I SA/Wr 483/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Protokolant: Magdalena Dworszczak, Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2012 r. przy udziale sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2005 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej nr [...] na podstawie art. 220 § 2, art. 233 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm. – dalej powoływana jako Ordynacja podatkowa), art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. dalej powoływana jako ustawa VAT) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] określającą A.S. za czerwiec 2005 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług w kwocie 2.630 zł. A.S. prowadził w 2005 r. działalność gospodarczą w ramach A w zakresie handlu tworzywami sztucznymi, świadczenia usług doradczych i marketingowych, usług transportowych oraz pośrednictwa w sprzedaży okien i drzwi, a także ich montażu. W toku postępowania kontrolnego dotyczącego 2005 r. organ podatkowy stwierdził brak dokumentacji podatkowej, która według strony została skradziona wraz z samo-chodem w nocy z [...]. Strona nie była w stanie odtworzyć listy kontrahentów, wskazując jedynie takie firmy, z którymi współpracowała jak B,C,D, przedkładając kserokopie faktur sprzedaży wystawionych dla firmy E,F,G,H, oraz kserokopie faktur wystawionych przez I i listy przewozowe. Na podstawie powyższego organ podatkowy I instancji uznał, że część dokumentów, które rzekomo zostały skradzione, a z których sporządzono ksero, znajdowały się w posiadaniu strony. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające u kontrahentów strony w zakresie sprzedaży zrealizowanych przez stronę w 2005 r. z firmą G,E, G.J z siedzibą w L., H,F i w oparciu wystawione przez stronę dla tych firm faktury oraz protokół z czynności sprawdzających w firmie strony odnośnie transakcji zawartych ze spółką B i posiadane przez stronę faktury dotyczące sprzedaży na rzecz tej Spółki oraz zakupu od tej spółki stwierdzono wielkość sprzedaży dokonanej przez podatnika w 2005 r. w kwocie 444.143,87 zł, natomiast strona wykazała w deklaracjach podatkowych VAT-7 z tytułu sprzedaży w kraju i wewnątrzwspólnotowej dostawy obrót w 2005 r. w łącznej kwocie 567.535 zł. Z analizy dokumentów wynika, że jedynie za miesiące październik, listopad i grudzień uzyskano dokumenty potwierdzające zadeklarowaną sprzedaż, odnośnie pozostałych miesięcy 2005 r. występująca różnica 123.391,13 zł nie została udokumentowana. Wskazał organ, że nie przeprowadzono kontroli w J i K ze względu na wyrejestrowanie z ewidencji lub wykreślenie z rejestru VAT, natomiast w C ze względu na brak kontaktu. W deklaracjach podatkowych strona wykazała wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w styczniu, marcu, maju, czerwcu, sierpniu, wrześniu, październiku, listopadzie i grudniu 2005 r. oraz złożyła informacje o dokonanych wewnątrzwspólnotowych nabyciach za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2005 r. Dostarczone kserokopie dokumentów, również faktur, potwierdziły transakcje wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów od I w styczniu i grudniu 2005 r., oraz import usług transportowych związanych z tymi transakcjami za styczeń, listopad i grudzień 2005 r., których wartość ustalono na podstawie § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 97, poz. 970 ze zm.), na podstawie kserokopii faktur według przelicznika średniego kursu euro (NBP) z dnia wystawienia faktur. Strona wykazała w deklaracjach podatkowych VAT-7 łącznie wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów wraz z importem usług transportowych. Mając na względzie art. 23 § 1 pkt 1) Ordynacji podatkowej organ podatkowy uznając za dowód deklaracje podatkowe VAT-7, uzupełnione o dostarczone dokumenty, odstąpił od szacowania podstawy opodatkowania przyjmując zadeklarowany za poszczególne miesiące obrót z tytułu sprzedaży w kraju oraz zadeklarowaną wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy, wobec braku dokumentów do zastosowania, na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 2) ustawy o VAT, preferencyjnej stawki podatkowej 0%, opodatkował ją organ podatkowy stawką 22%. Przyjął organ I instancji w kwotach zadeklarowanych wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i transakcji z nimi związanych za marzec, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik 2005 r. oraz podatek należny za marzec, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień 2005 r., a za październik 2005 r. ustalając należny według stawki 22%, zaś w przypadku stycznia, listopada i grudnia 2005 r. ustalił wartość transakcji i podatek należny w oparciu o przepis § 37 wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Finansów. Ostatecznie stwierdził organ podatkowy w oparciu o przepis art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, że strona nie dowiodła prawidłowości rozliczeń dokonanych w deklaracjach VAT-7 w zakresie podatku naliczonego, do których niezbędne jest posiadanie oryginałów lub duplikatów oryginałów faktur VAT, czego konsekwencją było zakwestionowanie zadeklarowanych kwot podatku naliczonego. Mimo braku oryginałów dowodów źródłowych, powołując się na przepis art. 86 ust. 2 pkt 4) ustawy o VAT. Uwzględnił organ w rozliczeniu podatku VAT, z uwagi na neutralność tego podatku, podatek naliczony z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i transakcji z nimi związanych w kwotach zadeklarowanych za marzec, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień 2005 r., a za październik 2005 r. – w kwocie podatku należnego ustalonego oraz w kwotach skorygowanych za styczeń, listopad i grudzień 2005 r. Mając na względzie, że w czerwcu 2005 r. nie wystąpiła kwota podatku naliczonego z przeniesienia z poprzedniego miesiąca, dokonano korekty zadeklarowanego rozliczenia podatku VAT określając podatek należny w kwocie 2.630 zł i w tej samej wysokości zobowiązanie podatkowe. Organ II instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał, że fakt, iż dane wykazane w deklaracjach VAT-7 odzwierciedlają zrealizowany obrót, potwierdziły czynności kontrolne przeprowadzone u niektórych kontrahentów firmy strony. W poszczególnych miesiącach 2005 r., za wyjątkiem października, listopada i grudnia – za które odtworzone transakcje sprzedaży pokrywały się wartościowo z zadeklarowanymi, zbadane transakcje nie przewyższały obrotu wykazanego w deklaracjach VAT-7, przy czym wykazane w deklaracjach VAT-7 wartości obrotu znajdują odzwierciedlenie w deklaracjach składanych dla potrzeb podatku dochodowego od osób fizycznych. W czerwcu 2005 r. wystąpiły transakcje wewnątrzwspólnotowego nabycia. O ile chodzi o wewnatrzwspólnotową dostawę, prawidłowo, ze względu na brak dokumentów, zasadnie zastosowano stawkę podatkową 22%. Z uwagi na brak dokumentów zakupu podatek naliczony został odliczony z naruszeniem art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Wskazał organ odwoławczy na przepisy § 11 ust. 1 i 2 wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Finansów oraz § 8 ust. 1 i 2 kolejnego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. (Dz. U. nr 95, poz. 798 ze zm.) podkreślając, że strona nie przedstawiła w trakcie postępowania dokumentów uprawniających ją do odliczenia podatku naliczonego. Omówił organ zagadnienie ciężaru dowodu, odwołując się do orzecznictwa NSA, wskazując, że strona miała odpowiedni czas na odtworzenie dokumentów, nie wykazała, że wystąpiła do jakiegokolwiek swojego kontrahenta o duplikaty faktur. Odnosząc się do transakcji wewnątrzwspólnotowych podkreślił organ, że strona w deklaracjach podatkowych VAT-7 wykazała transakcje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, wobec czego organ I instancji zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 4) ustawy VAT uznał prawo do odliczenia z tego tytułu podatku naliczonego, mimo braku dokumentów źródłowych potwierdzających te transakcje, co znajduje uzasadnienie ze względu na neutralność podatku wykazywanego jako naliczony jak i należny. W skardze od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A.S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podniósł, że mimo podejmowanych przez niego działań mających na celu odnalezienie