I SA/Wr 437/05

Dnia 19 maja 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Betta Sędzia WSA Maria Tkacz- Rutkowska Protokolant: Aleksandra Słomian po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2006 roku sprawy ze skargi A" sp. z o.o. w O.- Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za okres od lipca do grudnia 2004 r; oddala skargę. Decyzją z dnia [...]nr [...]Burmistrz L. Z., określił stronie podatek od nieruchomości za okres od lipca do grudnia 2004r. w wysokości [...]zł. Opodatkowaniem objęto grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy wymiarze podatku zastosowano stawki podatkowe określone uchwałą nr [...]z dnia [...]. Rady Miejskiej Gminy L. Z. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta I Gminy L. Z. (Dz. Urzędowy Woj. D.. z 2003r. Nr [...], poz. [...]). W odwołaniu od tej decyzji podatnik zarzucił błędne zaliczenie nieruchomości do grupy podatkowej i oparcie decyzji na dowolnych ustaleniach faktycznych. W uzasadnieniu podatnik podniósł, że nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania nie była i nie mogła być wykorzystywana do celów działalności gospodarczej z powodu przeprowadzanego w niej remontu zmierzającego do rozpoczęcia użytkowania tej nieruchomości jako Willa B. Z tego powodu spółka nie czerpała z nieruchomości żadnego dochodu i żadnych pożytków ani też nie korzystała z niej w żaden inny sposób wskazujący na prowadzenie w niej działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wywodziło, że nieruchomość – czego podatnik nie kwestionuje- nie jest budynkiem mieszkalnym. Natomiast zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach co do zasady grunty i budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy -a taki status, co jest niesporne, posiada strona- uznaje się za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co skutkuje opodatkowaniem tych gruntów i budynków najwyższą stawką (art.5 ust.1 pkt 1 lit.a) i pkt 2 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Wyjątkiem od tej zasady, jest sytuacja, gdy grunty i budynki lub ich części nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zdaniem organu II instancji wyłączenie to dotyczy sytuacji, gdy przedmiot nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, mające charakter obiektywny, dotyczące stanu technicznego nieruchomości. Z użytego sformułowania przepisie wynika również, że brak możliwości wykorzystywania budynku lub gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej powinien mieć charakter trwały a nie okresowy. Pojęcie "względy techniczne" nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, niemniej jednak – zdanie organu II instancji- ustawodawca definiując w art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy pojęcie budynku i budowli odwołał się wprost do przepisów prawa budowlanego. Zatem uprawniony jest wniosek, aby w przypadku takich przedmiotów opodatkowania interpretować pojęcie względy techniczne pomocniczo w oparciu o przepisy prawa budowlanego. W związku z powyższym wyłączenie budynku z kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej może nastąpić na podstawie przepisów prawa budowlanego. Wyłączenie ze względów technicznych przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie nastąpi natomiast, gdy prowadzenie działalności gospodarczej nie jest możliwe z przyczyn technologicznych np. demontażu, remontu, wymiany instalacji. Wyłączenie takie nie będzie miało miejsca również w przypadku, gdy przedsiębiorca kupi budynek, który w momencie zakupu nie nadaje się do prowadzenia zamierzonej przez niego działalności gospodarczej z uwagi na konieczność dokonania jego remontu lub adaptacji. Dokonując bowiem zakupu takiego budynku przedsiębiorca potwierdza tym samym jego przydatność do prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec tego zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego podatnik nie wskazał żadnych argumentów i dowodów uzasadniających wyłączenie ze względów technicznych spornej działki gruntu o powierzchni [...] m2 z kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Argumentem takim nie może być fakt prowadzenia przez podatnika remontu, bowiem remont taki był realizowany w budynku a nie na gruncie. W ocenie organu odwoławczego również w przypadku spornego budynku brak jest podstaw do twierdzenia, że nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Fakt, iż budynek ten był w badanym okresie remontowany przez podatnika w celu jego adaptacji do działalności gospodarczej nie pozwala na stwierdzenie, że budynek ten w okresie remontu nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zdaniem organu II instancji remont budynku w celu jego adaptacji do wykonywania określonego rodzaju działalności gospodarczej nie mieści się w zakresie pojęcia "względy techniczne". Brak jest podstaw do stwierdzenia, że budynek przed dokonaniem remontu nie nadawał się ze względów technicznych do prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Zakres robót remontowych wynikający z znajdujących się w aktach sprawy zaświadczeń o przyjęciu zgłoszenia robót budowlanych (budowa przyłącza kablowego do zasilania