów, które w ogóle nie istniały. Wskazali również Skarżący, że fałszerstwem było nieprzekazanie w dniu 5 czerwca 1997 r. Prokuraturze wszystkich dokumentów będących przedmiotem kontroli – takie działalnie stanowiło, zdaniem Skarżących, przestępstwo polegające na wyłączeniu, ukryciu lub zniszczeniu dokumentów. Ponadto, zdaniem Skarżących H. U. dopuściła się fałszowania urządzeń księgowych (wyciągów z operacji zakupów i sprzedaży). Skarżący szeroko opisali, jako dowód na poparcie powyższych twierdzeń, poszczególne nieścisłości związane z zawartością i opisem poszczególnych teczek z dokumentami w protokole zabezpieczenia dokumentów i dowodów rzeczowych z dnia 3 i 22 października 1996 r. (w stosunku do protokołu z 5 czerwca 1997 r. z przekazania Prokuraturze dokumentów będących przedmiotem kontroli). Mając na uwadze powyższe stwierdzili skarżący, że błędnie organ podatkowy uznał, że nie wystąpiły w sprawie nowe okoliczności oraz nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który wydał tę decyzję, mogące być podstawą wznowienia postępowania, czym naruszył art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Skarżący rozwinęli argumentację skargi w piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2013 r., w którym pełnomocnik skarżącej ponownie podniósł zarzuty zawarte w skardze oraz pismach procesowych skarżących. Podkreślili, że z art. 180 § 1 O.p. wynika co prawda, że jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do jej wyjaśnienia, jednak w sytuacji, gdy strona konsekwentnie kwestionuje prawdziwość dokumentów, w oparciu o które wydano decyzję wymiarową, zasadne są zarzuty dotyczące oparcia się na materiale dowodowym zawierającym kserokopie dokumentacji podatkowej. Ponownie zaznaczyli Skarżący, że dopiero po odzyskaniu dokumentów (a właściwie ich części) byli w stanie sprecyzować, na podstawie porównania protokołów sporządzanych w toku postepowania, jakimi dokumentami nie dysponował organ wydając decyzję z dnia [...] 2000 r. W piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 zawarli Skarżący kolejną argumentacje oraz dołączyli kopie dokumentów z postepowania przed Sądem Rejonowym w G. [...] Wydział Karny (zarządzenie z [...] 1998 r. ,sygn. akt [...] K [...]/98 o zwrocie aktu oskarżenia), Protokół z dnia [...] 2007 r. z posiedzenia Sądu Rejonowego w L. [...] Wydział Grodzki sygn. akt [...] Ns [...]/04 w/s o zezwolenie na złożenie depozytu, Postanowienie e z dnia [...] 2006 r Sądu Rejonowego w L. [...] Wydział Grodzki sygn. Akt [...] Ns [...]/04 o zezwolenie na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego oraz Postanowienie Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] 2006 r., sygn. akt [...] Ca [...]/06. W dniu 19 lipca Skarżący wnieśli też o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z "Notatki służbowej " [...] S. L. z dnia 21 grudnia 1996 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Jak stanowi natomiast przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie uchybiają bowiem prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa procesowego bądź materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji podatkowych, wyrażona w art. 128 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity - Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - przywołanej dalej jako O.p. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. W konsekwencji wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Wyjątkiem od powyższej zasady są między innymi tryb wznowienia postępowania uregulowany w art. 240 § 1 O.p. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu prawa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132, 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji, 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł trybunał Konstytucyjny,(...) Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną. Reasumując, tylko jednoznaczne stwierdzenie, że wystąpiła jedna z przesłanek do wznowienia postępowania pozwala na uchylenie pierwotnej decyzji i to tylko wtedy, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie okaże się, że "nowa" decyzja rozstrzygałaby istotę sprawy tak, jak decyzja dotychczasowa. Wznowienie postępowania spowodowane jest zatem wadą postępowania, a nie wadą decyzji. Mając na uwadze powyższe warunki uruchomienia nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej, jakim jest wznowienie postępowania podatkowego, Sąd stoi na stanowisku, że zasadnie organy podatkowe uznały, iż w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 O.p., które następnie uzasadniałyby uchylenie decyzji Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] 2000 r. Wniosek o złożony w dniu 1 lutego 2012 r. jest już kolejnym wnioskiem Skarżących o wznowienie postępowania w tej samej sprawie. We wniosku poprzednio złożonym Strona również wskazywała jako podstawy wznowienia przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 O.p. Skarga na decyzję wydaną na skutek tamtego wniosku, odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] 2000 r. została oddalona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 18 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1499/00, a Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 7 maja 2010 r. oddalił skargę kasacyjną podatników od tego wyroku. Tak więc w zakresie, w jakim Skarżący nie podnieśli nowych okoliczności, uwzględnić trzeba, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W zakresie więc, w jakim podnoszone przez stronę zarzuty były przedmiotem oceny Sądu, ustalenia te wiążą Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę. Pierwszą z powołanych przez skarżących podstaw wznowieniowych był art. 240 § 1 pkt 1 ustawy – O.p., w myśl którego wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na tej podstawie ograniczone jest wystąpieniem łącznym trzech warunków. Po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie podatkowej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu, po drugie sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, a fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Jak bowiem stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt III SA 2545/02, strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. W rozpoznawanej sprawie fakt fałszowania dowodów będących podstawą ustaleń faktycznych w sprawie nie został stwierdzony żadnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Podobnie w przypadku przesłanki wznowienia, o której mowa w pkt 2) art. 240 § 1 tj. wydania decyzji w wyniku przestępstwa. W przekonaniu skarżących znamiona przestępstwa wypełniało działalnie H. U., która poprzez ukrywanie dokumentów, nieprzekazywanie całości dokumentacji postępowania i fałszowanie protokołów doprowadziła do zafałszowania stanu faktycznego. W przepisie tym chodzi jednak o przestępstwo w takim znaczeniu, jakie nadaje mu prawo karne, a więc o zbrodnię lub występek, nie zaś wykroczenie i fakt popełnienia przestępstwa musi być stwierdzony prawomocnym wyrokiem sądowym. W niniejszej sprawie w stosunku do H. U. ani też któregokolwiek z innych pracowników organu nie zostały wydane żadne wyroki stwierdzające popełnienie przestępstwa. W tym zakresie ( tj. co do tej podstawy wznowieniowej) stan faktyczny sprawy nie uległ więc zmianie w stosunku do tego, w jakim rozstrzygnięto poprzedni wniosek Strony o wznowienie postępowania i w którym to przedmiocie w prawomocnym wyroku z dnia 7 maja 2010 r. NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji, uznające za prawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji, że przesłanka wskazana art. 240 § 1 pkt 1 O.p. nie wystąpiła. Odejście od powyższego wymogu wykazania przesłanki z art. 240 § 1 O.p. jest możliwe wówczas, gdy sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego – wówczas postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa (art. 240 § 2 O.p.). Słusznie jednak w niniejszej sprawie organ wskazuje, że nie można mówić o oczywistości ani co do fałszywych dowodów, ani co do popełnienia przestępstwa przez H. U. W zaskarżonej decyzji organ bardzo szczegółowo opisał przebieg postępowania kontrolnego oraz czynności w nim podejmowane, w tym okoliczności związane z zabezpieczeniem dokumentacji przedsiębiorstwa Skarżących, wyjaśniając, że odpowiedzialnym za nadzór nad przekazanym zabezpieczeniem założonym przez pracowników kontroli skarbowej ustanowiono A. L. Z opisu tego wynika, że dokumenty były nieuporządkowane, dostarczane były kontrolującym przez księgową PPHU "A", a strona miała prawo do ich wglądu w każdym czasie i na każdym etapie postępowania, ale z własnej woli nie korzystali z tych uprawnień. Przedstawiony przez organ przebieg wydarzeń, który świadczy o zapewnieniu Skarżącym praw do udziału w postępowaniu kontrolnym oraz o dopełnianiu procedur przekazywania i zabezpieczania dokumentacji, nie daje w rezultacie podstaw do formułowania tezy o "oczywistym" fakcie popełnienia przestępstwa przez H. U., polegającego na manipulowaniu dokumentacją firmy Skarżących oraz fałszowaniu tej dokumentacji i jej ukrywaniu. Powyższe potwierdza powołany przez organ wyrok Sądu Rejonowego W L. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] 2009 r., sygn. akt [...] C [...]/08, który nie dopatrzył się bezprawności w sposobie przekazania dokumentów PPHU "A". Przy tym w znacznej części zarzuty co do działań H. U. również były już przedmiotem rozpoznania przez organ podatkowy oraz sądy administracyjne obu instancji, tak w sprawie postępowania wymiarowego za 1995r., jak i w sprawie poprzedniego wniosku o wznowienie postępowania. Podniesionych przez Skarżących i obszernie omówionych nieścisłości w opisie dokumentacji oraz niezgodnościach w ilościach dokumentów objętych protokołami z dnia 3 i 22 października 1996 r. oraz z dnia 5 czerwca 1997 r. nie można też, jak słusznie uznał organ, uznać za nowe okoliczności lub dowody, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., uzasadniających wznowienie postępowania. Stosownie do treści art. 240 § 1 pkt 5 O.p., podstawą wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi podatkowemu, który wydał decyzję. Użyte w omawianym przepisie wyrazy "wyjdą na jaw", oznaczają, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi. Ponadto nowe okoliczności i dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postepowania tylko wówczas, gdy są na tyle istotne, że mogą wpłynąć na treść decyzji. Zdaniem Sądu odniesienie zaskarżonej decyzji do treści wniosku o wznowienie postepowania oraz zarzutów skargi świadczy o tym, że w postępowaniu wznowieniowym zainicjowanym wnioskiem z dnia 1 lutego 2012 r. dokonano bardzo dokładnej analizy i oceny przedstawionych przez Skarżących materiałów, w ich ocenie mających zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie, zarówno materiałów wskazanych w samym wniosku, jak dołączonych później jako "Załącznik nr 1" i "Załącznik nr 2" organ dokonał ustaleń, czy nowe okoliczności faktyczne występowały w dniu wydania decyzji oraz w razie ich wystąpienia czy są dla sprawy istotne, tj. czy dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, wpływ na zmianę decyzji. Na tej podstawie słusznie organ stwierdził, że nie mogła stanowić "nowego dowodu" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. dokumentacja utworzona po dniu wydania decyzji ostatecznej z 15 listopada 2000 r., podobnie jak nie są podstawą wznowienia okoliczności powstałe po wydaniu ostatecznej decyzji. Stwierdził zarazem organ, ze w przypadku większości dokumentów utworzonych prze zostały one uwzględnione przez organ podatkowy jako element podstawy rozstrzygnięcia. Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut naruszenia przez organy art. 240 § 1 pkt 1 5 O.p, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, mogące mieć rozstrzygnięcia sprawy, a nie znane organowi w dniu wydania decyzji wymiarowej. Słusznie też organ podatkowy uznał, że nie można było wywodzić podstawy wznowienia postępowania na podstawie dowodów z zeznań świadków, o przesłuchanie których wnosili Skarżący. Dowód taki nie mógłby być bowiem uznany za istniejący w chwili wydania decyzji wymiarowej. Nie można jednocześnie wskazywać na istnienie podstawy do wznowienia postępowania powołując się na nowe okoliczności w sprawie, które to okoliczności dopiero miałyby być ustalone w drodze przesłuchania świadków – takie żądanie wskazuje bowiem na to, że Strona w istocie dąży do ponownego prowadzenia postępowania dowodowego w odniesieniu do okoliczności, które były już poddane ocenie w ostatecznej decyzji podatkowej. Stąd też odmowa przeprowadzenia powyższych dowodów nie stanowiła, zdaniem Sądu naruszenia art. 181 O.p., a w dalszej kolejności nie prowadziła do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podniesiona przez Skarżących okoliczność, że dopiero po odbiorze dokumentów z Prokuratury w dniach 27 i 30 października oraz 30 listopada 2009 r. byli w stanie ustalić, jakich dokumentów rzekomo brakowało w momencie wydawania decyzji wymiarowej oraz wskazywane rozbieżności pomiędzy protokołami z 3 i 22 października 1996 r. oraz 5 czerwca 1997 r. nie stanowią, zdaniem Sądu, "nowych okoliczności", o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Żadne z powyższych nie ma bowiem przymiotu okoliczności, która istniała w dniu wydania decyzji, ale nie była znana wydającemu te decyzję organowi. Co zaś do potraktowania wskazanych przez stronę "braków dokumentacji" (wymienianych w Załączniku nr 1 i 2) jako dowodu, to wskazać należy, że w dalszym ciągu nie można mówić, że pojawiły się dowody, które istniały, ale nie były znane organowi w dniu wydania decyzji – strona jedynie domniemuje, że część istotnych dla rozstrzygnięcia wskazanych przez nią dokumentów nie była brana przez organ pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Organ, wbrew zarzutom skargi, odniósł się do zarzutów Skarżących celowego pominięcia i nie odniesienia się merytorycznie do kwestii przeprowadzenia postępowania podatkowego w oparciu o niepełny materiał źródłowy, ponieważ zgubiono lub celowo ukryto ponad 23.000 sztuk dokumentów (w tym 4.173 faktur dotyczących 1995 r.), nieprzeprowadzenia wnioskowanych dowodów (co, zdaniem Skarżących świadczy o naruszeniu przez organy podatkowe art. 180 i 188O.p.) i obszernie omówił te kwestie w zaskarżonej decyzji oraz wydanych postanowieniach dot. odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. W odniesieniu do sformułowanych przez stronę zarzutów zafałszowania stanu faktycznego i ukrycia części dokumentów poprzez nie wpisanie do protokołu z dnia 3 i z dnia 22 października 1996 r. 21 teczek odebranych z Przedsiębiorstwa, które zostały następnie wpisane do protokołu z dnia 5 czerwca 1997 r. sporządzonego na okoliczność przekazania dokumentów PPHU "A" s.c. Prokuraturze Wojewódzkiej w L. organ wyjaśnił, że w protokole z dnia 5.czerwca 1997 r. pozycje od nr 303 do nr 323 zawierają dokumenty, które zostały przekazane przez Stronę kontrolującym dopiero w dniach 26 listopada 1996r. i 20 stycznia 1997 r., wobec czego ww. dokumenty nie mogły być ujęte w protokołach z dnia 3 i 22 października 1996 r. Wyjaśnił też organ szczegółowo, dlaczego poszczególne teczki z dokumentacją nie mogły być przekazane Prokuratorowi w dniu 5 czerwca 1997 r. oraz dlaczego poszczególne teczki przekazane Skarżącemu w dniach 27 i 30 października oraz 30 listopada 2009 r. nie mogły zawierać dokumentów PPHU "A" za 1995 r (zawierały dokumenty za inne okresy). Argumentacja ta nie budzi zastrzeżeń Sądu natomiast Skarżący nie wykazali nie wykazali, że podniesione w niej okoliczności były niezgodne z prawdą. Słusznie też podkreślił organ, że istotne w sprawie są tylko dokumenty dotyczące kwestii podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oceniający decyzję wymiarową uznał zgromadzony materiał za wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, przy czym dysponował wówczas materiałem dowodowym obejmującym korespondencje pomiędzy organami i prokuraturą, w tym protokołami przekazywania dokumentów. Nie ma stąd podstaw do formułowania tezy, że nie miał organ wiedzy o stanie dokumentacji. Wreszcie, co słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji, dla potrzeb przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. dokumenty na których brak wskazują Skarżący, musiałyby mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Tymczasem Skarżący nie uzasadnili jak dokumenty te miałyby wpłynąć na dokonane ustalenia w sprawie. Nie stanowi uzasadnienia w tym zakresie stwierdzenie, że organ pierwszej instancji zarzuca Stronie zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w kwocie 140.376,59 zł, z czego kwota 98.500,00 zł udokumentowana została fikcyjnymi fakturami podczas gdy, jak wskazuje Strona, były to rachunki uproszczone wystawione przez nieistniejące firmy. Z materiałów sprawy wynika, na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 8 listopada 2004 r., że wystawiane przez PPHU "A" "dowody wewnętrzne" nie zawierały określenia stron transakcji. Nie mogły być więc uznane za prawidłowe dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach. Charakter stwierdzonych nieprawidłowości wykluczał potwierdzenie prawidłowości transakcji innymi środkami. Skarżący nie wskazali zarazem, powołując się na braki w dokumentach, dowodów, które mogłyby uwiarygodnić fakt dokonania takich transakcji. Powyższe prowadzi do wniosku, że przedstawione przez stronę zestawienia braków dokumentacji nie stanowią nowych dowodów, mogących wpłynąć na zmianę decyzji wymiarowej, a nie znanych organowi i nie wziętych pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Rację ma też organ podatkowy podnosząc, że nie można podnosić skutecznie zarzutu oparcia się przez organ na niepełnej dokumentacji w odniesieniu do dokumentów, gdy strona sama takich dokumentów nie składała ( np. deklaracje PIT-5). Ponoszony przez stronę zarzut oparcia decyzji na materiale dowodowym zawierającym jedynie kserokopie oryginalnych dokumentów nie mógł być skuteczny, bowiem nie tylko z przepisów Ordynacji podatkowej nie wynika zakaz korzystania z uwierzytelnionych kserokopii dokumentów (i takie stanowisko zajął NSA w powołanym wyroku dotyczącym spornej w niniejszej sprawie decyzji z [...] 