I SA/Wr 415/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Katarzyna Trzęsicka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. Nr [...] I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej: Op), utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie stwierdzenia z urzędu w całości nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia "A" Spółki z o. o. z podatku od nieruchomości za 2006 r. Wyjaśnił organ, że strona w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2006 r. wykazała do opodatkowania nieruchomości w postaci budynków, gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wnioskiem z dnia 16 lutego 2006 r. powołując się na uchwałę Nr XL/409/05 Rady Miejskiej z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie przyjęcia Programu pomocy horyzontalnej na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw na terenie miasta L. zwróciła się o udzielenie zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2006 r. dotyczącego wykazanych działek, wyjaśniając, że dokonano nowych inwestycji w rozumieniu § 2 uchwały na kwotę 1.450.000. zł. równowartość 373.826,96 Euro. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta L. zastosował wobec Spółki zwolnienie z podatku od nieruchomości za 2006 r. w wysokości 150.636,00 zł przewidziane w uchwale Rady Miejskiej L. z dnia 28 listopada 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. jako organ I instancji, na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 oraz art. 248 § 1 i 2 Op, stwierdziło z urzędu w całości nieważność decyzji ostatecznej z dnia [...] r. Nr [...] Prezydenta Miasta L. w przedmiocie zwolnienia "A" Spółka z o.o. z podatku od nieruchomości w roku podatkowym 2006 w wysokości 150.636,00 zł. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., działając jako organ II instancji, utrzymując w mocy wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. podniosło, że powyższa decyzja, na mocy której Prezydent Miasta udzielił stronie zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2006 r., została wydana bez podstawy prawnej, co stanowi o wypełnieniu dyspozycji z art. 247 § 1 pkt 2 Op, dając podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Przesłanka stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 2 Op odnosi się do przypadku wydania decyzji mimo, iż brak jest przepisu prawnego dopuszczającego działalnie organu podatkowego w sprawie w formie aktu administracyjnego. Wskazał organ na przepis art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) regulującego zwolnienia ustawowe przedmiotowe (ust. 1), podmiotowe (ust. 2) oraz możliwość uchwalania przez rady gmin innych zwolnień przedmiotowych (ust. 3) niż określone w art. 7 ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2.10.2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych innych ustaw. Stosowanie tych zwolnień, tzn. uwzględnianie ich w rocznej wysokości zobowiązani podatkowego w podatku od nieruchomości ma ścisły związek z przepisami Op, a to art. 21 tej ustawy. Jak wynika z art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca dla osób prawnych i pozostałych wymienionych w nich podmiotów przewidział sposób powstania zobowiązania podatkowego w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 Op tzn. w drodze samoobliczenia podatku, co polega na obowiązku złożenia we wskazanym terminie deklaracji podatkowej na odpowiednim formularzu, odpowiedniego korygowania deklaracji w razie takiej potrzeby, dokonywania wynikającego z deklaracji zobowiązania podatkowego na rachunek budżetu właściwej gminy. W sytuacji nie wywiązania się przez podatnika z nałożonego obowiązku organ wydaje decyzję określającą zobowiązanie podatkowe. W przypadku ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości, z którym mamy miejsce w sprawie, podatnik obowiązany jest do złożenia deklaracji z wykazaną wysokością zobowiązania podatkowego jakie go obciąża, oraz w przypadku wykazania zwolnienia – wskazać przepisy prawa stanowiące tego podstawę. Deklaracja uwzględniająca zwolnienie może stanowić formę wniosku o zwolnienie z podatku od nieruchomości, o którym mowa w § 12 uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia 28 listopada 2005 r. Nr XL/409/05 w sprawie przyjęcia programu pomocy horyzontalnej na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw na terenie miasta. W przypadku uznania błędnego zadeklarowania w deklaracji zwolnienia z podatku organ podatkowy winien wszcząć postępowanie w oparciu o przepis art. 21 § 3 Op w celu określenia prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego. Tylko z takiego rozstrzygnięcia w