I SA/Wr 505/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.), Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 października 2007 przy udziale --- sprawy ze skargi S.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego jako osobie trzeciej za zaległości A sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za wrzesień 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę Decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy w J. G., nr [...], orzekł o odpowiedzialności podatkowej A sp. z o.o. w P., jako płatnika, za zaległości z tytułu pobranych od podatników i nie wpłaconych przez spółkę zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych PIT- 4 za wrzesień 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Na skutek braku zapłaty kwoty zobowiązania, wobec spółki zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu egzekucyjnego nr [...] z dnia [...], jednakże egzekucja okazała się bezskuteczna. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. G. postanowieniem z dnia [...] z urzędu wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności S. R., jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, decyzją z dnia [...], nr [...] organ I instancji orzekł o odpowiedzialności S. R. jako byłego członka zarządu A sp. z o.o. w P. za zaległe zobowiązanie podatkowe spółki w podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu PIT-4 za wrzesień 2001 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z informacji przekazanej przez Sąd Rejonowy dla W. wynikało, że A sp. z o.o. w P. w obowiązującym terminie nie dokonało rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym, zaś z przekazanego odpisu rejestru handlowego wynikało, że S. R. wchodził w skład zarządu spółki, jako wiceprezes zarządu, w okresie od dnia 17 marca 1993 r. do dnia 31 maja 2005 r. Organ nie uznał za podstawę wyłączenia odpowiedzialności skarżącego podnoszonych przez niego argumentów, iż w rzeczywistości nie ma on nic wspólnego z A sp. z o.o. w P. bowiem był jedynie pracownikiem spółki działającej pod nazwą B. w okresie od 15 czerwca 1994 r. do 30 czerwca 1995 r. oraz że pozostawał w przekonaniu, że od października 1998 r. działalność A. sp. z o.o. w P. była zawieszona, a nikt nie powiadomił go o wznowieniu działalności tej firmy. Organ podatkowy wskazał, iż pismem z dnia 22 sierpnia 2005 r. J. N., prezes zarządu A sp. z o.o. w P., potwierdził, że S. R. pełnił funkcję członka zarządu spółki w okresie od 17 marca 1993 r. do 31 maja 2005 r. - co znajdowało potwierdzenie w dołączonej do pisma uchwale Zgromadzenia Wspólników A sp. z o.o. w P. nr [...] z dnia 31 maja 2005 r. o odwołaniu S. R. z funkcji członka zarządu oraz wiceprezesa spółki. W przekonaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego za wyłączeniem odpowiedzialności skarżącego nie przemawiał również fakt, że z twierdzeń skarżącego oraz informacji udzielonej przez J. N. wynikało, iż faktyczny zakres czynności S. R. był ograniczony do spraw techniczno-eksploatacyjnych, bez pobierania wynagrodzenia, i nie obejmował nadzoru nad sprawami podatkowymi. Organ I instancji uznał, że brak jest podstaw ustawowych do odstąpienia od orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej z uwagi na rodzaj faktycznie wykonywanych przez nią czynności lub twierdzenie o faktycznym zaniechaniu działalności w spółce, gdyż w tym względzie należało opierać się na wpisach w rejestrze handlowym, uwzględniając jego formalną jawność i związane z nią domniemanie prawdziwości zawartych w nim danych. Biorąc pod uwagę bezskuteczność egzekucji z majątku spółki oraz fakt, że skarżący nie wykazał żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej- organ uznał, że zaistniały wszelkie przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za należności podatkowe A sp. z o.o. w P. za wrzesień 2001 r. W odwołaniu od powyższej decyzji S. R. wniósł o odstąpienie od obciążenia go odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki podkreślając ponownie, że we wskazanym w decyzji okresie nie miał faktycznie nic wspólnego z przedmiotową spółką, przy czym powołał się w tej mierze na pismo J. N. - prezesa zarządu tejże spółki, z którego wynikało, że S. R. był jedynie formalnie wpisany do rejestru handlowego jako członek zarządu, lecz faktycznie od listopada 1998 r. funkcji tej nie pełnił. Odwołujący stwierdzał ponadto, że skoro nie wiedział o dalszym działaniu spółki, to nie mógł również zgłosić wniosku o stwierdzenie upadłości. Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podnosząc w uzasadnieniu, iż wobec zapisów w rejestrze handlowym oraz informacji dostarczonych przez A sp. z o.o. w P., bezspornie wynikało, że S. R. pełnił funkcję członka zarządu w okresie, w którym powstało zobowiązanie podatkowe, odpowiedzialnością za które go obciążono. Organ odwoławczy argumentował, że wbrew przekonaniu strony, odmiennego wniosku nie można było wyprowadzić z twierdzeń podatnika ani wyjaśnień J. N., w szczególności, że sporządzony dnia 3 stycznia 2000 r. aneks do umowy dzierżawy samochodu ciężarowego z dnia 2 listopada 1998 r., podpisany w imieniu spółki przez S. R., przeczył tezie, jakoby w tym okresie nie pełnił on czynnie funkcji członka zarządu A sp. z o.o. w P. Zdaniem organu II instancji podatnik nie wykazał również wymienionych w art. 116 Ordynacji podatkowej okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. W skardze na powyższą decyzję podatnik wniósł o jej uchylenie, zarzucając, że została wydana niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. Skarżący stwierdził, że organ odwoławczy rozpoznał sprawę z pominięciem istotnych dla rozstrzygnięcia dokumentów oraz stanu faktycznego związanego z zaległościami A sp. z o.o. w P. Dodatkowym argumentem potwierdzającym zarzuty stawiane decyzji miała być okoliczność, że spółka wskazała, iż należności od jej kontrahentów są odzyskiwane w toku procesów cywilnych, a prawomocne wyroki są przekazywane Urzędowi Skarbowemu na pokrycie zobowiązań podatkowych. Stwierdził, że podatek od towarów i usług jest sukcesywnie spłacany przez spółkę, zaś w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych spółka zwróciła się o rozłożenie zaległości podatkowej na raty. Skarżący podkreślił, że obecnie przebywa na rencie i otrzymuje niskie uposażenie. Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymują stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do nowych zarzutów podniesionych w skardze organ uznał, że nie mogą one stanowić podstawy zmiany rozstrzygnięcia, gdyż nie dotyczą istoty spornej sprawy i nie dowodzą okoliczności, które w świetle art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej zwalniałyby skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Skarżący w dalszych pismach procesowych podtrzymał swoje zarzuty dołączając jednocześnie odpisy dokumentów, w tym dokumentów które nie były przedmiotem badania w toku postępowania podatkowego jak np. odpisu uchwały nr [...] Zgromadzenia Wspólników A sp. z o.o. w P. z dnia 2 listopada 1998 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwie interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka zamiejscowego w J. G. z dnia [...], jak też poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. z dnia [...], nie naruszają prawa. Na początku rozważań celowym jest przypomnienie, iż w myśl art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 14 poz. 176 ze zm.) płatnicy (zakłady pracy) zobowiązani są przekazywania kwoty pobranych zaliczek na podatek, w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek właściwego urzędu skarbowego. W myśl art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej płatnik, który nie wykonał tych obowiązków odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony. Zgodnie zatem z przywołaną wyżej regulacją termin do wpłacenia zaliczki na podatek upłynął z dniem 20 października 2001 r. i w tej dacie niezapłacona w terminie płatności zaliczka na podatek stała się zaległością podatkową, za którą odpowiedzialność została przeniesiona na skarżącego. W tej sytuacji zasadnym było stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie, z mocy przepisu art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych w 2001 r. stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r., a więc w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej. Według stanu prawnego sprzed 1 stycznia 2003 r. granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika zakreślał przepis art. 107 Ordynacji podatkowej, wg którego, w przypadkach wskazanych w rozdziale zatytułowanym "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich", odpowiadają solidarnie z podatnikiem osoby trzecie i odpowiedzialność ich obejmuje cały ich majątek. Z dalszej treści tego przepisu, zamieszczonej w § 2 wynika, że osoby trzecie odpowiadają za podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, nie zwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek a także koszty postępowania egzekucyjnego, chyba, że odnoszące się do odpowiedzialności osób trzecich przepisy stanowią inaczej. Jak z powyższego wynika, odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania podatkowe występuje w sytuacji niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika. Jest ona zatem uzależniona od istnienia zobowiązania podatkowego podatnika i jego realizacji, co powoduje, że odpowiedzialność ta ma charakter akcesoryjny. Jest to także odpowiedzialność subsydiarna (posiłkowa) biorąc pod uwagę, że wierzyciel podatkowy nie ma swobody w kolejności zgłaszania roszczenia do podatnika lub osoby trzeciej, lecz kolejność ta jest ściśle określona przez przepisy prawa podatkowego (por. B. Adamiak / J. Borkowski / R. Mastalski / J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa, Komentarz 2003, Oficyna Wydawnicza Unimex, Wrocław 2003, str. 401). Osoby trzecie odpowiadają z reguły ze względu na wyraźnie przez prawo wskazane ich powiązania z podmiotem lub przedmiotem opodatkowania, w szczególności z uwagi na uzyskiwanie przez nich korzyści z dochodu lub majątku podatnika. Podzielić należy przy tym pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 1998 r., sygn. SA / Sz 193 / 98 (niepubl.), iż odpowiedzialność osób trzecich powstaje dopiero w czasie realizacji stosunku zobowiązaniowego. Kontynuując rozważania wskazać trzeba, iż przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu sprzed nowelizacji, stanowił, że "za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej i spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa". Cytowany przepis w treści § 2 zastrzegał, że odpowiedzialność ta odnosi się do zobowiązań podatkowych, które powstały w czasie pełnienia przez tych członków obowiązków członków zarządu spółki. Przytoczony przepis ustala zatem warunki odpowiedzialności członka zarządu spółki za zobowiązania podatkowe spółki: a) zobowiązania muszą powstać w okresie, gdy osoba trzecia pełniła funkcje członka zarządu spółki, b) egzekucja w stosunku do spółki okaże się bezskuteczna, c) członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości, albo że nie ponosi winy za niepodjęcie działań w tym kierunku, d) członek zarządu nie wskazał mienia, z którego możliwa jest egzekucja. Równie istotnym w tej mierze jest to, iż z przywołanego przepisu wynika wprost jak rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Na organie podatkowym spoczywa bowiem obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji oraz pełnienia przez członka zarządu funkcji w czasie powstania zaległości podatkowych, natomiast wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność obciąża stronę. Stanowisko powyższe wynika wprost z przywołanej normy, jednakże znajduje potwierdzenie także w tezach orzecznictwa sądów administracyjnych, gdzie dla przykładu warto powołać tezę zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2003 r., sygn. akt SA / Bd 85 / 03 (POP 2003 / 4 / 93), iż "do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest obowiązany wykazać jedynie okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, bowiem ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu." W przedmiotowym postępowaniu nie budzi wątpliwości słuszność zajętego przez organy podatkowe stanowiska, iż spełniona została przesłanka bezskuteczności egzekucji kierowanej do majątku A sp. z o.o. w P., skoro jak wynika z adnotacji na wydruku zaległości, stanowiącym załącznik wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zobowiązania na osoby trzecie, czynności egzekucyjne podejmowane wobec spółki wykazały, że w marcu 2005 r. nie prowadziła ona działalności gospodarczej i nie posiadała rachunku bankowego. Brak majątku spółki potwierdzony został także treścią pisma otrzymanego z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przy Starostwie Powiatowym w J. G., które stwierdzało, że przedmiotowa spółka nie figurowała w bazie danych ewidencji gruntów i budynków powiatu [...], jak tez z treści pisma Wydziału Udostępniania Informacji i CBA Departamentu Rejestrów Państwowych MSWiA, w którym stwierdzono, że zobowiązana spółka nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów jako właściciel zarejestrowanych pojazdów. Jakkolwiek w orzecznictwie pojawiały się stanowiska, że stwierdzenie bezskuteczności egzekucji wobec spółki przed wydaniem decyzji o odpowiedzialności członka zarządu powinno przybrać postać formalnego aktu, to zdaniem Sądu, umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec spółki postanowieniem z dnia [...] potwierdzało bezskuteczność tej egzekucji, wynikającą z opisanych ustaleń organu. Na etapie postępowania podatkowego w sprawie ustalenia odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej S. R. konsekwentnie podtrzymywał argumentację zmierzającą do wykazania, że z uwagi na jego przekonanie o zaprzestaniu przez spółkę działalności w 1998 r. oraz zważywszy na ograniczony zakres jego czynności jako członka zarządu, nie mógł być uznany za osobę faktycznie pełniącą funkcję członka zarządu w spółce z o.o. w okresie, w którym powstało m.in. zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za wrzesień 2001 r. W tym miejscu zasadnym jest podkreślenie, iż Sąd orzekający w niniejszym składzie nie podziela w znacznej mierze stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt III SA 2889 / 2002 (Mon. Podat. 2004, nr 6 s. 46), iż z pełnieniem obowiązków członka zarządu mamy do czynienia tylko wówczas, gdy chodzi o "rzeczywiste (czynne, faktyczne) ich wykonywanie, a nie tylko piastowanie (bierne) funkcji, z którą te obowiązki są związane", gdyż po pierwsze- brak jest w regulacjach prawnych odnoszących się do prawa cywilnego i handlowego instytucji biernego czy też honorowego piastowania funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego, a po drugie- obowiązująca od 1 stycznia 2001 r. ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) wprowadziła w art. 202 § 4 i 5 istotne novum jakim jest dopuszczenie możliwości złożenia rezygnacji z funkcji członka zarządu, do której do instytucji stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie, co zdezaktualizowało stan faktyczny będący podstawą wywodu cytowanego powyżej wyroku. Odnosząc się w dalszej kolejności do przytaczanych przez stronę argumentów i powoływanych dowodów Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż okoliczności te nie wykluczają skarżącego z kręgu osób, które mogły być obciążone odpowiedzialnością za należności podatkowe A sp. z o.o. w P., skoro brak było podstaw do przyjęcia, że w spornym okresie skarżący nie był członkiem zarządu spółki. Jakkolwiek nie można decydującej roli w tej kwestii przypisywać danym wynikającym z rejestru handlowego, to jednak także pozostałe dowody, na których oparły się organy podatkowe obu instancji, potwierdzały, że skarżący był członkiem władz spółki aż do maja 2005 r. W świetle regulacji Kodeks spółek handlowych, w skrócie k.s.h., wpis do KRS ma charakter deklaratoryjny, natomiast za okoliczność decydującą o ustaniu członkostwa w zarządzie spółki z o.o. należy uznać: 1) upływ kadencji, na którą członek został powołany (art. 202 § 1 i 2 k.s.h.) - wówczas, jeżeli umowa nie stanowi inaczej, mandat członka zarządu wygasa z dniem odbycia zgromadzenia zatwierdzającego sprawozdanie za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia funkcji, w razie pełnienia funkcji dłużej niż rok - za ostatni pełny rok obrotowy pełnienia funkcji; 2) odwołanie członka zarządu w drodze uchwały zgromadzenia wspólników lub rady nadzorczej - wówczas członkostwo w zarządzie ustaje z chwilą podjęcia uchwały, a gdy odwołania dokonuje inny podmiot (zgodnie z umową spółki), to ustaje ono z chwilą zapoznania się adresata z treścią decyzji o odwołaniu; 3) rezygnację członka zarządu (art. 202 § 5 k.s.h.). Z uwagi na odesłanie w tym przypadku do przepisów o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie należy uznać, że rezygnacja jest skuteczna z chwilą dojścia oświadczenia do adresata w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią (art. 61 k.c.). Biorąc pod uwagę podnoszone przez skarżącego twierdzenia, iż faktycznie od 1998 r. nie pełnił funkcji członka zarządu Sąd zauważa, że w świetle przepisów ustawy z dnia 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy (Dz. U. Nr 57, poz. 502 ze zm.) mandaty członków zarządu wygasały z dniem odbycia zgromadzenia wspólników, zatwierdzającego sprawozdanie, bilans i rachunek zysków i strat za ostatni rok ich urzędowania (art. 196), a ponadto członkowie zarządu mogli być odwołaniu w drodze uchwały (art. 197). W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że uchwała o odwołaniu S. R. z funkcji członka zarządu, którą spółka na wezwanie organu przedłożyła w postępowaniu podatkowym, była datowana na dzień 31 maja 2005 r. i stwierdzała odwołanie członka zarządu z dniem 31 maja 2005 r. Z akt sprawy wynika wprawdzie, że dnia 05.12.2005 r. wpłynęło do organu odwoławczego pismo skarżącego (kopia) z dnia 31 