I SA/Wr 506/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy ze skargi syndyka masy upadłości A Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2007 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie. Sygn. akt I SA / Wr 506 / 10 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej we W. zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...]utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W.P. P. z dnia [...]r., nr [...], wydaną w sprawie określenia "A" Sp. o.o. we W. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2007 r. w wysokości 563.655,00 zł oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 564.426,23 zł. W skardze syndyk masy upadłości "A" Sp. o.o. we W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie przepisów: 1) art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż przedmiotowe grunty rolne przeznaczone były zabudowę, 2) art. 9 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez jego błędną wykładnię, tj. ustalenie, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ma charakter wiążący dla obywateli, czyli oddziałuje na ich sytuację prawną, a tym samym jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczpospolitej Polskiej, 3) art. 14a i art. 14b Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2007 r., poprzez wydanie decyzji sprzecznej z wiążącą organ podatkowy pisemną interpretacją co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, określoną w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. Ognisko sporu w niniejszej sprawie skoncentrowane zostało na odpowiedzi na pytanie czy w przypadku, gdy w dniu zawarcia transakcji sprzedaży nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ani decyzja o warunkach zabudowy, to o przeznaczeniu terenu winny decydować zapisy w ewidencji gruntów czy ustalenia studium warunków i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny w trakcie rozpoznawania skargi kasacyjnej w sprawie o sygnaturze akt I FSK 764 / 09, postanowienie z dnia 7 czerwca 2010 r., , na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., przedstawił składowi siedmiu sędziów tego Sądu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, a mianowicie: czy w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.) w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego dla klasyfikacji terenu niezabudowanego, wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków czy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy? W myśl art. 187 § 1 p.p.s.a. jeżeli przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie składowi siedmiu sędziów tego Sądu. W myśl § 2 tego artykułu uchwała składu siedmiu sędziów jest w danej sprawie wiążąca. Jednocześnie należy zauważyć, że uchwała poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygająca powyższe zagadnienie, aczkolwiek nie mająca charakteru wiążącego w niniejszej sprawie, będzie miała jednak istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, skoro podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest również przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zaś spór między stronami dotyczy tożsamego zagadnienia prawnego. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia prawnego.