brakujących faktur, organ podatkowy uniemożliwia zakończenie tych starań, decyzja podatkowa jest przedwczesna, materiał dowodowy niekompletny i opiera się na przedstawionych przez skarżącego fakturach sprzedaży i domniemaniach urzędników, nie uwzględnia deklaracji za grudzień 2004 r. i kwoty VAT do przeniesienia na styczeń 2005 r., nie uwzględnia materiałów z kontroli krzyżowej firmy C, która była dostawcą firmy skarżącego, natomiast ustalenia w zakresie kosztów uzyskania przychodów są błędne, bowiem organ przyjął, że towary i usługi podlegające odsprzedaży skarżący uzyskał bezkosztowo i nie uwzględnił deklaracji za poszczególne miesiące 2005 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew zarzutom podniesionym przez skarżącego, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż orzekające w sprawie organy podatkowe zakwestionowały prawidłowość rozliczenia przez skarżącego po-datku od towarów i usług wykazanego w deklaracjach VAT-7 m.in. za miesiąc czerwiec 2005 r. w zakresie podatku naliczonego, z uwagi na to, że nie przedstawił on do kontroli faktur VAT i ewidencji prowadzonych dla celów tego podatku. Skarżący oświadczył bowiem, iż dokumentację tę utracił w wyniku kradzieży, która miała miejsce w kwietniu 2008 r. Należy przy tym zauważyć, jak słusznie stwierdziły organy podatkowe, że utrata tych dokumentów w wyniku kradzieży, nie zwalniała skarżącego z obowiązku ich odtworzenia i nie uzasadniała przyjęcia za prawidłowe kwot podatku wykazanego w złożonych deklaracjach. Zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1) lit. a ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Ubocznie wskazać należy, iż przepisy ustawy o VAT nakładają na podatnika podatku od towarów i usług również inne obowiązki, jak obowiązek prawidłowego prowadzenia ewidencji VAT (art. 109 ust. 3), przechowywania ewidencji dla celów rozliczenia VAT i wszystkich dokumentów związanych z tym rozliczeniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 112), czy obowiązek samoobliczenia podatku i złożenia deklaracji VAT–7 w przewidzianym terminie (art. 99). Ponadto, w przepisach wykonawczych do ustawy o VAT, tj. w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 95, poz. 798 ze zm.), zawarto postanowienia precyzujące regulacje ustawy o VAT, w zakresie warunków jakim muszą odpowiadać faktury uprawniające podatnika do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego. Tym samym, kwota podatku naliczonego nie może wynikać z innego rodzaju dokumentów, choćby potwierdzały one fakt dokonania czynności opodatkowanej i pozwalały obliczyć ten podatek, czyli wyodrębnić go z kwoty stanowiącej cenę danego towaru lub usługi. Otrzymanie faktury warunkuje zatem realizację prawa do odliczenia wskazanego w niej podatku; można nawet stwierdzić, że w istocie przesądza o powstaniu tego prawa (zob. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Ustawa o VAT. Komentarz, Warszawa 2011, s. 712). Faktura nie jest więc tylko zwykłym dokumentem służącym wykazaniu, iż transakcja miała miejsce, lecz pełni fundamentalną rolę dla mechanizmu odliczeń w systemie podatku od towarów i usług, który z tego powodu cechuje się znacznym stopniem sformalizowania (por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Ustawa..., s. 1005). Jej znaczenie wykracza zresztą poza ten aspekt odliczeń, który stanowi przedmiot sporu w niniejszej sprawie, gdyż faktura determinuje nie tylko to, jakie kwoty mogą podlegać odliczeniu jako podatek naliczony, lecz również w jakich terminach można tego odliczenia dokonać. Otóż w myśl art. 86 ust. 10 pkt 1) ustawy o VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę. Ponadto faktura jest dokumentem istotnym także w przypadku innych elementów konstrukcyjnych podatku od towarów i usług. Wywiera m.in. wpływ na moment powstania obowiązku podatkowego, który w art. 19 ust. 4 ustawy o VAT powiązano z chwilą wystawienia faktury (tak w wyroku NSA z dnia 17.11.2011 r. sygn. akt I FSK 25/11 - wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia także wymaga, iż określone przepisem art. 86 ustawy o VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług, jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie to jest implementacją art. 17 ust. 2 lit. a) VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz. U. UE z 17 maja 1977r. L 145, s. 1 – w skrócie" "VI Dyrektywa"). Z kolei w myśl art. 18 ust. 1 lit. a) VI Dyrektywy w celu wykonania prawa do odliczeń, podatnik musi w odniesieniu do odliczeń określonych w art. 17 ust. 2 lit. a), posiadać fakturę, sporządzoną zgodnie z art. 22 ust. 3 (m.in. każdy podatnik wystawia fakturę lub inny podobny dokument uznawany za fakturę w odniesieniu do wszystkich dostarczanych towarów i usług innemu podatnikowi i zachowuje jej kopię). Zatem, cel dokonania odliczenia, o którym mowa w powołanych przepisach VI Dyrektywy powinien być rozumiany w sposób, iż prawo do odliczenia może być wykonane w odniesieniu do okresu, w którym są spełnione obie przesłanki tego przepisu, tzn. że towar został dostarczony lub usługa wykonana i podatnik posiada fakturę albo dokument, który zgodnie z wymogami państwa członkowskiego, może służyć jako faktura (tak ETS w wyroku z dnia 29.04.2004 r. w sprawie C-152/02 Terra Baubedarf-Handle GmbH v. Finanzamt Osteholz-Scharmbeck). Ponieważ, brzmienie powołanych regulacji ustawy o VAT i przepisów wykonawczych, nie budzi w świetle VI Dyrektywy wątpliwości interpretacyjnych, podstawę do odliczenia podatku naliczonego, jak słusznie stwierdziły organy podatkowe, stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty. Przy czym, o czym już wcześniej wspomniano, podatnicy obowiązani są przechowywać oryginały i kopie faktur oraz faktur korygujących, a także duplikaty tych dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zatem, podatnik, chcąc realizować prawo do obniżenia podatku należnego, obowiązany jest zabezpieczyć faktury przed utratą lub zniszczeniem, a w sytuacji, gdy utrata taka nastąpi, to na nim spoczywa ciężar wykazania, że prawo do odliczenia podatku naliczonego mu przysługiwało. W tym celu powinien on przedsięwziąć wszelkie niezbędne działania celem uzyskania od swoich kontrahentów duplikatów utraconych faktur. W przedmiotowej sprawie, za prawidłowe uznać należy stanowisko organów podatkowych, pozbawiające skarżącego prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w zakresie, w jakim nie przedstawił on faktur lub ich duplikatów stwierdzających nabycie towarów i usług. Z dokonanych w sprawie ustaleń wynika bowiem, że ewidencja podatkowa za 2005 rok, w tym faktury VAT, została skarżącemu skradziona w kwietniu 2008 r. Pomimo jednak wielokrotnych wezwań skarżącego w toku postępowania do przedłożenia stosownej dokumentacji podatkowej i przedłużania terminów do ich złożenia, nie podjął on żadnych działań w celu odtworzenia utraconych dokumentów. Przy czym, w ocenie Sądu, organy podatkowe w przedmiotowej sprawie zasadnie uznały, że to na skarżącym spoczywa obowiązek odtworzenia utraconej dokumentacji i nie może on być przerzucony na organy podatkowe. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2008r., sygn. akt I FSK 447/07: "skutki utraty przez podatnika jego dokumentacji księgowej znajdującej się poza miejscem wykonywania działalności lub miejscem wskazanym przez podatnika jako jego siedziba, w sytuacji braku niezwłocznych działań podatnika zmierzających do jej odtworzenia, nie mogą obciążać organów podatkowych, poprzez obligowanie ich do działań zmierzających do poszukiwania tej dokumentacji, której posiadanie przez podatnika jest niezbędne dla udokumentowania jego uprawnienia podatkowego" (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący w skardze czyni przede wszystkim zarzut, iż organ podatkowy uniemożliwia mu zakończenie podjętych starań w zakresie znalezienia brakujących faktur, przez przedwczesne wydanie decyzji. Zarzut ten należy ocenić jako bezzasadny. Z dokonanych przez organy podatkowe ustaleń wynika bowiem, że skarżący nie przedłożył dokumentów potwierdzających, że owe starania podjął. Trudno tym samym przyjąć, by organy podatkowe miały czekać nieskończoną ilość czasu, przy hipotetycznym założeniu skarżącego, że utracone dokumenty zostaną odtworzone. Prowadzone przez organy