stosunku do podatnika może wynikać wysokość zobowiązania podatkowego i kwestionując takie rozstrzygnięcie podatnik może toczyć spór o wysokość przysługującego mu zwolnienia. Cytowana uchwała Rady Miejskiej, wbrew przepisom dotyczącym zasad opodatkowania, w § 12 określiła, że o wysokości zwolnienia orzeka organ podatkowy w odrębnej decyzji. Zatem, mimo treści § 12 uchwały Rady Miejskiej, nie może on stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Podkreślił organ, że orzekanie w przedmiocie przysługującego stronie zwolnienia mogło nastąpić jedynie w decyzji wymiarowej za dany rok w zależności od okoliczności faktycznych mających wpływ na wysokość zwolnienia. Wydanie odrębnej decyzji orzekającej o wysokości zwolnienia pozbawione jest podstaw prawnych, co świadczy o wyczerpaniu dyspozycji pkt 2 § 1 art. 247 Op. W skardze od powyższej decyzji stron a skarżąca "A" Spółka z o. o. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] , jak również poprzedzającej ją decyzji tego samego organu z dnia [...] r. Nr [...] zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 i § 2, art. 128, art. 247 § 1 pkt 2 i art. 248 § 1 i 3 w zw. z art. 247 § 1 i art. 121 § 1 Op przez ich niestosowanie, niewłaściwe zastosowanie bądź niewłaściwą interpretację. Zarzuciła strona doręczenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedniej decyzji pełnomocnikowi, któremu nie udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania w postępowaniu nadzwyczajnym, z pominięciem doręczenia bezpośrednio stronie; przez uznanie, że wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji orzekających o zwolnieniu strony z obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, co nie znajduje oparcia w przepisach prawa – zarówno Ordynacji podatkowych oraz innych ustawach podatkowych; błędne przyjęcie, że decyzja organu I instancji w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości została wydana bez podstawy prawnej podczas gdy taką podstawą są przepisy prawa miejscowego – uchwała Rady Miejskiej z dnia 28 listopada 2005 r. Nr XL/XV/409/05; uznanie, iż zaszła podstawa do wszczęcia postępowania z urzędu oraz wydania zaskarżonej decyzji mimo faktycznego braku przesłanek do tych czynności. Zarzuciła strona także naruszenie przepisów prawa materialnego, a to błędną interpretację art. 7 ust. 3, oraz art. 6 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 Op przez przyjęcie, że Rada Miejska nie mogła w podjętej uchwale Nr XL/409/05 ustanowić procedury przyznania zwolnienia z podatku od nieruchomości przez ustanowienie wymogu złożenia wniosku i uzyskania pozytywnej opinii dotyczącej zwolnienia z podatku od nieruchomości czego konsekwencja była decyzja, której stwierdzenie nieważności nastąpiło w zaskarżonej decyzji, a wniosek, o którym mowa w § 10 ust. 3 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej winien przyjąć formę deklaracji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazując na wyrok WSA z dnia 30 kwietnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wa 98/09, niepubl.) stwierdził, że pełnomocnik strony zgłosiła się do postępowania prowadzonego przez Kolegium z odwołania Spółki od decyzji organu I instancji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006-2009 oraz od decyzji tegoż organu z dnia 19 maja 2010 r. uzupełniającej to rozstrzygnięcie. Z dołączonego w dniu 5 maja 2010 r. pełnomocnictwa wynika, że pełnomocnik został umocowany do reprezentowania strony we wszelkiego rodzaju sprawach przed sądami, organami administracji państwowej i samorządowej. Pełnomocnik na podstawie tego pełnomocnictwa reprezentował stronę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 kwietnia 2007 r., o czym świadczy zgłoszenie się pełnomocnika do zapoznania się z aktami sprawy, jednoznacznie stwierdził w odwołaniu od decyzji Kolegium z dnia 22 września 2010 r., że działa w imieniu Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. c) i lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zasadniczym przedmiotem sporu w sprawie jest prawidłowość stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze braku podstawy prawnej do wydania przez Prezydenta Miasta L. ostatecznej decyzji w przedmiocie zwolnienia "A" spółki z o. o. z podatku od nieruchomości za 2006 r. na podstawie Uchwały Rady Miasta, które stanowiło przesłankę stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: 1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) została wydana bez podstawy prawnej; 3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 5) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; 