I SA/Wr 4414/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Cisek Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska -sprawozdawca Protokolant: Paulina Biernat po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzje Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] , nr [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nie znajdujących pobycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1997 r., 1999 r. i 2000 r. I. uchyla decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...], II. orzeka, iż decyzja wymieniona w punkcie I. nie podlega wykonaniu, III. w pozostałej części skargę oddala. Przedmiotem skargi są trzy decyzje Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w L.: * z dnia [...] nr [...] uchylająca decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1997 r. i określająca podatek w kwocie [...], * z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...][...] w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1999 r., * z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...][...] w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2000 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił skarżącej zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1997 r. w kwocie [...]. Z dokonanych w toku postępowania ustaleń wynika, że J. P. i jej małżonek D. P. w 1997 r. ponieśli wydatki w łącznej kwocie [...] (w tym wydatki na: utrzymanie domu i rodziny, nabycia działki niezabudowanej, projekt budowy domu, zakup samochodów Audi C-4, BMW 318, Ford Transit, opłaty za energię elektryczną zużytą na budowie, podatek od nieruchomości, ubezpieczenie samochodów, oraz zakup paliwa i środków czystości, podatek dochodowy od osób fizycznych). W 1997 uzyskali także łączne przychody w kwocie [...] (w tym wynagrodzenia ze stosunku pracy obojga małżonków w kwocie [...] oraz kwota [...] ze sprzedaży samochodu BMW 525). Wystąpił zatem brak pokrycia poniesionych wydatków w uzyskanych przychodach na kwotę [...], z czego połowę przypisano skarżącej, opodatkowując na podstawie art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Z 1993 r. Nr 90, poz 416 ze zm.) - dalej w skrócie updf. W toku postępowania skarżąca i jej małżonek wskazali jako źródła pokrycia poniesionych wydatków: - otrzymane od rodziny i przyjaciół w 1994 r. jako prezenty ślubne pieniądze w łącznej kwocie [...] i [...], darowiznę w kwocie [...] Guldenów holenderskich otrzymaną od G. i I. T. także jako prezent ślubny, - dochody w kwocie [...] uzyskane z tytułu świadczenia usług towarzyskich przez skarżącą w W. w 1997r., - przychód w kwocie [...] ze sprzedaży w 1997 r. samochodu BMW 525. Wyjaśnień skarżącej dotyczących prezentów ślubnych oraz dochodu uzyskanego ze świadczenia usług towarzyskich nie przyjęto za wiarygodne. Przeprowadzono postępowanie w tym zakresie, jednak jak wskazano w uzasadnieniu skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, który pozwoliłby na uwiarygodnienia podanych przez nią kwot prezentów ślubnych. Spośród osób, które przekazały skarżącej prezenty ślubne w formie gotówkowej z imienia i nazwiska wskazała jedynie A. H. zamieszkałego w T. oraz G. i I.T. zamieszkujących w H. Następne J. P. zobowiązała się do przedłożenia oświadczeń o darowiźnie złożonych przez G. i I. T., poświadczonych przez notariusza holenderskiego. Przedłożonej przez skarżącą kserokopii oświadczenia nie uznano za dowód w sprawie ze względu na brak notarialnego poświadczenia podpisu osób je składających. Wymienione przez J. P. osoby nie zgłosiły się także celem złożenia zeznań. Innych osób - gości weselnych nie wskazano zatem organ podatkowy nie mógł uwiarygodnić fakt przekazywania prezentów w formie pieniężnej. Matka i teściowie skarżącej nie potrafili określić jakie prezenty i w jakiej kwocie otrzymali skarżąca i jej mąż. Za niewiarygodne uznano też wyjaśnienia dotyczące świadczenia w W. usług towarzyskich i uzyskania z tego tytułu przez J. P. w 1997 r. kwoty [...] Na okoliczności podane przez skarżącą przesłuchano: znajomą skarżącej M. C., u której J. P. miała zatrzymywać się podczas pobytów w W., R. S., który miał pełnić rolę ochroniarza, a także matkę skarżącej, u której J. P. mieszkała w 