I SA/Wr 485/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi L. R. i L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 lutego 2014 r. skarżący L. R. i L. R. wnieśli do tut. Sądu skargę na oznaczoną w komparycji postanowienia decyzję. W piśmie z dnia 6 lutego 2014 r. oświadczyli, że cofają skargę. Oba pisma zawierały podpis wyłącznie L. R.. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału I z dni 10 i 12 marca 2014 r., wezwano skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie przez L. R. oraz do jej opłacenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skuteczne cofnięcie skargi stanowi podstawę do umorzenia postępowania. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj., gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Odwołując się do orzecznictwa, umorzenie postępowania sądowoadministarcyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania o jakich mowa w art. 161 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 187/10; LEX nr 668289) . Zgodnie z powyższym przyjąć trzeba, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego stronie skarżącej prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, tj. braków formalnych i fiskalnych. Przez ten ostatni warunek należy rozumieć uiszczenie wymaganego wpisu od skargi, chyba, że strona uzyskała prawo do zwolnienia jej od wymogu opłacenia skargi (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 26/10, LEX nr 668376 oraz z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 56/11, LEX nr 736874; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 79/10, LEX nr 784412). W stanie faktycznym sprawy cofnięto skargę nieopłaconą, a także niepodpisaną przez jedną ze skarżących osób, a więc taką skargę, która na tym etapie nie wszczęła jeszcze postępowania sądowoadministracyjnego, a tylko takie postępowanie mogłoby zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z powodu cofnięcia skargi. Wskazana okoliczność uzasadniała odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.