I SA/Wr 429/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o. o. w S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym za maj 2009 r. postanawia 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], podjętym na podstawie art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) oraz art. 87 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej ustawa o VAT) przedłużył A spółka z o. o. termin dokonania zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy wykazany w deklaracji podatkowej VAT-7 za maj 2009 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Powyższe postanowienie, doręczone stronie skarżącej w dniu 3 listopada 2009 r. opatrzone zostało pouczeniem, że służy od niego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu po uprzednim wezwaniu na piśmie organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z przepisem art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona skarżąca, stosując się do przytoczonego pouczenia, pismem z dnia 10 listopada 2009 r. wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. Nie zgadzając się z argumentami podatnika organ pismem z dnia 27 listopada 2009 r. odmówił zmiany swojego postanowienia z dnia 28 października 2009 r. Stąd też, strona skarżąca pismem z dnia 14 stycznia 2010 r. wniosła skargę na wskazane powyżej postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 87 ust. 2 ustawy o VAT zgodnie z którym zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jednocześnie należy wskazać na treść art. 274b Ordynacji podatkowej, w którym w § 1 stwierdzono, iż jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających. Zgodnie zaś z art. 274b § 2 Ordynacji podatkowej, na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. W świetle przepisu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Przewidzianą we wskazanym przepisie kognicję sądów administracyjnych w zakresie badania legalności rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej należy rozpatrywać w związku z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. Jak stanowi powołany przepis, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy należy podnieść, iż strona skarżąca błędnie pouczona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., tj. bez pouczenia, iż od zaskarżonego postanowienia przysługuje zażalenie i poinformowana o powinności wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, wniosła – po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa – skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie dopełniając wymogu wyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły podatnikowi w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, do czego zobowiązuje dyspozycja art. 52 § 1 p.p.s.a. Brak wyczerpania środka zaskarżenia – w tym przypadku zażalenia – przez stronę skarżącą skutkowało uznaniem skargi za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a w konsekwencji, obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie wskazanego przepisu. Należy nadmienić, iż w myśl art. 214 Ordynacji podatkowej błędne pouczenie strony co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia nie może szkodzić stronie. Strona, która nie ponosi winy w niedokonaniu lub nieterminowym dokonaniu czynności procesowej może wystąpić (we wniosku skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O.) w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia) o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tego organu z dnia [...] r. Nr [...]. Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Podstawę do orzeczenia o zwrocie uiszczonego wpisu stanowił art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.