1997 r. Na skutek sprzeczności w zeznaniach tych świadków oraz sprzeczności między zeznaniami świadków i wyjaśnieniami skarżącej co do okresu w jakim przebywała w W., częstotliwości wyjazdów, miejsca jej pobytu podczas nieobecności w domu oraz miejsc spotkań z klientami organ pierwszej instancji wyjaśnienia skarżącej w zakresie uzyskania dochodu ze świadczenia usług towarzyskich uznał za niewiarygodne i nie uwzględnił w rozliczeniu wskazanych przez J. P. przychodów z tego źródła. Odnośnie sprzedaży samochodu BMW 525 organ podatkowy wyjaśnił, że do rozliczenia przyjęto dochód uzyskany ze sprzedaży tego samochodu w kwocie [...] a nie przychód w kwocie [...], bowiem skarżąca i jej maż ponieśli w 1996 r., wydatki w kwocie [...] na jego nabycie. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił skarżącej zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1999 r. w kwocie [...]. Z dokonanych w toku postępowania ustaleń wynika, że J.P. i jej małżonek D. P. w 1999 ponieśli wydatki w łącznej kwocie [...] (w tym na: utrzymanie rodziny - [...], zakup materiałów budowlanych w tym udokumentowane i wg oświadczenia - [...], spłatę kredytu o opłat z nim związanych - [...], zapłacona zaliczka na podatek dochodowy - [...], zakup samochodu Golf II - [...], zużycie prądu na budowie - [...], podatek od nieruchomości - [...], ubezpieczenie samochodów-[...], zakup paliwa-[...] i zakup środków czystości - [...]). Ustalono również, że w 1999 dysponowali przychodami w łącznej kwocie [...] (w tym: środki pieniężne pochodzące z oszczędności z 1998 r. - [...], dochody z wynagrodzenia za pracę - [...], zwrot nadpłaty z zeznania za 1998 r.- [...], kredyt zaciągnięty w banku - [...], przychód ze sprzedaży samochodu Golf II -[...]). Wystąpił zatem brak pokrycia poniesionych wydatków w uzyskanych dochodach na kwotę [...], z czego połowę przypisano skarżącej opodatkowując na podstawie art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 upfd. Wyjaśnienia skarżącej odnośnie źródeł pokrycia poniesionych wydatków są identyczne jak w postępowaniu za 1997 r., ponadto skarżąca wskazała, iż dochody ze świadczenia usług towarzyskich w kwocie [...] uzyskała także w 1998 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił skarżącej zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2000 r. w kwocie [...]. Z zebranego materiału dowodowego wynikało bowiem, że w 2000 r. skarżąca i jej małżonek ponieśli wydatki w łącznej kwocie [...] (w tym na: utrzymanie domu - [...], zakup materiałów budowlanych - [...], spłatę kredytu -[...], uiszczenie podatku dochodowego PIT 28 -[...], zużycie prądu na budowie - [...], podatek od nieruchomości - [...], zakup samochodów VW Golf i VW Transporter - [...], ubezpieczenie samochodów - [...], zakup paliwa - [...] i zakup środków czystości - [...]). Ustalono także, iż w 2000 r. J. i D. P. dysponowali przychodami w łącznej kwocie [...] (w tym: przychód wykazany w deklaracji PIT 28- [...], zwrot nadpłaty za 1999 r.- [...], sprzedaż samochodu Ford Transit - [...]) Brak zatem pokrycia poniesionych wydatków w dochodach na kwotę [...] zł z czego połową obciążono skarżącą opodatkowując na podstawie art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 upfd. Wyjaśnienia skarżącej odnośnie źródeł pokrycia poniesionych wydatków są identyczne jak w postępowaniu za lata 1997 i 1999. W odwołaniach od wszystkich trzech decyzji skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania oraz zarzuciła naruszenie przepisu art. 122 i art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U Nr 137, poz.926 ze zm.) przez niedokładne zbadanie sprawy i nie przyjęcie za dowód oświadczeń złożonych przez skarżącą w toku postępowania oraz bezpodstawne zastosowanie art. 20 ust. 3 updf. Skarżąca podniosła, iż: * odnośnie świadczenia usług towarzyskich nie potrafi przedstawić innych dowodów niż te, które przeprowadzono bowiem klienci, którym dotrzymywała towarzystwa nie zostawiali jej adresów, * nie powinien być określany podatek od dochodów ze źródeł nie ujawnionych, gdyż źródło pochodzenia wydatkowanych pieniędzy ujawniła, * nie uznanie jakiejkolwiek kwoty uzyskanej z tytułu prezentów ślubnych jest nadmiernym