2000 r. z dnia 7 maja 2010 r. , sygn. akt II FSK 2105/08), ale przede wszystkim zarzut tego rodzaju nie może być podstawą wznowienia postępowania, skoro nie wykazali Skarżący, że kserokopie dokumentów były niezgodne z dokumentacją oryginalną lub powstały na skutek fałszerstwa. Jak już bowiem Sąd stwierdził powyżej, podnoszone przez stronę argumenty o niezgodnościach w zestawieniach dokumentów objętych poszczególnymi protokołami oraz porównanie ich z dokumentacją odebrana przez Skarżących, nie stanowi, wbrew temu co Strona podnosi, dowodu na fałszowanie dokumentacji finansowo-księgowej Strony lub ukrywanie tej dokumentacji i w efekcie pominięcie jej w postepowaniu, zaś z powołanych wyroków WSA i NSA wydanych w postępowaniach dotyczących decyzji wymiarowej oraz decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej wynika, że dokumentacja ta i jej kompletność nie budziła wątpliwości orzekających sądów. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organy dokonały dogłębnej analizy i oceny przedstawionych przez podatników materiałów dowodowych, które ich zdaniem miały zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie. Organ odniósł się do poszczególnych zarzutów strony i ocenił znaczenie powołanych przez stronę okoliczności dowodów, trafnie zarazem oceniając zasadność zgłaszanych przez stronę wniosków dowodowych, co znalazło odzwierciedlenie w wydanej decyzji. Za prawidłową należy uznać dokonaną ocenę przez organy podatkowe nowo przedstawionych dowodów w kontekście całokształtu materiału dowodowego zabranego w przedmiotowej sprawie. Prawidłowy jest także wypływający z tej oceny wniosek, iż "nowe" dowody (a raczej istniejące na dzień decyzji, zdaniem strony, braki w materiale dowodowym) nie wpływają na uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] 2000 r. nr [...], bowiem brak podstaw do formułowania wniosku, że nie były one przedmiotem badania organu oraz podstawą wydanego w dniu [...] 2000 r. rozstrzygnięcia w przedmiocie zobowiązania podatkowego, a ponadto nie wykazała strona, ich obecne ujawnienie wpłynęło w konkretny sposób na ustalenia tej decyzji. Należy podkreślić, że postępowanie w trybie wznowienia wszczynane na wniosek strony nie ma na celu poszukiwania dowodów, o których mowa w art. 240 ust. 1 pkt 5 O.p. przez organy podatkowe, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać dowody lub okoliczności faktyczne uzasadniające jego żądanie, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi podatkowemu, który wydał decyzję. Reasumując, organy obu instancji przeanalizowały w sprawie materiał bardzo obszerny materiał dowodowy zgromadzony przez Urząd Kontroli Skarbowej, prowadząc tez własne postępowanie podatkowe, przy czym odbyło się to z zachowaniem zasad prawa procesowego, nie tylko w postępowaniu wymiarowym dotyczącym 1995r. - co znalazło potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8.11.2004r. o sygn. akt I SA/Wr 3177/2000 oddalającym skargę skarżących, ale także w postępowaniu uruchomionym poprzednim wnioskiem Skarżących o wznowienie postępowania, w którym to w dużej mierze skarżący sformułowali podobne zarzuty tj. niezebrania i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, wydania rozstrzygnięcia o część dokumentów. Bezzasadne zatem były podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego: art. 120-123 O.p. art. 180 § 1 , art. 187 § 1 , art. 188 i art. 191 O.p. Tez Skarżących o oparciu decyzji z dnia [...] 2000 r. nie potwierdzała też przedstawiona w postępowaniu sądowoadministracyjnym (jako załącznik do pisma z dnia 19 lipca 2013 r.) notatka urzędowa [...] S. L. z dnia 21 grudnia 1996 r., którą Sąd na wniosek strony skarżącej na rozprawie dopuścił jako dowód uzupełniający. Z przedmiotowej notatki wynika bowiem, że dotyczyła ona analizy ilościowego zestawienia zagospodarowanego żużla szybowego PPHU "A" za okres naj-czerwiec 1994 r., w którym to okresie podstawą do wywozu żużla z terenu huty "B" były dowody WZ-560 – a więc w ogóle dowód ten nie dotyczy okresu objętego decyzją ostateczną z dnia [...] 2000 r. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.