I SA/Wr 462/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze A Sp. z o.o. z siedzibą we M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: I. odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 462/13 odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy; II. odrzucić skargę. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. Postanowieniem z 7 lipca 2014 r. Sąd odmówił uwzględnienia wniosku i po uprawomocnieniu się postanowienia, ponownie wezwał stronę do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponowne wezwanie doręczono w dniu 29 grudnia 2014 r. (potwierdzenie odbioru k. [...] akt sądowoadministracyjnych). W zakreślonym terminie strona nie uiściła wpisu i złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu ponad uprzednio podane okoliczności podała, że w okresie od [...] do [...] 2014 r. wobec strony zostały wydane decyzje określające wysokość zobowiązań podatkowych na łączną kwotę około 6 milionów zł, które zostały opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności. Podała także, że w 2013 r. osiągnęła zysk w kwocie 444.147,38 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Skarżąca w nowym wniosku nie wskazała nowych istotnych okoliczności, które zaistniały w sprawie. Uzasadnienie nowego wniosku stanowi praktycznie kopię uprzedniego pisma. Odnosząc się do powołanej nowej okoliczności jaką jest wydanie w stosunku do spółki kolejnych decyzji wymiarowych na łączną kwotę ok. 6 mln zł, dodatkowo, opatrzonych rygorem natychmiastowej wykonalności, podnieść trzeba, że przedstawione przez pełnomocnika strony kserokopie (niepełne) dwóch postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności dotyczą innej decyzji aniżeli przedstawiona wraz z nimi decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dodatkowo, z akt sprawy nie wynika aby decyzja ta była ostateczna. Strona nie wykazała więc podnoszonych przez siebie okoliczności. Niezależnie od powyższego należy podnieść, że (jak wynika z treści oświadczenia o majątku i dochodach, zawartego w drugim wniosku, a także dokumentów złożonych uprzednio na wezwanie) rok 2013 spółka zakończyła z zyskiem na poziomie 444.147,38 zł. Oznacza to, zdaniem Sądu, że spółka w dacie wniesienia skargi do tut. Sądu dysponowała środkami pieniężnymi na uiszczenie wymaganych opłat sądowych. Wprawdzie skarga została złożona w marcu 2013 r., niemniej, na wysokie przychody spółki za ostatnie lata zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 7 lipca 2014 r. Zauważono także wysokie przychody w 2014 r. Podnieść należy, że stosownie do brzmienia art. 245 § 1 p.p.s.a. i art. 246 § 2 p.p.s.a., rozstrzygnięcie Sądu w zakresie prawa pomocy ma charakter uznaniowy. Ustawodawca użył w przepisach terminu "prawo pomocy może być przyznane". To oznacza, że nawet jeżeli zostałaby spełniona przesłanka braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, Sąd nie musi się przychylić do żądania strony, a jedynie może przyznać prawo pomocy, jeżeli w oparciu o wskazane przepisy uzna, że zachodzi taka potrzeba w świetle zapewnienia stronie realizacji zasady prawa do sądu. Przenosząc powyższe na realia rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że skoro skarżąca spółka w chwili wnoszenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była zdolna do poniesienia kosztów w niniejszej, a także, co wynika z uzasadnienia uprzedniego postanowienia, we wszystkich sprawach wszczętych przez stronę przed tut. Sądem, skarżąca nie może obecnie domagać się zmiany postanowienia w przedmiocie kosztów. Reasumując, spółka nie wykazała, by na dzień złożenia drugiego wniosku jej sytuacja majątkowa uzasadniała zmianę prawomocnego postanowienia z 7 lipca 2014 r. Z uwagi na brak zaistnienia nowych istotnych okoliczności w sprawie, Sąd na podstawie art. 165 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I postanowienia. Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismami, o których mowa w cytowanym przepisie, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Natomiast po myśli art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został w wyznaczonym terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie po uprawomocnieniu się postanowienia dnia 7 lipca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, skarżąca została (ponownie) wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wpisu. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, orzekając jak w pkt II postanowienia. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w po uprawomocnieniu się postanowienia odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy, bieg terminu do opłacenia skargi wyznaczony kierowanym do strony skarżącej ponownym wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi nie zostaje przerwany, nawet jeżeli strona po doręczeniu jej takiego ponownego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II FZ 617/07, dostępnym w CBOSA). Upływ terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu obliguje zaś Sąd do odrzucenia skargi. Odmienne działanie Sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, co niewątpliwie można zauważyć również w rozpoznawanej sprawie, skutkując nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania. W niniejszej sprawie strona po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 7 lipca 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy i ponownym wezwaniu jej do uiszczenia wpisu, nie uiściła należnej opłaty, lecz złożyła ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jak zaś wcześniej wskazano, postępowanie spowodowane kolejnym wnioskiem nie ma jednak wpływu na bieg terminu do opłacenia skargi wyznaczony skierowanym do strony ponownym wezwaniem do uiszczenia wpisu.