I SA/Wr 431/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżąca B.W. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania skargi przez Sąd, nie przedstawiając żadnej argumentacji na poparcie tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zauważyć, że aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej, twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2014 r. sygn. akt II GZ 5/14 - CBOSA). Obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt l FSK 182/12 - CBOSA). Przy czym, w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów, gdyż zaskarżona decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku stwierdzić należy, że skarżąca nie przedstawiła żadnej argumentacji, która pozwalałaby ocenić, że uiszczenie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji majątkowej skarżącej. Zatem, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (por. np. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 1403/14 - CBOSA). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.