wykorzystywaniem prawa przez organ podatkowy, * nieprawidłowo ustalono kwotę pochodzącą ze sprzedaży samochodów, jaką faktycznie dysponowała w 1997 r. * nie uwzględniono pożyczek zaciągniętych od rodziców skarżącej i rodziców jej męża. Izba Skarbowa w wyniku rozpoznania odwołania: * decyzję ustalającą podatek za 1997 r. uchyliła i orzekła w tym zakresie uznając za zasadny zarzut skarżącej, dotyczący nieprawidłowego uwzględnienia w przychodach uzyskanych przez skarżącą w 1997 r. dochodu ze sprzedaży samochodu BMW 525; uznano, że w 1997 r. winien być przyjęty do rozliczenia przychód w kwocie [...] ze sprzedaży, bowiem wydatki na zakup tego samochodu poniesiono w 1996 r. zatem nie obciążały one 1997 r.; pozostałych zarzutów nie uwzględniono, * decyzje ustalające podatek za lata 1999 i 2000 utrzymano w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji stwierdzając, że to na podatniku ciąży obowiązek wykazania z jakich środków finansował poniesione wydatki. Skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających uzyskanie dochodów ze świadczenia usług towarzyskich, prezentów ślubnych oraz pożyczek od rodziców i teściów. Zeznania wskazanych przez stronę świadków są niespójne zarówno co do okresów pobytu skarżącej w W., miejsca zatrzymanie się skarżącej podczas pobytu w W. związanego ze świadczeniem usług towarzyskich jak i sposobu świadczenia tych usług. Podkreślono także, iż skarżąca nie określiła na czym polegały świadczone przez nią usługi, odmawiając w tym zakresie zeznań. Nie uwzględniono także wyjaśnień dotyczących kwoty otrzymanych w gotówce prezentów ślubnych. Faktu tego nie potwierdzili ani rodzice ani teściowie skarżącej, nie przedstawiono na tę okoliczność żadnych świadków - gości weselnych. Złożoną przez skarżącą kserokopię oświadczenia zamieszkałych w Holandii G. i I. T., uznano za niewystarczającą dla uwiarygodnienia przekazanej darowizny, ze względu na brak potwierdzenia podpisów osób składających oświadczenie przez notariusza. Organ odwoławczy uznał, iż przesłuchanie jako świadków G. i I.T. oraz A. H. nie odbyło się nie z winy organów podatkowych. W rozliczeniu nie uwzględniono także pożyczek od rodziców i teściów skarżącej bowiem matka skarżącej i teściowie potwierdzili jedynie przekazie darowizn pieniężnych w 1998 r. Darowizny przyjęto do rozliczeniu w 1998 r. bowiem z przedstawionych umów wynika, że przekazano je w 1998 r. Również nie uznano zastrzeżeń związanych z rozliczeniem dochodów ze sprzedaży samochodu Opel Astra i motocykla Suzuki wskazując, że samochód sprzedano w 1995 r., a motocykl w 1996 r. czyli w okresie poprzedzającym ponoszone wydatki związane ze sprzedażą domu, a na okoliczność posiadania oszczędności z tego okresu skarżący nie przedstawili żadnych dowodów. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzje Izby Skarbowej ustalające podatek od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za lata 1997, 1999 i 2000 J. P. wniosła o uchylenie wszystkich decyzji wydanych przez organy podatkowe obu instancji i zarzuciła naruszenia art. 122 i art. 180 Ordynacji podatkowej przez niedokładne zbadanie sprawy i nie uwzględnienie dowodów z oświadczeń skarżącej oraz naruszenie art. 20 ust. 3 updf, przez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy skarżąca ujawniła źródło finansowanie wydatków poniesionych w latach 1997, 1999 i 2000. J. P. podnosi, iż organy podatkowe winny w postępowaniu ustalić co rozumiała ona pod pojęciem "usługi towarzyskie" a w dalszej kolejności wyciągać wnioski co do wiarygodności składanych oświadczeń. Sprzeczności w zeznaniach w szczególności dotyczące zeznań matki i teściów, skarżąca tłumaczy chęcią przedstawienia córki wobec osób obcych w jak najlepszym świetle. Zarzuca także, że postępowania przeprowadzono w sposób tendencyjny. Odnośnie prezentów ślubnych skarżąca wyjaśniła, że prezenty otrzymała anonimowo jedynie w przypadku koleżanki z Holandii znała kwotę darowizny i darczyńców. Potwierdza, że nie może udowodnić podanej koty darowizn, ale ponieważ prezenty ślubne są tradycją jakaś kwota z tego tytułu winna być uznana w rozliczeniu przez organy podatkowe. Wskazała też, że organy podatkowe nie badały nawet czy rzeczywiści