I SA/Wr 416/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca) Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, , Protokolant: starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi A we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o zastosowanie ulgi w spłacie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi A we W. (dalej: Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. (dalej: SKO) z [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. (dalej: Burmistrz) z [...] listopada 2018 r. nr [...] o umorzeniu postępowania z wniosku Skarżącej z 7 maja 2018 r. o zastosowanie ulgi w spłacie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca pismem z 19 kwietnia 2018 r., które wpłynęło do Burmistrza S. w dniu 7 maja 2018 r., wniosła o zastosowanie ulgi w spłacie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi umorzenie z nieruchomości niezamieszkałej tj. odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] o długości 3 580 m w granicach administracyjnych miasta S. w okresie od 1 lipca 2013 r., ustalonych decyzja Burmistrza z [...] marca 2015 r. nr [...] poprzez ich umorzenie w całości tzn. należności głównej wraz z odsetkami ustawowymi oraz kosztami upomnień ewentualnie o umorzenie części tych należności tzn. z okresu za jaki zostały naliczone bądź ostatecznie – o ograniczenie tego obowiązku do konieczności zapłaty jedynie powstałych należności ubocznych i kosztów postępowania. Jako uzasadnienie wniosku Skarżąca wskazała szczególnie istotny interes publiczny, zachodzący w sprawie. Podała, że jest samorządową jednostką budżetową Województwa D., wykonującą w imieniu Zarządu Województwa D. zadania w zakresie praw i obowiązków należących do zarządcy dróg, określonych ustawą z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz zadania w zakresie obowiązków należących do zarządcy infrastrukturą kolejową, określonych w ustawie z 28 marca 2008 r. o transporcie kolejowym. W ocenie Skarżącej, obciążenie jej dodatkowymi opłatami z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi godzi w podstawową zasadę samorządu terytorialnego – należytej współpracy między jednostkami tego samego regionu. Wskazując na treść art. 6c ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o czystości i utrzymaniu porządku w gminach (Dz.U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm.) podała, że gmina co do zasady nie ma obowiązku odbierania odpadów od zarządu dróg, który obowiązek ten realizuje w ramach własnych kompetencji i z własnych środków. Ponadto wyjaśniła, że na nieruchomości, przeznaczonej pod drogę wojewódzką nr [...] nie powstają odpady komunalne. Powołała się dodatkowo na Porozumienie nr [...] zawarte w dniu 17 czerwca 2011 r. pomiędzy Województwem D. a Burmistrzem, wedle którego Burmistrzowi zostały powierzone zadania publiczne polegające na letnim i zimowym utrzymaniu drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku 18+599 – 22+179, który to obowiązek Burmistrz realizował do czasu odstąpienia od porozumienia, tj. do 31 grudnia 2013 r. W od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. odpowiedzialnym za utrzymanie w czystości drogi wojewódzkiej nr [...] było Miasto S., a od 9 października 2014 r. zadania te wykonuje Gmina miejska Ś. Wedle Skarżącej, nakładanie na nią obciążeń publicznoprawnych za zadania, za których realizację Skarżąca nie była wcześniej odpowiedzialna i obecnie nie jest bezpośrednio odpowiedzialna, w sytuacji gdy realizacja tych zadań była i jest dotowana z budżetu Województwa D., jest sprzeczne z prawidłowym gospodarowaniem środkami publicznymi. Ponoszenie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi doprowadziłby do sytuacji, w której Skarżąca ponosiłaby podwójną płatność za te same czynności z tego samego źródła finansowania. Z tych przyczyn, odwołując się dodatkowo do nowelizacji art. 64 ustawy o finansach publicznych (ustawa zmieniającą z 10 lutego 2017 r. – Dz.U. z 2017 r., poz. 659) zezwalającej Burmistrzowi umorzenie należności publicznoprawnej w całości, Skarżąca wskazała na uzasadnienie wniosku interesem publicznym. Decyzją z [...] lipca 2018 nr [...], wydaną w oparciu o art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Burmistrz odmówił umorzenia zaległości w kwocie 19 734, 17 zł z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstałymi od 1 lipca 2013 r. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej SKO decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] uchyliło ww. decyzję Burmistrza w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz decyzją z [...] listopada 2018 r. umorzył postępowanie z wniosku Skarżącej na podstawie art. 6q ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm.; dalej : u. c.p.g.) w związku z art. 208 § 1 O.p. W uzasadnieniu wskazał, że wszczęte wnioskiem Skarżącej w dniu 7 maja 2018 r. postępowanie o udzielnie ulgi w spłacie zaległości w opłatach zagospodarowanie odpadami komunalnymi stało się bezprzedmiotowe z uwagi na fakt całkowitej spłaty zadłużenia. W dniu 2 maja 2018 r. – przed złożeniem wniosku o ulgi w spłacie – w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zaległość ta została wyegzekwowana, doszło zatem do wygaśnięcia zobowiązania, a tym samym przestał istnieć przedmiot prowadzonego postępowania z wniosku Skarżącej. W rezultacie odwołania, zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu wskazało na treść art. 59 § 1 pkt 1, art. 165 § 5 oraz art. 208 § 1 O.p. uznając, że przepisy te mają zastosowanie w sprawie. Argumentowało, że bezspornie w dniu 2 maja 2018 r. nastąpiła całkowita spłata zadłużenia Skarżącej w wyniku postępowania egzekucyjnego. Niewątpliwie też, wedle SKO, postępowanie z wniosku Skarżącej zostało wszczęte w dniu 7 maja 2018 r., tj. z dniem w którym wpłynął wniosek Skarżącej do Burmistrza. Odwołując się do wykładni językowej art. 67a § 1 O.p. SKO wskazało, że jedną z przesłanek, które muszą występować w dacie składania wniosku o ulgę w spłacie, jest istnienie zobowiązania (zaległości podatkowej lub odsetek). Nadto z wykładni systemowej art. 59 § 1 pkt 1 O.p. wynika, że zapłata zaległego podatku prowadzi do wygaśnięcia zaległości podatkowych. Posiłkując się orzecznictwem sądowym, SKO wskazało, że uregulowanie należności w drodze egzekucji administracyjnej mieści się w zakresie znaczenia terminu "zapłata". Nie ulega tym samym wątpliwości, wedle SKO, że umorzenie może dotyczyć stosunku zobowiązaniowego, który istnieje w danym czasie. Bezprzedmiotowe jest podejmowanie decyzji o umorzeniu zaległości podatkowej, jeżeli zobowiązanie wygasło przez zapłacenie podatku przed datą złożenia wniosku o umorzenie i zaległość podatkowa nie istnieje. W rezultacie SKO uznało, że żądanie umorzenia zaległości podatkowej podatnik może zgłosić wtedy, gdy zaległość istnieje. Skoro w dniu 2 maja 2018 r. wyegzekwowano zaległość Skarżącej, a wniosek w sprawie ulgi wpłynął do Burmistrza w dniu 7 maja 2018 r., zatem postępowanie było bezprzedmiotowe, gdyż nie istniał przedmiot wniosku. Odnosząc się do argumentacji odwołania w części przywołującej poglądy judykatury o obowiązku rozstrzygnięcia sprawy merytorycznie, SKO wskazało, że dotyczą one innego stanu faktycznego, tj. takiego, w którym doszło do wyegzekwowania należności po wszczęciu postępowania o udzielnie ulgi w spłacie, a nie przed jego wszczęciem jak to miało miejsce w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.. Zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 w związku z art. 208 O.p. poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza, skutkiem nieprawidłowego potwierdzenia stanowiska organu I instancji, iż postępowanie w sprawie zastosowania ulgi w spłacie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości niezamieszkałej, jaką stanowi odcinek drogi wojewódzkiej nr [...] o długości 3 58 m w granicach administracyjnych miasta S., powstałymi od 1 lipca 2013 r. stało się bezprzedmiotowe, a zatem powinno podlegać umorzeniu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Z urzędu Sąd podaje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 24 sierpnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Wr 1974/15 oddalił skargę Skarżącej na decyzję SKO z [...] października 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza z [...] marca 2015 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości niezamieszkałej, tj. odcinka drogi wojewódzkiej nr [...], za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., od stycznia do grudnia 2014 r. oraz styczeń 2015 r. Wyrok ten stał się prawomocny, wobec oddalenia skargi kasacyjnej Skarżącej wyrokiem NSA z 11 kwietnia 2017 r. o sygn. akt II FSK 3591/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 r., poz.2107 ze zm.) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 – dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie ma zastosowania w sprawie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. sąd uchyla zaskarżony akt, jeśli stwierdzi, że wydano go z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tak zakreślonym zakresie kognicji Sąd stwierdza, że skarga jest nieuzasadniona, a zaskarżona decyzja, choć narusza prawo procesowe, ale w sposób, który nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Spór w sprawie dotyczył zasadności umorzenia postępowania w sprawie wniosku o zastosowanie ulgi w spłacie zaległych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z powodu nieistnienia zaległości. Opłaty te zostały określone decyzją Burmistrza [...] marca 2015 r. za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., od stycznia do grudnia 2014 r. oraz styczeń 2015 r. Decyzja ta była przedmiotem skargi do tut. Sądu, który skargę tę oddalił. Wyrok stał się prawomocny z dniem 11 kwietnia 2017 r., tj. w dacie wyroku NSA o sygn. akt II FSK 3591/16 oddalającego skargę kasacyjną Skarżącej. Jest to fakt znany Sądowi z urzędu i niekwestionowany przez strony postępowania. Jak wynika ze skargi, Skarżąca pismem z 19 kwietnia 2018 r., złożonym w placówce publicznego operatora pocztowego w dniu 30 kwietnia 2018 r., wniosła o umorzenie zaległości w opłatach za gospodarowanie odpadami, wynikających z decyzji Burmistrza z [...] marca 2015 r., wskazując warianty zastosowania tej ulgi w spłacie. Z prezentaty Urzędu Miejskiego w S. zamieszczonej na wniosku Skarżącej wynika, że wpłynęła ona 7 maja 2018 r. Mając na uwadze art. 6 ust. 12 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018, poz. 1454 ze zm.; dalej: u.c.p.g.) do opłat za gospodarowanie odpadami stosuje się przepisy Działu III Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. W dziale tym mieści się przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p., stanowiący podstawę prawną wniosku Skarżącej. Jednocześnie z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. wynika, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. Sprawa o umorzenie zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi niewątpliwie mieści się w kategorii spraw objętych regulacją art. 6q ust. 1 u.c.p.g. Zatem zagadnienie wszczęcia postępowania w takiej sprawie należy rozważyć z perspektywy art. 165 § 3 O.p, bowiem odroczenie umorzenie zaległości podatkowej, zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. może nastąpić wyłącznie na wniosek podatnika. Organ administracyjny nie może działać z urzędu w takich sprawach. Przypadki wskazane w art. 67d O.p. w sprawie nie wystąpiły. W świetle zaś art. 165 § 3 O.p. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a. W tej sytuacji, za datę wszczęcia postępowania z wniosku Skarżącej o zastosowanie ulgi w spłacie zaległych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stosownie do ogólnej reguły art. 165 § 3 O.p., winna być uznana data wpływu pisma do Burmistrza, czyli dzień 7 maja 2018 r. SKO wskazało, że w dniu 2 maja 2018 r. organ egzekucyjny doprowadził do przymusowego wykonania obowiązku zapłaty wszystkich ww. zaległych opłat. W aktach sprawy nie ma dokumentów, z których wynikałby ten fakt. Jakkolwiek więc Sąd nie mógł zapoznać się z dokumentem, który potwierdzałby tę okoliczność, ale w nie ma to istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro Skarżąca faktu tego nie neguje, lecz właśnie w skardze przyznaje. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja może budzić dalsze wątpliwości co do legalności, ale nie z przyczyn wskazanych przez Skarżącą. Niewątpliwie, wszczęcie postępowania z wniosku Skarżącej nastąpiło z dniem jego doręczenia Burmistrzowi, o czym Sąd wyżej wspomniał. Zatem nie ma racji Skarżąca, że wszczęcie takiego postępowania następuje z dniem nadania przesyłki zawierającej żądanie. W sprawie wszczęcie tego postępowania, zgodnie z art. 165 § 3 O.p., miało nastąpić w dniu 7 maja 2018 r. Nie można jednak pominąć niespornego faktu, że w dniu 2 maja 2018 r. – zatem przed wszczęciem postępowania w sprawie umorzenia zaległych opłat wedle reguły art. 165 § 3 O.p. – doszło do wyegzekwowania tych kwot. Oznacza to, że w dniu 7 maja 2018 r. nie istniała już zaległość w opłatach, które mogłyby być przedmiotem umorzenia na podstawie art. 67a O.p. W tej sytuacji, Burmistrz zasadniczo powinien był, w oparciu o art. 165a § 1 O.p., odmówić wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Nieistnienie zaległości w chwili składania wniosku o jej umorzenie, niezależnie od przyczyny takiego stanu rzeczy, spełnia przesłankę odmowy wszczęcia postępowania w sprawie. Tymczasem Burmistrz na ten fakt zupełnie zwrócił uwagi i wydał decyzję merytoryczną, odmawiającą umorzenia zaległości w opłatach za gospodarowanie odpadami komunalnymi (decyzja z [...] lipca 2018 r. nr [....). SKO w ramach postępowania odwoławczego również nie oceniło wpływu tego zagadnienia na bieg sprawy i uchyliło ww. decyzję Burmistrza do ponownego rozpatrzenia ze względów dotyczących merytorycznego rozpoznania wniosku Skarżącej (decyzja z [...] października 2018 r. nr [...]). Sąd stwierdza przy tym, że akta sprawy nie były w tym zakresie kompletne, lecz w dniu 2 września 2019 r. zostały uzupełnione. Co prawda, nastąpiło to więc po zamknięciu rozprawy, lecz przed ogłoszeniem wyroku. Dokumenty te były Skarżącej znane, zatem Sąd uwzględnił treść tych dokumentów, jako integralną część akt administracyjnych. Sąd zauważa, że działanie organów (Burmistrza i SKO) w toku całego postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją może budzić zastrzeżenia, gdy idzie o zasadę zaufania do organów, wyrażoną art. 121 § 1 O.p. Organy początkowo pominęły bowiem fakt, który zaistniał zanim wszczęte zostało postępowanie w sprawie i który miał znaczenie dla jego bytu. Skarżąca została zatem upewniona, że jej wniosek o umorzenie może być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Burmistrz w decyzji z [...] listopada 2018 r. dokonał jednak prawidłowego, choć oczywiście późnego, ustalenia stanu faktycznego i uwzględnił w swym rozstrzygnięciu fakt dokonania przymusowej spłaty zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami (wynikających z decyzji Burmistrza z [...] marca 2015 r.) przed dniem wszczęcia postępowania w sprawie ich umorzenia. Wbrew zarzutom skargi nie miał zatem obowiązku dokonać ustaleń i ocen nałożonych na niego w decyzji SKO z [...] października 2018 r. Organ nie może trwać w błędzie, w sytuacji gdy stwierdzi, że inny stan faktyczny sprawy, a istnieją jeszcze ramy procesowe, które pozwalają na korektę tego ustalenia. Skoro sprawa była przedmiotem ponownego rozpatrzenia, Burmistrz mógł dokonać ponownej jej oceny z uwzględnieniem niedostrzeżonych, okoliczności faktycznych. Ordynacja podatkowa nie zawiera unormowania, które wiązałoby w sposób bezwzględny organ pierwszej instancji zaleceniami organu wyższej instancji (art. 233 O.p.). Burmistrz decyzją z [...] listopada 2018 r. na podstawie art. 208 § 1 O.p. umorzył postępowanie w sprawie z wniosku Skarżącej jako bezprzedmiotowe, choć – wobec ustalonego stanu faktycznego i zgodnie z art. 165 § 3 O.p. – powinien był odmówić wszczęcia postępowania. Wskazane wyżej okoliczności sprawy oraz fakt, że zarówno odmowa wszczęcia postępowania w tej sprawie, jak i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego - formalnie nie zmieniają sytuacji procesowej Skarżącej w tej konkretnej sprawie. Niewątpliwie, postępowanie nie mogło się toczyć, ale skoro je podjęto – powinno zostać umorzone, właśnie w oparciu o art. 208 § 1 O.p. Umorzenie tego postępowania w sytuacji Skarżącej nie daje jednak podstaw do żądania merytorycznego rozpatrzenia wniosku o umorzenie zaległości. Realia tej sprawy są bowiem inne, niż argumentuje Skarżąca. Prawo do żądania rozpatrzenia wniosku o umorzenie zaległości służy bowiem w przypadku, gdy spłata zaległości nastąpiłaby w toku postępowania wywołanego wnioskiem o umorzenie. Wówczas organ nie mógłby umorzyć postępowania (zakończyć je bezefektywnie z punktu widzenia Skarżącej), lecz powinien wydać decyzję merytoryczną. Rozważana sprawa jest jednak inna. Spłata zaległości nastąpiła przed wszczęciem postępowania o umorzenie tej zaległości. W tym zakresie argumentacja SKO, że fakt ten nie pozwala na rozstrzygnięcie merytoryczne, jest w pełni uzasadniona. Trzeba tutaj podkreślić, na słusznie zwraca uwagę SKO w zaskarżonej decyzji, że wyegzekwowanie zaległości również powoduje jej wygaśnięcie. Art. 59 § 1 pkt 1 ) O.p. nie różnicuje skutku wygaśnięcia zobowiązania od sposobu spłaty: dobrowolnego czy przymusowego (w drodze egzekucji). Wyjątek, ukształtowany słusznym i uzasadnionym prawnie orzecznictwem sądowym, na które powołuje się Skarżąca, nie ma zastosowania w tej sprawie. Można, przy tej okazji, wskazać, że Skarżąca miała świadomość ciążącego na niej obowiązku zapłaty zaległych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi (wynikającym z ostatecznej i prawomocnej wskutek ww. wyroków sądowych) od kwietnia 2017 r. Egzekucja tych zaległości w dniu 2 maja 2018 r. nie powinna być dla Skarżącej zaskoczeniem. Reasumując, Skarżącej nie służy prawo do żądania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2015 r., do 31 grudnia 2013 r., od stycznia do grudnia 2014 r. oraz styczeń 2015 r., wobec wyegzekwowania tych zaległości przed datą wszczęcia postępowania w sprawie ich umorzenia (zastosowania ulgi w spłacie). Pogląd taki wynika np. z wyroku NSA z 6 października 2017 r. o sygn. II FSK 2445/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Nieuzasadniony jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 233 § 1 w związku z art. 208 O.p. Dostrzeżone przez Sąd uchybienia procesowe organów nie mają istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.