I SA/Wr 48/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi S. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2015 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odmówić przywrócenia terminu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 21 stycznia 2016 r.. wezwano pełnomocnika strony skarżącej, w terminie siedmiu dni, do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej podpisanie pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 1 lutego 2016 r. Pismem z dnia 10 lutego 2016 r. ( data stempla pocztowego) pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, dopełniając czynności dla której termin został ustanowiony, wskazując w uzasadnieniu, że powodem niedopełnienia tych braków w terminie były względy zdrowotne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.)., przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu, wniosek o jego przywrócenie zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Postanowienie o przywróceniu terminu bądź odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego (np. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, s. 368-370), jak i postępowania cywilnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy - T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Część pierwsza, postępowanie rozpoznawcze, t. 1, Warszawa 2003, s. 362. Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie NSA. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wydaw. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Jako brak winy nie mogą zostać zakwalifikowane - nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie dokonującej czynności. Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani podeszły wiek ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienia winy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r. o sygn. akt II OSK 479/07). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że choroba jako taka nie stanowi przyczyny usprawiedliwiającej przywrócenie terminu, a tylko choroba nagła, nie pozwalająca na wyręczenie się inną osobą stanowi o braku winy (por.: wyrok NSA z dnia 4 września 2001r., sygn. akt II SA/Po 2646/00); dotyczy to nawet choroby wymagającej leżenia (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/04). Również złe samopoczucie strony i odczuwane przez nią dolegliwości nie mogą być potraktowane jako przyczyna usprawiedliwiająca bezczynność strony (por. wyrok SN z dnia 19 maja 1976r., IV PRN 8/76, LEX nr 7828 i postanowienie SN z dnia 3 stycznia 1974r., II CO 18/73, LEX nr 7372). W niniejszej sprawie pełnomocnik uzasadnia brak winy w uchybieniu terminowi względami zdrowotnymi. W ocenie Sądu, ta okoliczność nie stanowi uprawdopodobnienia braku jego winy w niedotrzymaniu terminu w stopniu wystarczającym do uznania zasadności wniosku. Nie można bowiem przyjąć, iż jakiekolwiek dolegliwości zdrowotne są nagłą nieprzewidzianą chorobą wskutek której pełnomocnik traci możliwość wykonywania jakichkolwiek czynności. W ocenie Sądu nie ma żadnego dowodu na to, że pełnomocnik skarżącego w rzeczywistości zachorował i to na tyle poważnie, aby stracić wszelką możliwość działania. Pełnomocnik nie przedstawił zaświadczenia lekarskiego poświadczającego fakt wystąpienia dolegliwości zdrowotnych. Sąd nie może natomiast bazować jedynie na niczym nie podpartych twierdzeniach pełnomocnika. Zdaniem Sądu samo przekonanie pełnomocnika o dolegliwościach zdrowotnych nie wystarczy nawet do uprawdopodobnienia ich istnienia w rozumieniu art. art. 87 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik strony nie wykazał, aby dołożył wszelkich możliwych starań, jakich należy oczekiwać od profesjonalnego pełnomocnika, w celu uniknięcia powstałego uchybienia. W związku z zaprezentowanymi wywodami, w ocenie Sądu, argumentacja przedstawiona we wniosku nie dostarcza dostatecznych podstaw do uznania, że pełnomocnik nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji.