I SA/Wr 437/10

Wrocław, dnia 21 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2006 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] pełnomocnik skarżącego R. M. złożył w dniu 10 marca 2010 r. wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że uchybienie terminowi nastąpiło z powodu jego choroby, a zatem było okolicznością niezależną od strony. W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy drugiej instancji wniósł o odrzucenie skargi; ewentualnie wnosząc o jej oddalenie w przypadku uwzględnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu jest zatem brak zawinienia strony. Brak winy należy natomiast rozumieć jako zachowanie przez stronę należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzującej osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy, chodzi tu o takie sytuacje, których przyczyną opóźnienia są wyłącznie okoliczności obiektywne i zewnętrzne względem strony. W przypadku reprezentowania strony przez profesjonalnego pełnomocnika ponosi ona dodatkowo odpowiedzialność (ryzyko) za jego działania i zaniechania podejmowane w imieniu swojego mocodawcy. Przy czym miernikiem należytej staranności są wymogi uwzględniające profesjonalny charakter działalności pełnomocnika. W doktrynie i orzecznictwie podnosi się, że w przypadku oceny, czy zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do dokonania spóźnionej czynności, należy brać pod uwagę nie tylko samo wystąpienie okoliczności uniemożliwiających stronie dokonanie tych czynności na czas, ale również inne, świadczące o podejmowaniu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w przed niedotrzymaniem terminu. Należy także wskazać, że ustawodawca złagodził rygor dowodowy w stosunku do okoliczności exculpujących naruszenie terminu. Na gruncie p.p.s.a. przyjęto bowiem za wystarczające jedynie uprawdopodobnienie przytoczonych przez stronę okoliczności. W przypadku choroby, jako przesłanki wyłączającej winę strony, wymaga podkreślenia, że nie każda choroba strony bądź jej pełnomocnika będzie okolicznością stanowiącą przeszkodę przy dokonywaniu czynności procesowych. Najczęściej bowiem nadal możliwe będzie, choć utrudnione, jej samodzielne dokonanie, a w przypadku choroby o ciężkim przebiegu, powierzenie czynności stronie lub innemu pełnomocnikowi procesowemu. Z kolei zwolnienie lekarskie nie stanowi samo w sobie potwierdzenia, że dana choroba stanowiła przyczynę uchybienia terminowi, zwłaszcza gdy z jego treści wynika brak przeciwwskazań do chodzenia przez chorego (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygnatura akt I OZ 428/08). Przechodząc do oceny wniosku strony skarżącej, należy stwierdzić że nie uprawdopodobniła ona, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z przedłożonego do akt sprawy zaświadczenia lekarskiego, wystawionego w dniu 04 marca 2010 r., nie wynika bowiem, aby choroba pełnomocnika miała gwałtowny i ciężki przebieg, o czym przesądza stwierdzenie niezdolności pełnomocnika strony do pracy na okres tylko jednego dnia (ostatni do wniesienia skargi) i brak zaleceń zakazujących choremu chodzenie. W takiej sytuacji należy uznać, że pełnomocnik skarżącego mógł podjąć odpowiednie działania w celu wniesienia skargi w terminie, bądź też powierzenia tego zadania skarżącemu bądź pełnomocnikowi substytucyjnemu. Stąd też na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.