6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa; 8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Na wstępie należy podkreślić, że przy badaniu zgodności z prawem decyzji wydanej w trybie stwierdzenia nieważności w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na samodzielność, odrębność oraz nadzwyczajność postępowania podatkowego w tym przedmiocie. Oznacza to, że organ prowadzący takie postępowanie nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. Organ winien mieć świadomość, że stwierdzenie nieważność danej decyzji, inaczej niż uchylenie decyzji przy rozpatrzeniu odwołania, musi się opierać na określonych podstawach wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie, czy zachodzą lub też nie zachodzą przesłanki takiego orzeczenia wymienione enumeratywnie w tym przepisie. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji stanowi bowiem wyjątek od zasady trwałości (legalności) decyzji, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. Samorządowe Kolegium odwoławcze wskazało przepis art. 247 § 1 pkt 2) Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana bez podstawy prawnej. Wskazać należy, iż o braku podstawy prawnej można mówić wówczas, decyzja została wydana mimo braku przepisu prawnego dopuszczającego działanie organu podatkowego w danej sprawie w formie indywidualnego aktu administracyjnego, do wydania decyzji na podstawie przepisu prawa, który nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego lub gdy w dniu wydania decyzji dana sprawa nie była uregulowana przepisami prawa. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że wydanie decyzji "bez podstawy prawnej" oznacza, że nie ma ona podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1327/94, LEX nr 26828, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 1988 r. sygn. akt IV SA 23-28/88, opublikowany w "Gospodarka i Administracja Państwowa" 1989, nr 6). Podkreślenia wymaga, że istota znaczenia pojęcia "decyzja wydana bez podstawy prawnej" jest jednoznaczna, gdyż albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację podatkową do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia on wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Natomiast decyzja, która zawiera powołanie podstawy prawnej, mimo wątpliwości co od jej zgodności z powszechnie obowiązującym prawem, nie będzie wydana bez podstawy prawnej, co by musiało skutkować stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie wspomnianej podstawy. (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 7; S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, wyd. z 2004 r.). W opinii Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Prezydent Miasta L. wydał decyzję w przedmiocie zwolnienia podatnika z podatku od nieruchomości bez podstawy prawnej, gdyż powołany w tym rozstrzygnięciu § 12 Uchwały jako sprzeczny z ustawowymi zasadami opodatkowani nie mógł stanowić takiej podstawy. Przechodząc do oceny przywołanego stanowiska Kolegium oraz prawnej mocy wiążącej Uchwały, powołać należy art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483 ze zm. – dalej powoływana jako Konstytucja RP), wedle którego źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Według art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Z przywołanych uregulowań konstytucyjnych wynika, że wymogiem konstytucyjnym jest powszechne obowiązywanie aktu prawa miejscowego oraz legitymowanie się przez organ prawotwórczy upoważnieniem ustawowym do wydania takiego aktu. Wymogom tym obowiązany jest podporządkować się ustawodawca zwykły, który zgodnie z powołanym art. 94 Konstytucji RP, określa zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego. Realizacją powyższych zasad konstytucyjnych jest art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity w Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm. - dalej powoływana jako ustawa o samorządzie gminnym), według którego na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy (ust.1). W tym miejscu wskazać należy, iż takim upoważnieniem ustawowym jest również powołany w Uchwale art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odniesieniu do wywodów organu w zakresie obowiązywania § 12 Uchwały w ramach systemu prawa należy wskazać, że ustawodawca wprowadził tryb eliminowania z systemu prawa przepisów uchwał organów prawodawczych gmin, jako aktów prawa miejscowego, sprzecznych z prawem. Tryb ten został uregulowany w Rozdziale 10 ustawy o samorządzie gminnym "Nadzór nad działalnością gminy". Podstawy nieważności aktu organu gminy określa art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stosownie do którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne; o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Z kolei art. 93 ust. 1 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że po upływie 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, a jedynie zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten ustala tryb stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego, jakim jest Uchwała, której przepis (§ 12) zakwestionowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd ocenił, iż nie może być mowy o braku podstawy prawnej do wydania przez Prezydenta Miasta L. zakwestionowanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji. Wskazany w tym rozstrzygnięciu § 12 Uchwały przewiduje, iż zwolnienie przedsiębiorcy z podatku od nieruchomości następuje w drodze decyzji, na podstawie złożonego wniosku stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały. W sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zmierza do zakwestionowania obowiązywania tego przepisu Uchwały, jako wydanego poza upoważnieniem wyrażonym przez ustawodawcę w art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W tym miejscu wskazać trzeba, że z akt sprawy nie wynika, aby doszło do stwierdzenia nieważności Uchwały ani też żadnego z jej przepisów w trybie przewidzianym art. 91 i 93 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dlatego Uchwała jako akt prawa miejscowego, w braku prawomocnego stwierdzenia jej nieważności z powodu sprzeczności z prawem w drodze rozstrzygnięcia nadzorczego albo w drodze wyroku sądu administracyjnego, pozostaje w obrocie prawnym, wiąże organy gminne, do których została zaadresowana, oraz stanowi podstawę ich działania, w tym wydawania przez nie decyzji. Nie może być zatem mowy o braku podstawy prawnej do wydania przez Prezydenta Miasta L. decyzji z dnia 30 kwietnia 2007 r. nr FN.XV.3110-358-1/07. Tym samym w sprawie nie zaistniała podstawa do stwierdzenia jej nieważności określona w art. 247 § 1 pkt 2) Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu zastosowanie przez organ podatkowy art. 247 § 1 pkt 2) Ordynacji podatkowej stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na wyżej określony przedmiot sporu oraz wyrażone stanowisko dotyczące obowiązywania Uchwały, Sąd zdecydował nie odnosić się do zarzutów formułowanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wobec uregulowania z § 12 Uchwały w zakresie jego sprzeczności z uregulowaniem ustawowym. Powtórzyć wypada, że uchwała zawierająca postanowienia sprzeczne, w opinii organu podatkowego, z prawem jest nadal obowiązującym powszechnie prawem, a organy podatkowe gmin (miast) zobowiązane są do przestrzegania i stosowania przepisów takich uchwał. Organy te nie dysponują uprawnieniami oceny zgodności przepisów uchwały z prawem i ich niestosowania w wypadku stwierdzenia sprzeczności z ustawą. Takiego uprawnienia nie posiada również Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wskazać jedynie winno się, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżone rozstrzygnięcie w sposób nie znajdujący podstawy w żadnym z obowiązujących przepisów prawa, zmierzało do osiągnięcia skutku przewidzianego dla działań nadzorczych w stosunku do uchwał rady gminy w trybie ustawy o samorządzie gminnym przy wykorzystaniu trybu przewidzianego w Ordynacji podatkowej w zakresie stwierdzenia nieważności. Tymczasem postępowanie nadzorcze w stosunku do działalności prawodawczej gminy oraz postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej organu gminy są postępowaniami odrębnymi, o innym przedmiocie, którym jest odpowiednio uchwała i decyzja. W konsekwencji "faktyczne" stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nieważności przepisu uchwały w trybie zarezerwowanym przez ustawodawcę dla stwierdzenia nieważności decyzji, uznał Sąd za pozbawione podstawy w prawie i tym samym sprzeczne z wyrażoną w art. 120 Ordynacji podatkowej zasadą praworządności. Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił oba te rozstrzygnięcia. Uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanych w pierwszej i drugiej instancji, tj. ich usunięcie z obrotu prawnego, czyni bezprzedmiotową ocenę z punktu widzenia przepisów prawa procesowego doręczenia tych rozstrzygnięć pełnomocnikowi podatnika, którego dotyczył drugi ze sformułowanych w skardze zarzutów. O kosztach postanowiono zaś w pkt II. wyroku w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy procesowej oraz § 14 ust. 2 pkt 1) lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności radców prawnych oraz ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).