I SA/Wr 453/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie sędzia WSA Piotr Kieres, asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi O Sp. z o.o. z siedzibą w D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 8 kwietnia 2024 r. nr 0201-IEE2.7192.27.2024.2 w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej: skarżący, spółka) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ II instancji) z 8 kwietnia 2024 r. nr 0201-IEE2.7192.27.2024.2, którym – po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NUS, organ I instancji) z 19 marca 2024 r. nr 0229-SEE.711.800.2023.17 w sprawie sprostowania oczywistej omyłki. Jak wynika z akt sprawy, NUS prowadzi z majątku skarżącej spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...] oraz [...]. Tytuł wykonawczy nr [...] z 26 października 2023 r., obejmował zaległości z tytułu podatku VAT za sierpień 2023 roku. Wierzycielem należności jest Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUS). Funkcjonariusz służby celno-skarbowej 1 grudnia 2023 r. o godz. 15:12 w toku wykonywania kontroli celno-skarbowej, dokonał zajęcia należących do skarżącej spółki ruchomości (złom kabla [...] w ilości 23 960 kg) i sporządził protokół tymczasowego zajęcia ruchomości, który następnie, odwzorowany cyfrowo, przekazał za pomocą środków komunikacji elektronicznej do organu egzekucyjnego. Organ egzekucyjny, postanowieniem z 5 grudnia 2023 r. nr 0229-SEE.711.86413476.2023.1.JP, zatwierdził w całości tymczasowe zajęcie ruchomości w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o ww. tytuł wykonawczy. W postanowieniu wskazano błędnie datę wydania 4 grudnia 2024 r. Postanowieniem z 19 marca 2024 r. nr 0229- SEE.711.800.2023,17 NUS sprostował oczywistą omyłkę pisarską. W uzasadnieniu wskazując, że z systemu teleinformatycznego SZD, obowiązującego w Krajowej Administracji Skarbowej, wynika jednoznacznie, że postanowienie zostało podpisane w dniu 5 grudnia 2024 r. o godz. 11.53, co potwierdza raport weryfikacji podpisu. DIAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając stanowisko organu I instancji. Na wydane rozstrzygnięcie DIAS, spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 113 § 3 k.p.a. w zw. z art. 96n § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm., dalej: u.p.e.a.) w zw. z 94 z ust. 2 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 813 ze zm., dalej uKAS) poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu z 19 marca 2024 r. nr 0229-SEE.711.800.2023.17 o sprostowaniu daty wydania postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu z 5 grudnia 2023 r. nr 0229- SEE.711.86413476.2023.1JP1 o zatwierdzeniu w całości tymczasowego zajęcia ruchomości, jako oczywistej omyłki pisarskiej, podczas gdy rzeczywista data i godzina postanowienia, o którym mowa w art. 96n § 1 u.p.e.a. są rozstrzygające dla oceny dopuszczalności wydania tego postanowienia i dlatego też ww. data nie powinna podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 3 k.p.a. - co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca spółka wniosła o: - rozpoznanie skargi na rozprawie, - uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji, - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę DIKS wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W oparciu o art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Skarga złożona w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Sąd nie stwierdził wad zaskarżonego rozstrzygnięcia, ani poprzedzającego je postanowienia NUS. Według art. 113 §1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Co do istoty i zakresu uzdrowienia oczywistej pomyłki wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny. Za reprezentatywny można uznać wyrok NSA z dnia 2 lutego 2022 r. II OSK 1657/20). Sąd wskazał w nim, że nieprawidłowość usuwalna w drodze prostowania przybiera postać oczywistych pomyłek polegających na widocznym, niebudzącym wątpliwości niewłaściwym użyciu słowa, wbrew zamierzeniom organu administracji publicznej; takim uchybieniem jest w szczególności błąd pisarski czyli nieprawidłowy dobór słów lub mylna pisownia, jak i błąd rachunkowy czyli nietrafny dobór cyfr lub wynik obliczeń. Wady powinny mieć charakter techniczny, a przy tym nie oddziaływać istotnie na wydane rozstrzygnięcie. Oczywista omyłka to, między innymi, widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie daty (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2020 r. II UK 271/19). Trzeba przy tym podnieść, że postanowienie wydawane w celu prostowania oczywistej pomyłki, nie ma charakteru merytorycznego i nie służy usuwaniu wad o merytorycznej naturze. Tym samym nie modyfikuje ono orzeczenia głównego co do istoty, nie zmienia praw i obowiązków z niego wynikających, a jedynie dostosowuje ono orzeczenie główne do realiów i zamiaru autora (organu administracji). W tym sensie postanowienie w sprawie sprostowania oczywistej pomyłki nie zmienia podstawy prawnej, nie kreuje praw i obowiązków, nie uzupełnia podstawy prawnej, ani jej nie naprawia, bowiem podstawą prawną pozostaje nadal akt merytoryczny (decyzja, postanowienie). Zakresem dokonanego sprostowania w sprawie, objęta jest omyłka pisarska, polegające na podaniu błędnej daty postanowienia Naczelnika Urzędu nr 0229-SEE.711.86413476.2023.1.JP1, którym zatwierdził w całości tymczasowe zajęcie ruchomości dokonane protokołem z 1 grudnia 2023 roku. Zdaniem Sądu zaistniała w sprawie sytuacja, w której NUS błędnie określił datę wydania spełnia znamiona oczywistej pomyłki. Błąd popełniony przez organ pierwszej instancji jest ewidentny i polegał tylko na braku modyfikacji daty postanowienia. Projekt postanowienia został 4 grudnia 2023 r. przygotowany przez pracownika organu egzekucyjnego i wprowadzony do systemu teleinformatycznego SZD obowiązującego w KAS. Faktyczne podpisanie postanowienia kwalifikowanym podpisem elektronicznym w systemie teleinformatycznym nastąpiło 5 grudnia 2023 r., jednak bez modyfikacji daty postanowienia nr 0229-SEE.711.86413476.2023.1.JP1. Z systemu teleinformatycznego SZD wynika jednoznacznie, że postanowienie podpisane zostało faktycznie 5 grudnia 2023 r. o godz. 11:53, co potwierdza raport z weryfikacji podpisu. Zatem zaistniały podstawy do zastosowania art. 113 §1 k.p.a. przez NUS, z uwagi ma błąd pisarski w postanowieniu w sprawie zatwierdzenia w całości tymczasowe zajęcie ruchomości. W konsekwencji powyższego Sąd - uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, a równocześnie nie stwierdzając innych naruszeń przepisów, które zobowiązywałyby w oparciu o art. 145 p.p.s.a. do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił w całości.