wesele się odbyło. W ocenie skarżącej wszystkie wątpliwości winny być rozstrzygane z korzyścią dla podatnika a nie odwrotnie. Zakwestionowała także ponownie sposób ustalenia wysokości dochodów ze sprzedaży samochodów i motocykla w latach 1995 i 1996. O odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała dotychczasowe stanowisko i powtórzyła argumentację przedstawioną w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis uzasadnia rozpatrywanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postępowanie w zakresie nie ujawnionych źródeł przychodu lub nie znajdujących pokrycia w źródłach ujawnionych jest postępowaniem specyficznym. Organy podatkowe po stwierdzeniu, iż w ujawnionych i opodatkowanych lub zwolnionych z opodatkowania źródłach przychodów brak pokrycia na ponoszone przez podatnika wydatki zobowiązany jest wykazać brakujące kwoty, na podatniku zaś ciąży obowiązek wskazania źródeł finansowania tych wydatków. Należy zatem zgodzić się z organami podatkowymi, iż to na podatniku spoczywa ciężar wskazania źródeł finansowania poniesionych wydatków oraz wykazanie, że środki te były opodatkowane lub zwolnione z opodatkowania. Złożone w tym zakresie oświadczenia przez podatnika bez żadnego dodatkowego udokumentowania muszą być podane szczegółowej analizie zarówno co do faktu uzyskania określonych dochodów, ich wysokości jak i twierdzeń, iż dochody te zostały opodatkowane albo zwolnione z opodatkowania. Na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego organ podatkowy ocenia czy dana okoliczność została udowodniona. Skarga w części dotyczącej ustalenia podatku za rok 1997 r. zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów procedury w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia Skarżąca w toku postępowania wskazała jako źródła finansowania poniesionych wydatków zarówno oszczędności z lat poprzednich tj. kwoty otrzymane jako prezenty ślubne oraz dochody ze sprzedaży samochodów, jak i dochody uzyskane w 1997 r. ze świadczenia usług towarzyskich. Na dowód posiadanych oszczędności z dochodów ze sprzedaży samochodów w toku postępowania skarżąca przedłożyła umowy kupna-sprzedaży: z dniu [...], z której wynika, że maż skarżącej D. P. sprzedał D.G. uszkodzony motocykl marki Suzuki za kwotę [...] oraz z dnia [...], z której wynika, że D.P. sprzedał J.C. samochód Opel Astra 1,6 za kwotę [...]. Dowody te w toku postępowania organy podatkowe całkowicie pominęły wskazując, że udokumentowane nimi dochody jako uzyskane przed 1997r. nie mogły zostać przeznaczone na pokrycie wydatków w 1997 r. Nie przeprowadzając szczegółowej analizy odnośnie uzyskanych przez skarżąca przychodów ze sprzedaży samochodów, a także nie ustalając czy były to przychody opodatkowane organy podatkowe w istocie rozstrzygnięcie oparły na niepełnym materiale dowodowym, naruszając tym samym przepis art. 122 , art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ustalenie bowiem czy i jakie kwoty z przychodów uzyskanych w latach bezpośrednio poprzedzający roku 1997 r. skarżąca mogła zaoszczędzić ma decydujące znaczenie dla ustalenia kwot jakimi faktycznie dysponowała w 1997 r. na pokrycie ponoszonych wydatków. Odnośnie pozostałych wskazanych przez skarżąca dochodów Sąd podzieli stanowisko organów podatkowych - szczegółowe uzasadnienie w tym zakresie zawarte jest w części dotyczącej ustosunkowania się do zarzutów skarżącej do decyzji ustalających podatek za lata 1999 i 2000, z uwagi na tożsamość tych zarzutów. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji w punktach I. i II. Skargę w części dotyczącej decyzji Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. ustalających podatku od dochodów ze źródeł nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychody za lata 1999 i 2000 Sąd oddalił, nie stwierdził bowiem w tych sprawach naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, które wpływałoby na treść rozstrzygnięcia. Skarżąca jako źródło finansowania wydatków ponoszonych w latach 1999-2000 wskazała oszczędności z lat poprzednich, nie uwzględnione przez organy podatkowe w kwocie [...], przyjętej jako nadwyżka przychodów nad wydatkami na dzień [...]. Oszczędności według skarżącej pochodziły z prezentów ślubnych, dochodów ze sprzedaży samochodów, pożyczek uzyskanych od rodziców skarżącej i rodziców jej męża oraz dochodów uzyskanych w latach 1997-1998 ze świadczenia przez skarżącą usług towarzyskich. Sąd rozpatrując skargę w części dotyczącej podatku dochodowego od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1997 r. uwzględnił zarzut skarżącej, dotyczący pominięcia w rozliczeniu dochodu ze sprzedaży samochodu Opel Astra (1995 r.) i motocykla Suzuku (1996r.). Fakt ten w ocenie Sądu nie skutkuje uchyleniem decyzji, dotyczących lat 1999-2000, gdyż jak wynika ze znajdującego się a aktach materiału dowodowego uzyskany przychód przed 1998 r. został wydatkowany na zakup innego samochodu (sprzedanego w 1997 r.) i ewentualnie sfinansowanie części wydatków poniesionych w 1997 r., które nie miały pokrycia w uzyskanych przychodach. Odnośnie pozostałych wskazanych przez skarżącą przychodów Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych. Z zeznań matki i teściów skarżącej nie wynika, aby udzielali pożyczek J. i D.P., przesłuchani w charakterze świadków potwierdzili jedynie przekazane w 1998 r. darowizn, które organy podatkowe przyjęły po stronie przychodów, dokonując rozliczenia 1998 r. Jedynym dowodem jaki J. P. przedstawia w celu udokumentowania przekazania przez gości weselnych darowizny w formie pieniężnej jest kserokopia oświadczenia złożonego przez G. i I. T. zamieszkałych w Holandii z dnia [...]. Organy podatkowe uznały ten dowód za niewystarczający ze względu na brak notarialnego potwierdzenia podpisu osoby składającej oświadczenie. Do przedłożenia oświadczenia G. i I.T., potwierdzonego przez holenderskiego notariusza, skarżąca zobowiązała w piśmie z dnia [...] po otrzymaniu pisma Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...]. W piśmie tym organ podatkowy pierwszej instancji powiadomił J. i D. P., iż przesłuchania osób wskazanych przez nich jako świadków tj. G. i I.T. zamieszkałych z Holandii oraz A.H. zamieszkałego w Turcji odbędzie się w uzgodnionym przez skarżąca z tymi osobami terminie. Do przesłuchania wskazanych osób nie doszło, bowiem skarżąca nie podała żadnego terminu, w którym takie przesychania mogłoby się odbyć. Uwzględniając, że byli to jedyni świadkowie spośród gości weselnych jakich J. P. wskazała należy zgodzić się z organami podatkowymi, że przedstawiona kserokopia oświadczenia nie daje podstaw do przyjęcia wyjaśnień skarżącej dotyczących otrzymanych prezentów ślubnych za wiarygodne. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty skarżącej dotyczące dochodów uzyskanych przez nią ze świadczenia usług towarzyskich. Organy podatkowe wbrew twierdzeniom skarżącej podjęły próbę ustalenia co rozumie ona pod pojęciem "usług towarzyskich". Z protokołu przesłuchania strony - J. P. sporządzonego w dniu [...] wynika, że odmówiła odpowiedzi na takie pytanie. Tym samym uniemożliwiając ustalenie czy uzyskiwała dochody ze źródła opodatkowanego, czy też znajdującego poza zakresem działania ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także ocenę czy we wskazanych okolicznościach możliwe było uzyskanie podanych przez skarżąca dochodów, po uwzględnieniu koniecznych wydatków. Ponadto wskazane przez organy podatkowe w uzasadnieniach decyzji sprzeczności w zeznaniach świadków M. C., R. S., a także matki i męża skarżącej oraz sprzeczności między wyjaśnieniami skarżącej a zeznaniami świadków dawały w ocenie Sądu podstawę do przyjęcia, iż skarżąca nie wykazała, iż ze świadczenia usług towarzyskich uzyskała podane w oświadczeniu o stanie majątkowym dochody w kwocie [...]. Zdaniem Sądu organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddały starannej i rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Inna ocena tego materiału dowodowego dokonana przez skarżących nie może stanowić podstawy do uznania, że tylko z tej przyczyny ocena materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe była oceną dowolną. W tym stanie rzeczy Sąd, kierując się przedstawionymi wyżej względami, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę w części dotyczącej decyzji ustalających podatek za lata 1999 i 2000 - jako nieuzasadnioną - oddalił.