budynku, wyłożenie kostką brukową wjazdu na posesję, malowanie lokalu, wykonanie ogrodzenia na terenie posesji) nie wskazuje na zły stan techniczny budynku uniemożliwiający jego użytkowanie na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik podtrzymał zarzuty i wywody zawarte w odwołaniu. Skarżąca wywodziła, że nieruchomości mieszczące się w L. Z. przy ul. M. [...] od chwili ich zakupu, tj. dnia 17 [...]roku nie mogły być i nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej z powodu przeprowadzanego w tym budynku generalnego remontu. Spółka z tytułu posiadania tej nieruchomości nie czerpała żadnego dochodu i żadnych pożytków, ani też nie korzystała z niej w żaden inny sposób. Dowodem rzeczywisty stan nieruchomości jest protokół z dnia [...]roku, sporządzony przez pracowników Urzędu Gminy i Miasta L. Z. na okoliczność dokonania oględzin nieruchomości. Stwierdzono w nim jednoznacznie, że budynek mieszczący się w L.Z. przy ul. M. [...] jest w trakcie remontu, pomieszczenia nie są wykończone, a w środku znajdują ludzie wykonujący remont. Wystarczająco zatem potwierdza to wyłączenie z opodatkowania przedmiotowej nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą, gdyż z powodów wyżej wskazanych nie może być w niej prowadzona działalność gospodarcza. Zdaniem skarżącej samo pozostawanie nieruchomości w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest dostateczną przesłanką do uznania, że budynek jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Konieczna do tego ustalenia jest przesłanka, czy rzeczywiście nieruchomość ta jest wykorzystywana do działalności gospodarczej oraz czy w ogóle do takiej działalności może być wykorzystywana. Zdaniem skarżącej organy podatkowe zastosowały w tym wypadku niedopuszczalną interpretację rozszerzającą przepisów podatkowych a ponadto nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że wydając zaskarżoną decyzję organy naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 270 ) Dlatego też nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dopatrzył się ani naruszenia prawa materialnego ani takiego naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niesporne w sprawie jest że spółka, będąca podmiotem gospodarczym była właścicielem zabudowanej działki będącej przedmiotem opodatkowania. Zgodnie z art. 5 ust 1 pkt. 1a) i 2 b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2002 nr 9 poz. 84 z późn. zm) odrębne stawki podatku od nieruchomości ustalane są w dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 1a ust 1 pkt. 3 tej ustawy grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". "Łączne zastosowanie tych przepisów powoduje, że opodatkowanie wyższą stawką podatkową uzależnia od posiadania gruntów przez przedsiębiorcę, a nie od tego, czy grunty te służą rzeczywiście prowadzeniu działalności gospodarczej." (wyrok NSA z 26.05.200 sygn. akt III SA 2098/02 LEX nr 145024) Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "Nawet czasowe niewykorzystywanie budynku zajętego na prowadzenie tej działalności z uwagi na konieczność modernizacji pawilonu, przebudowę wejścia do pawilonu handlowego niezależnie od przyczyn, które to spowodowały nie uzasadniało zastosowania innej stawki podatku od nieruchomości dla tego rodzaju budynku niż określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych." (wyrok NSA z 23.09.2003 sygn. akt III SA 2966/02 LEX nr 146092). Jedyną przeszkodą jest nieprzydatność nieruchomości do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Przy czym nie chodzi w tym wypadku o częściową nie przydatność np. ze względu na planowany rodzaj i rozmiar działalności , planowany standard usług lub inne okoliczności które zależą od woli i decyzji podatnika. Zgodzić się należy z organami podatkowymi, że budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych jeśli ze względu na obiektywnie istniejące i trwałe przeszkody działalność gospodarcza w budynku w ogóle nie może być prowadzona. ""Względy techniczne" muszą dotyczyć przedmiotu opodatkowania - gruntu, budynku, budowli, a nie tego, co się ewentualnie w (na) danym gruncie czy budynku znajduje. Stąd nie mogą być opodatkowane niższą stawką (...) budynki, które ze względu na braki w wyposażeniu (instalacje, urządzenia) nie mogą służyć prowadzonej działalności gospodarczej." ( Dowgier R. Glosa do wyroku WSA z dnia 19 maja 2004 r., I SA/Lu 59/04.POP 2005/3/209 - t.3). "Okresowe niewykorzystywanie nieruchomości nie powoduje, że nieruchomość przestaje być związana z prowadzoną przez określony podmiot działalnością gospodarczą" (Popławski M. Glosa do wyroku WSA z dnia 13 maja 2004 r., I SA/Ol 12/04 POP 2005/3/214 - t.1 ). W niniejszej sprawie organy skarbowe w toku postępowania ustaliły zakres prac przeprowadzonych w nieruchomości. Ustalenia te nie były przez stronę kwestionowane. Na tej podstawie organ ocenił, że prowadzone prace miały na celu dostosowanie budynku do potrzeb podatnika. Nie oznacza to jednak, że bez przeprowadzenia tych prac budynek ze "względów technicznych" nie nadawał się do wykorzystania na prowadzenie działalności gospodarczej. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.