postępowanie musi odbywać się przecież z poszanowaniem reguł procedowania. Tym bardziej, że postępowanie to od czasu jego wszczęcia (w listopadzie 2008 r.), ze względu na oczekiwanie organu na odtworzenie przez skarżącego utraconej dokumentacji, zakończyło się ok. 2 lata później. Organy podatkowe dały zatem skarżącemu blisko 2 lata na podjęcie czynności w tym zakresie. Przy czym organ podatkowy I instancji sam dokonał czynności wyjaśniających u wskazanych przez skarżącego kontrahentów (poza J,K i C z powodów wymienionych w przedstawionym wyżej stanie faktycznym), w celu odtworzenia utraconej przez skarżącego dokumentacji, uwzględniając wymieniony w nich obrót. Zatem, organy podatkowe podjęły wszelkie możliwe działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Skarżący natomiast wykazał się biernością we współdziałaniu z organem prowadzącym postępowanie. W tym miejscu, podkreślenia wymaga, że w prawie podatkowym potrzeba należytego dokumentowania dokonanych czynności odzwierciedlających zdarzenia gospodarcze, zgodnie z określonym w tym zakresie przepisami, jest warunkiem koniecznym do tego, by podatnik z takiego faktu mógł wyprowadzić dla siebie wynikające z przepisów skutki. W przedmiotowej sprawie, co już wykazano, to skarżący miał obowiązek udokumentowania, że może skorzystać z możliwości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Skarżący został tego prawa pozbawiony ze względów formalnych tj. z uwagi na brak stosownej dokumentacji, która jest niezbędna, aby z takiego prawa skorzystać. Przypomnieć bowiem trzeba, że prawem i obowiązkiem organów podatkowych jest dokonywanie oceny stosunków prawnych, zdarzeń, stanów rzeczy danego rodzaju pod kątem skutków, jakie wywierają one w zakresie obowiązków podatkowych. W szczególności, organy podatkowe mają obowiązek badania, czy korzystający z samoobliczenia podatnik skorzystał z prawa określonego w art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w sposób zgodny z rygorystycznymi przepisami regulującymi tę materię. Brak faktury, jej kopii, czy duplikatu rodzi bowiem konsekwencję, iż samoobliczenie wynikające z deklaracji podatkowej upada z chwilą wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Jako, że skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, na podstawie którego możliwym było zweryfikowanie prawa wynikającego z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT do kwot podatku naliczonego, wykazanych w deklaracji VAT-7 za miesiąc czerwiec 2005 r., organy podatkowe zasadnie pozbawiły skarżącego prawa do skorzystania z tego uprawnienia. W ocenie Sądu, zarówno organ podatkowy I instancji, jak i organ odwoławczy, nie naruszyły ani przepisów postępowania podatkowego, ani prawa materialnego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie można zarzucić organom braku podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zostały dopuszczone wszystkie dowody, które przyczyniły się do wyjaśnienia sprawy (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej), zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy (art. 187 Ordynacji podatkowej), zaś dokonana przez organy podatkowe ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie wykroczyła poza ramy swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). Organy podatkowe szczegółowo odniosły się do każdego dowodu, a przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja jest przekonująca. Wywiedzione tam wnioski odpowiadają regułom wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki, nie naruszając przy tym obowiązującego prawa. Jednocześnie na koniec stwierdzić należy, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe w sposób odmienny od skarżącego, nie jest równoznaczna z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Marginalnie należy odnieść się również do zarzutu nieuwzględnienia kwoty VAT do przeniesienia z miesiąca grudnia 2004r. w miesiącu styczniu 2005 r. Skoro w deklaracji za miesiąc grudzień 2004 r. skarżący wykazał kwotę do zapłaty w wys. 67 zł zarzut ten należało ocenić jako bezzasadny. Wobec powyższego, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.