października 1998 r., kierowane do rady nadzorczej spółki, zawierające rezygnację z funkcji członka zarządu, jednakże organ podatkowy zasadnie nie uznał tego pisma za dowód, iż po dniu 31 października 1998 r. skarżący nie pełnił już funkcji członka zarządu, gdyż jak już wcześniej wskazano, samo złożenie rezygnacji przez członka zarządu można uznać za wystarczające jedynie na gruncie przepisów k.s.h., który nie wymaga potwierdzenia tego aktu przez spółkę, bowiem w świetle obowiązujących w 1998 r., przepisów Kodeksu handlowego rezygnacja członka zarządu z pełnionej funkcji powinna być potwierdzona uchwałą wspólników. Tymczasem treść przedstawionej uchwały z dnia 31 maja 2005 r. przeczy faktowi rezygnacji skarżącego z funkcji członka zarządu już w 1998 r., a ponadto, co słusznie podniósł organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, w aneksie z dnia 3 stycznia 2000 r. do umowy dzierżawy z dnia 2 listopada 1998 r., jak również w samej umowie, w imieniu spółki występował S. R., jako wiceprezes zarządu. Powyższe okoliczności bezspornie zatem wskazywały w dacie wydania zaskarżonej decyzji, że faktycznie rezygnacja przez skarżącego z funkcji członka zarządu nie mogła mieć miejsca 31 października1998 r. Dodatkowo można zauważyć, że w A sp. z o.o. w P. nie działała rada nadzorcza, do której skarżący miał kierował rezygnację według przedłożonego pisma z dnia 31 października1998 r. Koniecznym jest odniesienie się także do faktu przedłożenia przez skarżącego w pismach procesowych w ramach postępowania sądowoadministracyjnego dowodów, w tym uchwały Zgromadzenia Wspólników A sp. z o.o. w P. z dnia 2 listopada 1998 r. o odwołaniu S. R. z funkcji członka zarządu z dniem 2 listopada 1998 r. oraz protokołu z dnia 2 listopada 1998 r. z posiedzenia zarządu spółki. Sąd stwierdza, że powyższe dokumenty nie były przedłożone przez podatnika w postępowaniu podatkowym zakończonym zaskarżoną decyzją, a tym samym nie były one poddane ocenie przez organy podatkowe. Pamiętając, że zakres kontroli działalności organów administracyjnych, sprawowany przez wojewódzkie sądy administracyjne, ogranicza się do kontroli zgodności tych rozstrzygnięć z prawem materialnym oraz podejmowania ich w zgodzie z obowiązująca procedurą, Sąd nie mógł uznać powyższych dokumentów za uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. Wzmiankowane dokumenty nie były przedmiotem badania i oceny ze strony organów podatkowych, dlatego też nie mogą dowodzić wadliwości rozstrzygnięcia zapadłego w oparciu o stan faktyczny znany w momencie wydawania decyzji. Podatnik był w postępowaniu wzywany do dostarczenia dokumentów potwierdzających przesłanki uwalniające go od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, a dowody które przedłożył jedynie potwierdzały sprawowanie przez niego funkcji członka zarządu w okresie objętym decyzją. Przedłożone obecnie w Sądzie dokumenty, o treści przeciwnej do znanych organowi, są nowymi dowodami w sprawie i ich oceny organ może dokonać ewentualnie w trybie wznowienia postępowania. Na zakończenie, odnosząc się do poniesionego w skardze zarzutu, że skarżący wskazał majątek, z którego możliwa była egzekucja, Sąd stwierdza, że akta postępowania podatkowego nie potwierdzają tego faktu, gdy tymczasem umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec spółki wskazuje, iż nie było możliwości zaspokojenia się z jej majątku. Skarżący nie sprecyzował też w skardze, jakiego okresu (przed czy po wydaniu zaskarżonej decyzji) dotyczył fakt przekazywania organowi wyroków sądów cywilnych zasądzających należności na rzecz A sp. z o.o. w P. od jego kontrahentów. Okoliczność ta w każdym razie nie została przez skarżącego powołana w toku postępowania podatkowego jako jedna z przesłanek pozwalających na uwolnienie się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Słusznie też organ odwoławczy stwierdził w odpowiedzi na skargę, że ubieganie się obecnie spółki o rozłożenie zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-4) na raty nie może mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, jeżeli w momencie jej podjęcia zaległość istniała i była wymagalna. Fakt spłacania stopniowo przez spółkę zadłużenia z tytułu podatku od towarów i usług również nie jest argumentem, który można wiązać w niniejszej sprawie z jakąkolwiek przesłanką, o której mowa w art. 108 lub art. 116 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, dotyczącej należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.